Mumford & Sons - Babel (2012)

Heb het album nu 2x helemaal geluisterd. De eerste keer moest alles nog een beetje bezinken, maar na het net in de auto voor de tweede keer geluisterd te hebben ben ik er van overtuigd dat dit album doorgroeit tot een van mijn topalbums. Daarom gelijk 4,5 ster.

Wat een heerlijke bombastische muziek, afgewisseld met heerlijke rustige nummers. Vanaf Hopeless Wanderer is het helemaal genieten geblazen. Het laatste gedeelte van het album is ijzersterk, wat niet wegneemt dat het eerste gedeelte van het album ook vol staat met hoogtepunten, zoals de single 'I Will Wait' en het fantastische 'Lovers' Eyes'. Zelfs de bonustracks zijn zeer prettig om te luisteren.

Dit fantastische tweede album van Mumford & Sons zal nog lang tot mijn favorieten behoren.

Degelijk album. Geen uitschieters maar ook geen dieptepunten en luistert makkelijk weg

vandaag gekocht, gaat zodadelijk mijn cd speler in voor een eerste luister beurt.

Na te de tweede luisterbeurt viel me Holland Road pas op. Dat ik dat de eerste keer niet hoorde, wat een heerlijk nummer.

Zal wel weer stuk worden gedraaid op de radio. Jammer.

Veel mensen hebben het hier erover dat mumford & sons te veel het trucje van de opbouw gebruikt, maar ik vind dit juist erg sterk. Ze beginnen dan mooi en rustig en langzamerhand komt er voor mijn gevoel steeds meer passie in. Kijk naar nummers als Below my Feet en Broken Crown. Heel dit album staat vol met melodietjes die in je hoofd blijven hangen, mooie teksten en het prachtige gezang van Marcus. Voor mij is het Sigh no More x1.5. Heerlijk album. Sinds gister al nonstop uit mijn boxen en oordopjes.

Ik sluit me bij sjinobi aan. Wat is er mis met het gebruik van hetzelfde trucje ? Zolang het maar perfect wordt uitgevoerd. En ik moet zeggen, na een aantal luisterbeurten, dat het inderdaad perfect is uitgevoerd. Een heerlijk album met Holland Road en Below My Feet als uitschieters.

ze worden erger en erger, deze jongens met de banjo.

stadionfolk, of folk singalongs voor rond het kampvuur op een gemiddeld kamp van de evangelische jongeren.

of, zoals ik ergens gelezen heb: "Emo for blacksmiths"

enne, hetzelfde truukje in letterlijk elk nummer toepassen moet zelfs de minst geoefende oortjes op den duur toch de strot uitkomen?

tekstueel is het ook gene vette:"well i came home like a stone", '"i can take the rope and i can fuck it all the way". neemt iemand dit echt series?

Album staat inmiddels ook op Spotify, en moet zeggen wat een fantastische plaat is dit weer geworden zeg! oke, veel van hetzelfde is het wel en erg veel vernieuwend vergeleken met de 1ste plaat is het ook niet, alhoewel babel wel meer up tempo en iets ruiger is geworden toch?

Tja je moet van de sound houden en ik voel dat wel en ga daarom deze plaat nog vaak luisteren en uiteraard schaf ik deze ook aan

Op het eerste gehoor klinkt het alsof het allemaal 1 nummer is

Ze waren toch helemaal opnieuw begonnen, nummers weggegooid, omdat het niet helemaal was? Ze hebben dan neem ik aan erg hun best gedaan om de liefhebbers tegemoet te komen met een sterk album. Deels geslaagd, het album is niet minder dan het vorige album, maar ook zeker niet meer. Omdat het vorig album zo vernieuwd in de oren klonk, vind ik dit vooral een herhaling van zetten.
Logisch in dit genre, bedenk ik me nu, hoe zou je met dit genre een vernieuwende sound op plaat kunnen zetten? Drums erbij?
Mumford & Sons moeten het antwoord op deze vraag schuldig blijven.

Ik kan hier nog wel naar luisteren, maar nog zo'n album en ik word Mumford &Sons-moe.

