Mumford & Sons - Babel (2012)

Jawel, na 3 jaar wachten ligt hij hier naast me. Het nieuwe album van Mumford and Sons. Na een stormachtige dag, wat goed in de muzikale context past, heeft dit album me helemaal overgehaald. Mumford and Sons zijn terug en wederom met een klapper!

De laatste zin van het eerste nummer zegt het al, 'I'll be born without a mask'. Volledig representatief voor het gehele album. Geen commercieel gezichtsbedekking maar pure muziek, hetgeen waar het kwartet al eerder bekend om stond.

Ditmaal is de muziek harder, rauwer en minder vatbaar voor de softies onder ons. De eerste draaibeurt zal je wakker schrikken van de muziek. Het klinkt iets meer 'piraat' waar de rauwe stem een prominente oorzaak van is, de Aaarghh tonen zijn kenmerkend voor de vocalen. Maar nadat je het grove hebt kunnen plaatsen, zal de schat vol goede nummers gevonden worden.

Nee, een stijl twist is het allesbehalve. Het is meer van hetzelfde, alleen dan bombastischer en minder hapklaar voor het grote publiek. Mijn favoriete nummers? Kan ik nog niet zeggen, het zit vol met goede nummers en dat kan het probleem zijn van dit album. Elk nummer is stuk voor stuk goed en kent vaak dezelfde opbouw. Hierdoor wordt het minder dynamisch en misschien ook minder lang houdbaar. Maar vooralsnog is dit niet het geval en geniet ik verder van de heerlijke muziek.

P.S Heren Mumford and Sons, bedankt voor de cover van 'the boxer'. Hierdoor zal ook mijn generatie, anno 1992, Simon and Garfunkel niet vergeten.

De verwachtingen voor het vervolgalbum van folk/pop-sensatie Mumford & Sons waren hooggespannen. Tegelijkertijd werd de vraag gesteld of het niveau van het eerste album wel geëvenaard kon worden; of ze niet te commercieel zouden worden?

Toen mij afgelopen woensdag ter oren kwam dat het album was gelekt moest ik het zo snel mogelijk beluisteren, toch enigzins sceptish. Maar vanaf openingsnummer Babel (die kende ik nog niet!) was ik onder de indruk. Een prettig, boos nummer. Dit nummer kwam echt wel binnen bij mij.
Daarna volgden Whispers In The Dark (iets minder boos, maar de emotie blijft wel "And I'm worried that I blew my only chance!") en I Will Wait en het viel me op dat het toch allemaal wat meer festivalgeschikt is geworden. "Hossen en springen" zou ik het niet willen noemen, maar daar komt het wel op neer.

Holland Road raakt mij niet meer dan Whispers In The Dark, in tegenstelling tot vele andere MuMe'ers. De rest van de nummers zit ook prima in elkaar. Het klinkt allemaal lekker, de opbouw is goed en voorzichtig komen blaasinstrumenten aanzetten. Met Lover Of The Light werd ik weer even geraakt (dat gitaartje!). Live deed dat nummer het altijd al heel goed bij me, maar om het nu in het albumverband te horen is het heel mooi. Voornamelijk hoe het begint. Wel jammer vind ik hoe de 'schreeuw' uit het middenstuk is weggelaten.

Vernieuwend is het allemaal niet, maar de vraag is of je dat van een band als deze wilt verwachten. Persoonlijk vind ik niet dat dat nodig is. Babel is een logisch vervolg op Sigh No More, hoewel ik wel te kennen moet geven dat ik nummers als Timshell en White Blank Page een beetje mis.
Wel moet ik zeggen dat de instrumentbeheersing wat verfijnder is. Let bijvoorbeeld op de contrabas in Ghosts That We Knew als gezongen wordt: "The ghosts that we knew will flicker from you".

De stem van Marcus is ook ontzettend fijn. Ontzettend vertrouwd en mooi om naar te luisteren. En dan is er de typische meerstemmigheid die ook weer vertrouwd aanvoelt. Van wie is toch die ontzettend lage stem die af en toe enkele woorden meegromt op Broken Crown?
En de stem die opeens gedeelde leadvocals op zich neemt in For Those Below?

