Mumford & Sons - Babel (2012)

Hmm. Ok, de nieuwste van Mumford & Sons klinkt weer lekker, maar lijkt wel errug veel op hun debuut. 3*

Hmm. Ok, de nieuwste van Mumford & Sons lijkt op hun debuut, maar klinkt wel errug lekker. 4*

Ik ben in een goed humeur.

4*

Eerder had ik gezegd:



En dat vind ik nog steeds.

Maar, dat dit nummer bij lange na niet representatief is voor een over het algemeen aardige plaat, dat wist ik toen nog niet.
Waar de debuutplaat imponeerde, gaat deze plaat hier deels op door, deels wordt wat meer een pop-richting gekozen. Dit is een begrijpelijke keuze als je een groter publiek wilt bereiken, maar mij persoonlijk trekt het wat minder.

Ik begin met een 3,5*

"I bought another Sonic youth album and it sucks, it is just noise" .

Ik was al geen fan van het eerste album en het is er niet beter op geworden met het tweede album.

Na 3 nummers ben ik die banjo helemaal zat en die continue bombastische opbouw naar niks irriteert me ook.

2 *

Denk niet dat het aan de liedjes ligt. Nick & Simon verschijnen vaak op tv, maken hun eigen reclame-shows.
Als een Nederlandstalige artiest voldoende doorsnee klinkt, wordt het uitgenodigd door programma's als Life & Cooking, Koffietijd etc. etc. Het is een eng kliekje mensen dat elkaar uitnodigt in hun programma's. Hier verkoop je cd's mee, niet perse met goede liedjes.

Ik heb er nog niet zo aandachtig naar kunnen luisteren, maar maakt niet zo'n goede indruk als het debuut, het lijkt er wel op alsof ze hebben bedacht met enkel de banjo in overdrive het nog toegankelijker te maken voor het publiek dat toch enkel voor een feestje komt, maar waar Sigh no more nog wel mooie stukken en rustpunten had lijken deze hier verdwenen en komt het woord saai al snel naar boven.

Iedereen die hier van houdt moet mijns inziens eens luisteren naar Elliott Brood. betere songs, spannender en leunend op hetzelfde genre. Maar dan Canadees. Twee leadsingers met nog karakteristiekere stemmen en waanzinnige samenzang. Dit is leuk, maar erg eenvormig.

Beduidend minder dan zijn voorganger, minder pakkende songs en valt wel heel erg vaak in de herhaling.......

Wat n verschrikkelijke muziek dit album. Het vorige album draaide mijn vrouw wel eens en was redelijk te doen. Maar bij dit album krijg ik wegrenneigingen, net als bij I Will Always Love You (Houston) en My Heart Will Go On.
Nee, dan nog liever n half uur Hazes aanhoren (al hou ik dat ook niet vol).

Wat is er dan zo verschrikkelijk aan? Cradle of Filth komt bij mij over als een bak verschrikkelijk teringherrie maar dat terzijde en dat kan je van deze cd toch niet zeggen of is het genre wat je niet aan staat dat kan natuurlijk ook...en dan een 0,5 als waardering dit vind ik nou weer verschrikkelijk. Ik zal nooit gaan stemmen op iets wat mij genre niet is (al is deze wel behoorlijk breed) Om een voorbeeld te geven RAP of Hip-Hop vind ik niet om aan te horen maar dat wil niet zeggen dat het niet goed is in zijn genre om maar een zijstraat te noemen. Hazes is /was ook niet mijn genre maar deze man had een dijk van een stem waar al die " hazes neppers" nog niet eens in de buurt komen, al zal ik nooit stemmen op dit soort muziek maar ik dwaal af....

Rap én hiphop? Jeetje.

Nu hou ik zelf ook niet heel erg van die graffitigeluiden en het geluid van breakdancers valt ook vaak vies tegen.

Maar wat dwalen we inderdaad weer af, als hiphop en Hazes erbij worden gehaald. Dat de 3J's dit een leuk album vinden heeft het gemiddelde geen goed gedaan zie ik. Ik blijf het echter een heerlijke plaat vinden. Vlot gitaarspel en hartstochtelijke zang weten mij weer goed te bekoren. Dat het wat minder interessant is dan de vorige plaat vind ik wel.

Verschil met het vorige album was dat het toen nog een soort van vernieuwend geluid was en dan valt de 2e meestal voor sommige wat tegen en krijg je het 'het lijkt veel op hetzelfde syndroom". Als het compleet anders was geworden had het waarschijnlijk ook niet goed geweest, maar dit zou je dan ook kunnen zeggen van vele andere grote artiesten, ik zal echter geen namen noemen anders dwalen we af en gaan de fans weer ageren...