Tja, het gaat weer vaak geluisterd worden bij het sporten, omdat het simpele tempo en opbouw van de songs daarbij heel prettig is, maar intelligent is deze muziek toch niet te noemen. Treurig dat dit zo scoort in een tijd dat interessante folkartiesten aan de weg timmeren, zoals Mumford's ex Laura Marling, dat is pas folkmuziek.

Gek trouwens dat de band zich zoveel te kort doet, voor de film 'Wuthering Heights' (oke de meest recente, want daar zijn er tig van) hebben ze een prachtige song weten te maken, The Enemy heette dat.

Bij het nieuwe album van The XX kwam ik tot de volgende conclusie:

Vind hem iets minder dan het debuut (maar zeker niet slecht) en ben bang dat hij ook sneller gaat vervelen. Verder mis ik (tot nu toe) een aantal uitschieters die op het debuut wel stonden. Het is tot nu toe voor mij allemaal een beetje te veel van hetzelfde.

Dit geldt min of meer ook voor het nieuwe album van Mumford & Sons. Het is een uitstekend vervolg op Sigh No More. Maar waarschijnlijk omdat het allemaal niet meer zo nieuw is klinkt hij iets minder. De
nummers zijn overall gezien misschien wel van betere kwaliteit maar er missen een paar echte uitschieters zoals op Sigh No More dat The Cave en Little Lion Man waren. Hoewel ik dit een logisch vervolg vind op SNM ben ik bang dat M&S niet nog 2 dergelijke albums kan maken want dan wordt het te veel van hetzelfde. Het laatste gedeelte van deze cd (vanaf Hopeless Wanderer) vind ik iets sterker dan het eerste deel. Het is nog veel te vroeg om over een vervolgplaat te spreken maar persoonlijk hoop ik dat daar meer nummers als Hopeless Wanderer op zullen staan. Dit is in mijn ogen ook het nummer met de meeste 'vernieuwing'. Eerst maar eens een hele tijd genieten van dit album!

Of het komt omdat dit "nieuwe tracks" zijn weet ik niet maar Babel en vooral Holland Road vind ik de absolute uitschieters van dit album. Prachtig..

klinkt erg goed na een paar luisterbeurten. Vooral openingsnummer Babel gaat er erg goed in bij mij!

Jawel, na 3 jaar wachten ligt hij hier naast me. Het nieuwe album van Mumford and Sons. Na een stormachtige dag, wat goed in de muzikale context past, heeft dit album me helemaal overgehaald. Mumford and Sons zijn terug en wederom met een klapper!

De laatste zin van het eerste nummer zegt het al, 'I'll be born without a mask'. Volledig representatief voor het gehele album. Geen commercieel gezichtsbedekking maar pure muziek, hetgeen waar het kwartet al eerder bekend om stond.

Ditmaal is de muziek harder, rauwer en minder vatbaar voor de softies onder ons. De eerste draaibeurt zal je wakker schrikken van de muziek. Het klinkt iets meer 'piraat' waar de rauwe stem een prominente oorzaak van is, de Aaarghh tonen zijn kenmerkend voor de vocalen. Maar nadat je het grove hebt kunnen plaatsen, zal de schat vol goede nummers gevonden worden.

Nee, een stijl twist is het allesbehalve. Het is meer van hetzelfde, alleen dan bombastischer en minder hapklaar voor het grote publiek. Mijn favoriete nummers? Kan ik nog niet zeggen, het zit vol met goede nummers en dat kan het probleem zijn van dit album. Elk nummer is stuk voor stuk goed en kent vaak dezelfde opbouw. Hierdoor wordt het minder dynamisch en misschien ook minder lang houdbaar. Maar vooralsnog is dit niet het geval en geniet ik verder van de heerlijke muziek.

P.S Heren Mumford and Sons, bedankt voor de cover van 'the boxer'. Hierdoor zal ook mijn generatie, anno 1992, Simon and Garfunkel niet vergeten.

Ik heb zo mijn twijfels of een bonustrack van Mumford & sons daarin van doorslaggevende betekenis zal zijn.