Na Lover Of The Light vind ik het niveau van de nummers wat dalen. Ze zijn nog steeds goed, maar voor mij toch van een iets minder kaliber dan de eerste zes nummers op het album.
Broken Crown is nog zo'n heel mooi nummer, maar het opnieuw laten vallen van de f-bom ("I can take the road and fuck it all away") voelt toch aan als een poging te kopiëren wat Little Lion Man teweeg bracht.
Ik ben me er van bewust dat ik niet heel chronologisch te werk ga, maar het constant plotseling wisselen van tempi in Hopeless Wanderer verdient ook enige benoeming. Daar ben ik nog niet helemaal aan gewend, maar toch geeft dat juist wel het grootste punt van vooruitgang aan voor mij.

Van de bonustracks vind ik Where Are You Now het mooist. Om de een of andere reden weet dat nummer mij gewoon te raken. For Those Below volgt, maar na een aantal luisterbeurten begin ik daar nu wel een beetje op uitgekeken te raken. De cover van The Boxer vind ik niet zo geslaagd: het mist gewoon van alles.

Ik kom met een ruime voldoende beoordeling van voorlopig 3,5*, met zeker uitzicht op 4*.
Voor een derde M&S-album begin ik toch echt te vrezen. Waarschijnlijk kunnen ze zich dit kunstje niet nog een keer veroorloven.

Eerder had ik gezegd:



En dat vind ik nog steeds.

Maar, dat dit nummer bij lange na niet representatief is voor een over het algemeen aardige plaat, dat wist ik toen nog niet.
Waar de debuutplaat imponeerde, gaat deze plaat hier deels op door, deels wordt wat meer een pop-richting gekozen. Dit is een begrijpelijke keuze als je een groter publiek wilt bereiken, maar mij persoonlijk trekt het wat minder.

Ik begin met een 3,5*

De term herhalingsoefening is helaas al veel gevallen en ook ik kan niet anders concluderen dat dit min of meer een herhalingsoefening is zonder al teveel hoogtepunten. Het album start wel sterk met Babel, maar helaas blijkt dit het hoogtepunt te zijn van het album. Andere sterke nummers zijn ‘het oudje’ Lover of the Light en Broken Crown, een nummer die helaas niet in de buurt kan komen van het vergelijkbare Dustbowl Dance van het eerste album. Ook Holland Road, Below My Feet en Hopeless Wanderer scoren een kleine voldoende.

De rest van het album is ondermaats en bestaat vooral uit simpele rijmpjes en kinderlijke woordspelingen. Meest stuitend vind ik de tekst van Lovers’ Eyes en dan met name de tekst: 'Cause I feel numb, beneath your tongue. Steeds hoop je dat ze niet zullen gaan voor het meest voor de hand liggende rijmwoord en elke keer doen ze het toch. Gelukkig kunnen ze nog altijd trots zijn op het eerste album.

Sigh some more, de sympathieke boys hebben in no time een dusdanige indruk op het muzieklandschap gemaakt dat je nu kunt zeggen dat tweede kindje Babel een 'typische' Mumford en Sons plaat is geworden. En dat is toch meer goed dan slecht nieuws; voor verrassingen zullen we de derde af moeten wachten, voor heerlijk opgebouwde folkrocksongs die op één of andere manier al bij de eerste luisterbeurt mee zijn te blèren voldoet Babel perfect. Prijsnummer is voor mij trouwens Holland Road.

En toen was ze er, die onvermijdelijke tweede plaat. Logisch, natuurlijk. Niet alleen uit winstbejag, want Mumford & co. zullen hier wel heel wat aan verdienen, maar ook uit noodzaak; ik geloof nog altijd dat deze muzikanten artiesten zijn, en dus gewoon stukjes van zichzelf in de nummers steken. Alleen hoor ik het helemaal niet.

Dat ik 'Sigh No More' nog een hoog cijfer geef, is volledig gebaseerd op de drive van de nummers, de verrassing, het inslaan als een bom. En ook de kwaliteit van de nummers; op deze opvolger staan geen nummers als 'Little Lion Man' of 'Dustbowl Dance', ten hoogste degelijke doorslagjes. Het recept is hetzelfde, waarom zou je een succesrecept in de prullenbak gooien? Ze hebben geprobeerd hier en daar wat andere ingrediënten toe te voegen, maar met name de pianopartijen maken het er alleen maar melig op.. En dat zint me niet.

