Flying Lotus - Until the Quiet Comes (2012)

Ga hem dan eens beluisteren!!

In welk opzicht?

Minder gekte, meer sfeer is wel een rake typering volgens mij.

Complete album, goede kwaliteit, nu te beluisteren op NPR.
First Listen: Flying Lotus, 'Until The Quiet Comes' : NPR

Inmiddels is het album ook op de Luisterpaal te beluisteren. Dat ga ik dadelijk maar eens doen!

Ik heb Flying Lotus al een hele flinke tijd niet meer beluisterd maar door deze plaat gaat dat zeker weer gebeuren. Erg mooie plaat die zeker meerdere luisterbeurten nodig heeft om te bevatten. Je wordt namelijk alle kanten opgestuurd maar toch heb ik het idee dat deze een stuk rustiger is dan Cosmogramma. Dat is af en toe echt op hol geslagen muziek.

Op dit album wordt echt een geweldige zwoele en jazzy sfeer neergezet. Vooral aan het eind droom ik helemaal weg met adembenemende tracks als Hunger, Electric Candyman en Phantasm. De tweede geweldige Electronic-plaat die ik deze maand hoor, de andere is Breakthrough van The Gaslamp Killer en dat is echt compleet anders. Zal ik dan nu eindelijk dit genre gaan waarderen?

Doe alstublieft rustig aan, je hebt al zoveel goede muziek voor de kiezen gekregen in je jonge leven.
Daar heb ik een keer zo lang over gedaan.

Ik heb hem daarnet gehoord en ik heb enorm veel zin om hem nu al vijf sterren te geven. Maar ik zet hem voorlopig in mijn volgende rotatielijst om hem wat te kunnen laten bezinken.

Maak je maar geen zorgen. Ik luister nu 4 jaar naar Electronic maar ik heb het idee dat ik dit jaar echt meer naar het genre ben gaan luisteren. Een plaat als Endtroducing... luister ik zo´n beetje een keer per week. Deze plaat ga ik denk ik kopen. het luistert heel erg lekker weg.

Flying Lotus is allang geen gewone producer meer. De aanvoerder van de Los Angeles beatgemeenschap heeft de afgelopen jaren volop aandacht besteed aan het helpen en promoten van lokale talentvolle artiesten. Deze gemeenschap, die samenkomt op Flying Lotus eigen label Brainfeeder, heeft de afgelopen jaren tal van releases uitgebracht die allemaal in meer of mindere mate hun roots hebben binnen de hiphop. Met name 2010 en 2011 waren op Brainfeeder de jaren van de electronische hiphop, met releases van bijvoorbeeld Teebs, Lorn en Samiyam als gevolg.

Het laatste jaar is er op het label duidelijk een wijziging zichtbaar naar een experimenteler, warmer geluid en abstractere songstructuren. Albums die niet alleen aandacht en concentratie van de luisteraar vereisen, maar bovenal een open houding ten opzichte van vernieuwende muziek. Het kan dan ook niet anders dat dit soort albums van onder andere Jeremiah Jae, Ryat en The Gaslamp Killer hun invloed zullen hebben op de sound van Until the Quiet Comes.

Until the Quiet Comes komt net als voorgaande albums uit op het Londense Warp, het productionele thuishonk van Flying Lotus. Het tevens Londense Ninja Tune is de distributeur van Brainfeeder, waarmee de goede banden tussen de beatscene van Londen en Los Angeles goed duidelijk worden gemaakt. De in het verleden strikt gescheiden scenes raken door de muzikale mondialisering steeds meer met elkaar verbonden. Nog meer dan in het verleden wordt er vanaf beide kanten van de oceaan met interesse gekeken naar elkaars muzikale ontwikkelingen. Flying Lotus is met zijn Londense huislabel en met Los Angeles als thuisbasis als het ware de belichaming van dit proces.

De grote doorbraak van Flying Lotus ligt in feite nog niet eens heel ver in het verleden. Met het album Los Angeles uit 2008 wist Flying Lotus al een grote groep (hiphop)liefhebbers aan zich te binden, zijn space epos Cosmogramma uit 2010 was pas echt de definitieve doorbrak. Recensenten kwamen superlatieven tekort om deze plaat vol psychische electronica met jazzinvloeden te promoten aan de massa. Het wonderbaarlijke van Cosmogramma is dat dit vrij ontoegankelijke album toch massaal werd opgepakt door publiek met een hoge verscheidenheid aan muzikale interesse. Ook gaf Cosmogramma aan dat er voor minder toegankelijke muziek ook in 2010 nog steeds een grote afzetmarkt is.

Deze voorgeschiedenis lijkt bijna volledig op te gaan in de short movie/teaservideo van Kahlil Joseph die begin september is uitgekomen. We horen Erykah Badu die zingt, terwijl we zien hoe een kind wordt doodgeschoten en het bloed rijkelijk vloeit. Dit bloederige beeld maakt plaats voor rauwe Los Angeles straatbeelden in warme kleuren, op de achtergrond warme introverte beats met de dromerige stem van Niki Randa. We zien een shot met Flying Lotus, vervolgens een man die al dansend opstaand uit de dood, op zijn t-shirt staat ‘J Dilla changed my life’. Het shot zal ongetwijfeld een veel diepere lading hebben dan je op het eerste gezicht kan vermoeden.