Ik ben het vaak oneens geweest met khonnor maar ben het zowaar deze keer wel met hem eens.
1* gaat mij weliswaar te ver, maar meer dan 2* voor de moeite kan ik er niet voor geven. Dit soort muziek heeft voor mij een houdbaarheid van een pak melk.

De verwachtingen voor het vervolgalbum van folk/pop-sensatie Mumford & Sons waren hooggespannen. Tegelijkertijd werd de vraag gesteld of het niveau van het eerste album wel geëvenaard kon worden; of ze niet te commercieel zouden worden?

Toen mij afgelopen woensdag ter oren kwam dat het album was gelekt moest ik het zo snel mogelijk beluisteren, toch enigzins sceptish. Maar vanaf openingsnummer Babel (die kende ik nog niet!) was ik onder de indruk. Een prettig, boos nummer. Dit nummer kwam echt wel binnen bij mij.
Daarna volgden Whispers In The Dark (iets minder boos, maar de emotie blijft wel "And I'm worried that I blew my only chance!") en I Will Wait en het viel me op dat het toch allemaal wat meer festivalgeschikt is geworden. "Hossen en springen" zou ik het niet willen noemen, maar daar komt het wel op neer.

Holland Road raakt mij niet meer dan Whispers In The Dark, in tegenstelling tot vele andere MuMe'ers. De rest van de nummers zit ook prima in elkaar. Het klinkt allemaal lekker, de opbouw is goed en voorzichtig komen blaasinstrumenten aanzetten. Met Lover Of The Light werd ik weer even geraakt (dat gitaartje!). Live deed dat nummer het altijd al heel goed bij me, maar om het nu in het albumverband te horen is het heel mooi. Voornamelijk hoe het begint. Wel jammer vind ik hoe de 'schreeuw' uit het middenstuk is weggelaten.

Vernieuwend is het allemaal niet, maar de vraag is of je dat van een band als deze wilt verwachten. Persoonlijk vind ik niet dat dat nodig is. Babel is een logisch vervolg op Sigh No More, hoewel ik wel te kennen moet geven dat ik nummers als Timshell en White Blank Page een beetje mis.
Wel moet ik zeggen dat de instrumentbeheersing wat verfijnder is. Let bijvoorbeeld op de contrabas in Ghosts That We Knew als gezongen wordt: "The ghosts that we knew will flicker from you".

De stem van Marcus is ook ontzettend fijn. Ontzettend vertrouwd en mooi om naar te luisteren. En dan is er de typische meerstemmigheid die ook weer vertrouwd aanvoelt. Van wie is toch die ontzettend lage stem die af en toe enkele woorden meegromt op Broken Crown?
En de stem die opeens gedeelde leadvocals op zich neemt in For Those Below?

Na Lover Of The Light vind ik het niveau van de nummers wat dalen. Ze zijn nog steeds goed, maar voor mij toch van een iets minder kaliber dan de eerste zes nummers op het album.
Broken Crown is nog zo'n heel mooi nummer, maar het opnieuw laten vallen van de f-bom ("I can take the road and fuck it all away") voelt toch aan als een poging te kopiëren wat Little Lion Man teweeg bracht.
Ik ben me er van bewust dat ik niet heel chronologisch te werk ga, maar het constant plotseling wisselen van tempi in Hopeless Wanderer verdient ook enige benoeming. Daar ben ik nog niet helemaal aan gewend, maar toch geeft dat juist wel het grootste punt van vooruitgang aan voor mij.

Van de bonustracks vind ik Where Are You Now het mooist. Om de een of andere reden weet dat nummer mij gewoon te raken. For Those Below volgt, maar na een aantal luisterbeurten begin ik daar nu wel een beetje op uitgekeken te raken. De cover van The Boxer vind ik niet zo geslaagd: het mist gewoon van alles.

Ik kom met een ruime voldoende beoordeling van voorlopig 3,5*, met zeker uitzicht op 4*.
Voor een derde M&S-album begin ik toch echt te vrezen. Waarschijnlijk kunnen ze zich dit kunstje niet nog een keer veroorloven.