De blazers, ook al te horen op het debuut, hebben als voornaamste doel het aanzwellen van het geluid, en de stadionambities van de band uit te spreken. Ik hou er in principe wel van, maar ik hoor het graag subtieler. Wel een feit, en lichtpuntje: single 'I Will Wait' vind ik nu een pak beter dan de eerste keer dat ik het liedje te horen kreeg. 'Holland Road' is gewoon een keigoeie song, en wel pakkend. Met 'Now with Haste' hebben ze toch een oerdegelijke afsluiter.

Opener 'Babel' treft de luisteraar meteen dankzij de schreeuwzang, die veel te geforceerd overkomt. Treffen in negatieve zin, dus. Mij althans. We hebben te maken met een band die onverhoopt succes binnen wist te rijven, en nu nog niet goed weet wat er mee aan te vangen, maar toch al een vaag idee heeft. Hopelijk weten ze het helemaal wanneer die derde plaat opgenomen en uitgebracht wordt, en kiezen ze de juiste koers.

2,5 sterren

Babel is een herhalings oeffening van Sigh No More, Alles op dit album komt mij bekend in de oren en dat is logisch als je de voorganger hebt gehoord.

Het is opzepende folk live zullen de nummers zeker weer geheide meezingers worden op de festivals maar op plaat heb ik het na 1 album wel gehoord. Het is zeker niet slecht wat de heren hebben gemaakt, maar het is niets nieuws onder de (festival) zon. Ze hebben hun repertoir met feest-folk alleen uitgebreid.

Inprincipe heb ik niets tegen consolidatie van je status, maar om daar al mee te beginnen op je 2e album vind ik getuigen van weinig inspiratie. Als je al jaren bezig bent mag je best opnieuw doen wat je al jaren heel erg goed doet, maar aan het begin van je carriere al geen inventieviteit aan de dag leggen vind ik een zwakte bod.

De kwaliteit van het album is wel gewoon goed want ze beheersen het kunstje wel perfect dus Babel krijgt een halve * minder dan de voorganger omdat het een herhalings oeffening is en dat betekend niet dat het een slecht album is.

3.5*

En ook ik was toch vrij snel uitgekeken op de herhalingsoefening Babel van het sterke en toen nog originele debuutalbum Sigh No More. Nu ik 'm een tijd heb laten liggen, is dat opvallend genoeg nog steeds zo. Veel van hetzelfde, alleen dan meestal net wat minder. Het lijkt erop dat er meer geld moest worden verdiend met het succes van het debuut en de setlist voor concerten die weer gegeven konden worden is zo gelijk uitgebreid.

Nu mag dat natuurlijk ook best. Alleen hadden Mumford & Sons iets meer hun best mogen doen om aan dit Babel een eigen gezicht te geven. Voordeel van deze herhalingsoefening is dan weer wel dat er weer een aantal goede nummers op staan. Zoals I Will Wait, Holland Road & Hopeless Wanderer. Die songkwaliteit redt de plaat, maar is tegelijkertijd ook de zwakte als je naar hun debuut kijkt.

Babel. Heb het album bijna direct na release in huis gehaald, omdat ik hun debuutalbum fan-tas-tisch vond, met een uitroepteken! Ik denk dat het vooral door de hooggespannen verwachtingen kwam, dat ik Babel in eerste instantie tegen vond vallen. In de eerste helft staan een paar prachtige nummers, maar na Lover of the Light zakte voor mij de kwaliteit en daarme mijn interesse. De laatste 6 nummers werden voor mij een beetje een brij, een zelfde gevoel dat ik ook wel eens heb bij Snow Patrol albums (alhoewel ik daar ook zeker van kan genieten). Inmiddels heb ik Babel vele malen geluisterd en heb ik ook in de tweede helft een paar zeer mooie nummers 'ontdekt', zoals hopeless wanderer en not with haste. Uiteindelijk vind ik Babel nog altijd een album dat duidelijk boven de middelmaat uitsteekt en de stem van Marcus Mumford blijf ik prachtig vinden. Favoriete nummers: Lover of the light, Babel en Holland Road. Morgenavond in het sportpaleis in Antwerpen maar eens zien of ze me live nog steeds zo weten te overdonderen, als in 2010 in de HMH.

Tjonge wat is dit matig. Zelden een artiest gehoord die zo graag hetzelfde trucje wil herhalen. Voegt helemaal niets toe aan, nee, doet zelfs afbreuk aan Sigh no more. Gaat dit zo door op alle nog volgende platen? Dit gaat snel door naar de kringloop in ieder geval. Matig matig matig.