Even wat anders.
Check deze gasten even. Ze maken best leuke muziek maar ben blijkbaar tot nu toe de enige die daar achter is gekomen.

Dog Is Dead - All Our Favourite Stories (2012)

Ik heb tijden op dit album zitten wachten en ik moet zeggen dat ik op het begin redelijk teleurgesteld was omdat het zo vergelijkbaar was met hun eerste album. Maar nu ik het album al vaker geluisterd heb vind ik het toch weer geweldig. Ik moet toegeven dat het niet erg vernieuwend is tegenover Sigh No More, maar dat is niet erg. Want ik wilde eigenlijk ook meer van dit soort muziek.

Waar het mij nu vooral omgaat is hoe ze hun volgende album gaan doen, ze hebben nu 2 geweldige albums en naamsbekendheid, nu is het tijd voor de volgende stap en dan in een andere richting.

Mumford & Sons Op 1 met Babel in de hitlijst. Wederom een mijlpaal voor de band in NL.

Ik was helemaal weg van de eerste van Mumford.
En dan valt de opvolger meestal tegen.
Zo ook nu dus- misschien toch teveel ervan verwacht.
De stem van Marcus blijft wel genieten.

vernieuwing?

Leuk folk-albumpje voor de liefhebbers van M&S:
The Lumineers - The Lumineers (2012)

(zonder de overdreven poespas dan...)

Eigenlijk moet ik niet naar Mumford and Sons luisteren. De band heeft me tot op heden nog nooit getrokken. Kon het toch niet laten door de goeie kritieken die ik hier en daar las. Toch maar weer geprobeerd maar tevergeefs. Gewoon niet mijn ding. Dringt niet tot me door (wat niet betekent dat het slecht is) Gewoon geen klik met de band en de soort muziek die ze maken. Kijken of ik bij een nieuw album in de toekomst de verleiding kan weerstaan. Of ben ik dan toch bang dat ik iets mis!

De term herhalingsoefening is helaas al veel gevallen en ook ik kan niet anders concluderen dat dit min of meer een herhalingsoefening is zonder al teveel hoogtepunten. Het album start wel sterk met Babel, maar helaas blijkt dit het hoogtepunt te zijn van het album. Andere sterke nummers zijn ‘het oudje’ Lover of the Light en Broken Crown, een nummer die helaas niet in de buurt kan komen van het vergelijkbare Dustbowl Dance van het eerste album. Ook Holland Road, Below My Feet en Hopeless Wanderer scoren een kleine voldoende.

De rest van het album is ondermaats en bestaat vooral uit simpele rijmpjes en kinderlijke woordspelingen. Meest stuitend vind ik de tekst van Lovers’ Eyes en dan met name de tekst: 'Cause I feel numb, beneath your tongue. Steeds hoop je dat ze niet zullen gaan voor het meest voor de hand liggende rijmwoord en elke keer doen ze het toch. Gelukkig kunnen ze nog altijd trots zijn op het eerste album.

Eindelijk eens wat beter kunnen beluisteren en dit album klinkt veel meer in evenwicht als de voorganger. Dus voor mij niet echt een 100% herhaling, maar een Mumford & Sons 2.0. Hier hoor ik meer afwisseling en dat komt echt ten goede van hun muziek. Uptempo en dan weer even de voet van het gaspedaal.
Ghost that we knew, For those below en Hopeless wanderer zijn de favortieten en begin met een voorzichtige 4 sterren

de... het... Dat is toch hun handelsmerk, ook op het eerste album al? Herhalingsoefening dus.

Zouteloze en aanstelligere middle-of-the-road bagger van een punnikband. Blergh!

Grappig, ik vind Dustbowl Dance verreweg het zwakste nummer van de 1e cd. Nagenoeg het enige nummer dat ik graag oversla.

Mijn eerste reactie na het luisteren van de cd was er een van een flinke teleurstelling (cijfer tussen 2 en 2,5). Nummers die veel te veel lijken op die van de vorige cd. Ik heb de cd wat meer op me laten inwerken en alhoewel ik het nog steeds erg veel op de 1e cd vind lijken, moet ik zeggen dat er wel een paar mooie onderscheidende nummers op staan. Babel en Lover of the Light zijn duidelijk de 2 hoogtepunten van de cd, maar ook de cover The Boxer van Simon & Garfunkel vind ik verrassend goed geslaagd (al is het origineel natuurlijk beter).