Nee niet doorslaggevend, het zal gaan grote hit worden. Maar iedereen die dit album luistert zal zeggen dat het toch wel een goed nummer is. Ook diegene die nooit van de eerste versie gehoord hadden.

Owkee! Het verrassingseffect is weg. Zo verzot als ik - de eerste weken na de release - was op 'Sigh No More' zo gewoontjes en vanzelfsprekend komt 'Babel op me over. Is dat erg? Nee, niet in het geheel! Als ik mezelf er gewoon bij neerleg dat de banjo, mandoline, accordeon, ukulele en wat niet meer gewoon hoort bij 'Mumford & Sons' is er niets mis mee. En is het juist fijn om weer nieuwe frisse nummers te horen van ze. Niet een album wat ik de komende tijd grijs zal gaan draaien, maar wel weer lekker album erbij om eens in de zoveel tijd op te zetten. Pluspunt is dat niet alle nummers eenzelfde opbouw hebben wat bij hun debuut zeker wel het geval was. De tijd zal leren of omwille laatstgenoemde reden 'Babel' het debuut; 'Sigh No More' zal overstijgen. Na twee luisterbeurten denk ik dat het debuut overeind blijft zoals wel vaker bij iets wat 'eens' vernieuwend was! Hoe dan ook; een goed vervolgalbum..

Ik zal wel een van de weinigen ter wereld zijn, maar ik heb hun eerste album nooit beluisterd.

Dit album klinkt al meteen wel lekker zonder een briljante indruk te maken.

Degenen die Mumford & Sons nog niet gezien hebben op het iTunes Festival raad ik zeker aan ze even terug te kijken. Indrukwekkende show en ze spelen aardig wat nummers van dit album.

Ghosts that we know is wel mijn favoriete nummer voor het ogenblik van hun tweede album dat in het verlengde ligt van hun debuut en dat over de ganse lijn van prima kwaliteit is.
Geen echte uitschieters,geen verassingen,koerswijzigingen....maar zitten we daar dan ook op te wachten bij Mumford and sons,nee toch ,ik in ieder geval niet,nu nog niet,ik denk dat dit voor toekomstige releases van de band spontaan zal groeien zoals de band zich verder zal ontwikkelen.Sluit me ook aan bij de vergelijking die Seanroja trok tussen de nieuwe albums van The XX en Mumford and sons.

Ik ben nu bij nummer drie, maar had het gevoel nog naar het eerste nummer te luisteren... Dat lijkt mij niet helemaal de bedoeling toch?

12 keer hetzelfde nummer met als bonusnummers nog 3 keer hetzelfde. Saaie plaat zonder enige artistieke vooruitgang of inspiratie. Een zo'n album (het debuut) is meer dan genoeg.

ik zou toch eens uw oren nakijken hoor.

Nou, van veel diversiteit op dit album is toch nauwelijks sprake lijkt me. Wat dat betreft geef ik Daniel en WJW gelijk.

niet veel diversiteit ja, maar 12 dezelfde nummers, toch wel een groot verschil ...

Dit album maak voorlopig een behoorlijk goede indruk. Allereerst bevalt de sound van deze groep me goed, daarnaast bevat dit album veel sterke nummers. En bovendien vind ik dit album helemaal niet zo eentonig als sommigen hier willen beweren.

Op Babel staan niet alleen vrolijke en vlotte nummers (I Will Wait, Hopeless Wanderer, Lover of the Light), maar ook een hoop rustigere tracks. Sommige daarvan zijn lieflijk en zacht, andere zijn ingetogen en emotioneel en weer andere nummers zijn meeslepend en melancholisch. Ook de zang van Marcus Mumford bevat aardig wat afwisseling. Hij zingt vaak ingetogen, maar net zo vaak uitbundig en met vol volume. Een mooie balans die de luisteraar (mij in ieder geval wel) scherp weet te houden en een beetje wakker kan schudden als de rustige tracks toch iets te tam blijken te zijn.

Dit album klinkt erg aangenaam en dat is het belangrijkste van alles. Babel bevalt goed.