Ook nummers als Whispers in the Dark en Below my Feet zijn wel aardig. Maar eigenlijk is alles wel redelijk. De nummers zijn echter lastig te onderscheiden. De kracht van de 1e cd mis ik toch echt. Mooie intieme nummers zoals Timshel, I Gave You All, en Thistle & Weeds missen op deze cd toch of komen niet hard genoeg binnen. Ik denk dat enkel Holland Road, Ghosts That We Knew dar nog in de buurt komen, maar ik mis het gevoel. Het lijkt net alsof deze cd een stuk luchtiger is dan de vorige. Wat meer opzwepend (meer stadion-pop). En dat gaat ten koste van het gevoel.

Jammer, en daarom van mij een 3,5 (daar waar de vorige een 4,5 krijgt).

Geslaagd voor je Nederlands en voor mij dus niet. Dat is het mooie van een mening

Opzich is het helemaal geen verkeerde plaat. Er staan toch een aantal hele mooi nummers op. Na een eerste luisterbeurt was ik ook helemaal enthousiast, maar inmiddels is dit afgezwakt. Er staan een aantal hele mooi nummers op (de bonustracks zijn ook absoluut de moeite waard!), maar het is gewoon niet zo denderend als het debuutalbum.

Ook ik schaar me achter de vele posts die de eenzijdigheid van dit album benadrukken. Als je de songs los zou horen op een willekeurig moment, dan is er helemaal niets mis mee. Maar op een album is het teveel van het goede en vallen de heren echt in herhaling. En inderdaad, teveel rustig, gaspedaal, rustig, gaspedaal. Op een gegeven moment berust je er in. De heren zijn hun geluid te serieus gaan nemen en dan kun je niet meer van een afstand naar je eigen geluid luisteren. Maar het is natuurlijk geen baggerplaat. De sound in zichzelf is lekker rootsy en puur en de heren kunnen wel spelen en zingen. Maar ik had op meer gehoopt dan een 3,5*** plaat.

Sigh some more, de sympathieke boys hebben in no time een dusdanige indruk op het muzieklandschap gemaakt dat je nu kunt zeggen dat tweede kindje Babel een 'typische' Mumford en Sons plaat is geworden. En dat is toch meer goed dan slecht nieuws; voor verrassingen zullen we de derde af moeten wachten, voor heerlijk opgebouwde folkrocksongs die op één of andere manier al bij de eerste luisterbeurt mee zijn te blèren voldoet Babel perfect. Prijsnummer is voor mij trouwens Holland Road.

Andere Marcus, zelfde genre, beter album:
Marcus Foster - Nameless Path (2011)

En toen was ze er, die onvermijdelijke tweede plaat. Logisch, natuurlijk. Niet alleen uit winstbejag, want Mumford & co. zullen hier wel heel wat aan verdienen, maar ook uit noodzaak; ik geloof nog altijd dat deze muzikanten artiesten zijn, en dus gewoon stukjes van zichzelf in de nummers steken. Alleen hoor ik het helemaal niet.

Dat ik 'Sigh No More' nog een hoog cijfer geef, is volledig gebaseerd op de drive van de nummers, de verrassing, het inslaan als een bom. En ook de kwaliteit van de nummers; op deze opvolger staan geen nummers als 'Little Lion Man' of 'Dustbowl Dance', ten hoogste degelijke doorslagjes. Het recept is hetzelfde, waarom zou je een succesrecept in de prullenbak gooien? Ze hebben geprobeerd hier en daar wat andere ingrediënten toe te voegen, maar met name de pianopartijen maken het er alleen maar melig op.. En dat zint me niet.

De blazers, ook al te horen op het debuut, hebben als voornaamste doel het aanzwellen van het geluid, en de stadionambities van de band uit te spreken. Ik hou er in principe wel van, maar ik hoor het graag subtieler. Wel een feit, en lichtpuntje: single 'I Will Wait' vind ik nu een pak beter dan de eerste keer dat ik het liedje te horen kreeg. 'Holland Road' is gewoon een keigoeie song, en wel pakkend. Met 'Now with Haste' hebben ze toch een oerdegelijke afsluiter.

Opener 'Babel' treft de luisteraar meteen dankzij de schreeuwzang, die veel te geforceerd overkomt. Treffen in negatieve zin, dus. Mij althans. We hebben te maken met een band die onverhoopt succes binnen wist te rijven, en nu nog niet goed weet wat er mee aan te vangen, maar toch al een vaag idee heeft. Hopelijk weten ze het helemaal wanneer die derde plaat opgenomen en uitgebracht wordt, en kiezen ze de juiste koers.

2,5 sterren