Het is een teaser die de sfeer van Until the Quiet Comes in zijn 4 minuten bijna volledig weet te grijpen. Het album start met All In dan ook warm en sfeervol, niet in de laatste plaats ontstaan door het gebruik van echte instrumenten ipv digitale. Flying Lotus werkte op Cosmogramma ook al met echte instrumenten, toch klinken de eerste tracks op Until the Quiet Comes organischer, persoonlijker en vooral minder geflipt. Pas vanaf track 4 horen we een sound die iets van het verleden van Flying Lotus in zich herbergt. Ook Putty Boy Strut en The Nightcaller (toevallig track 4, 8 en 12?) hebben duidelijke verwijzingen naar het oudere werk. Voor de overige tracks wanen we ons in een uitgerekte versie van de uitgebrachte shortmovie.

Een van de meest fraaie tracks is Tiny Tortures, een track met een basslijn die onophoudelijk onder de oppervlakte blijft doorsluimeren terwijl de rest van de track klinkt als een krioelend insect in een broeierig regenwoud. Met koptelefoon op voelt het alsof er op elk moment iets als een duizendpoot op je schouder kan vallen. Het is tevens een track die voor de volle 3 minuten een geheel lijkt te vormen, daar vrijwel alle andere tracks van deze lengte klinken als een combinatie aan korte stukjes.

Niet alleen op Tiny Tortures, maar eigenlijk over het gehele album is de bass bijzonder aanwezig, zonder nadrukkelijk op de voorgrond te treden. Vandaag merkte ik, terwijl het volume niet extreem hoog stond, dat All the Secrets mijn autoruiten nog nooit zo heftig heeft laten trillen. De track zelf is echter vrij rustig, wat aangeeft hoeveel lagen muziek er eigenlijk in dit album verwerkt zitten. Vrijwel elke track zit vol met plotwendingen en subtiele geluiden, waardoor elke luisterbeurt steeds voor nieuwe inzichten zorgt.

Flying Lotus typeert het album zelf, ietwat simpel, als Los Angeles in stonede toestand. Een trip die in dat geval vooral intrinsiek en melancholisch is, zonder dat het daarbij beangstigend wordt. Het is een bijzondere plaat geworden, die de status van Flying Lotus als aanvoerder alleen maar bevestigd en verstevigd. Zonder twijfel een van de beste platen uit 2012.

Mooie tekst tuktak! Ben het ook volledig met je eens en inderdaad, wat een heerlijk nummer is Tiny Tortures..

Weet iemand welke niet onbekende song FlyLo samplet op de titeltrack? Vooral middenin de track erg opvallend.

Misschien begrijp ik de muziek niet, klinkt voor mij als, pling plong pling.
Iets te veel LSD?

Muziek heeft niks met begrijpen te maken. Maar als jij "pling plong pling" hoort dan vrees ik voor je oren.

Ik denk niet dat jij te weinig neemt.

Dit is een groeialbum. Dat is een clichézin van jewelste maar het is gewoon zo. Bij de eerste luisterbeurt hoorde ik 18 aparte stukjes en per luisterbeurt komen die stukjes steeds meer bij elkaar. Het is allemaal heel erg gedetailleerd. Bij All The Secrets moet ik heel erg denken aan Radiohead en James Blake. Cosmogramma is voor als ik een adrenalinestoot wil, deze is om er lekker voor te gaan zitten en onder uit te zakken. Heerlijke plaat die zeker in de cd-kast gaat komen. De beoordeling komt later wel.

Dat was mijn eerste gedachte bij de voorganger, Cosmogramma. Inmiddels lijk ik het iets beter te kunnen hebben (lees: uitstaan) maar meer is het nog niet geworden.

Derde 4* album van deze man op rij. Het is weer typisch Flying Lotus, maar toch ook weer heel anders dan voorheen. Veel rustiger en sfeervoller.

Wat is 'Hunger' een geweldig nummer! Verder vat ik hem nog niet helemaal, nog maar een paar keer met de koptelefoon luisteren dan.

Staat nu al zo'n 5 dagen op repeat en ik ben echt heel enthousiast over deze nieuwe Flying Lotus. Op vinyl klinkt het overigens allemaal nog net even wat lekkerder. Een album wat je absoluut in zijn geheel moet luisteren, ik zet nu in op 4* maar ik verwacht dat hij tegen het einde van het jaar nog wel naar de 4,5* gaat. Jaarlijst materiaal.

Belachelijk goede plaat, alweer!

Hoogstaande sounds... Eerst maar eens goed op een koptelefoon beluisteren en daarna thuis met de sub aan...
De eerste luisterbeurten waren in de auto en mijn speakers zijn niet echt geschikt voor deze sound..
Het klonk iig als een heerlijke trip en kan niet wachten om het helemaal goed te beleven..
Waardering volgt nog..

Putty Boy Strut! Echt heeeeeerlijk gewoon

Van dat nummer moet je ook zéker het clipje even bekijken op Youtube

wat verschrikkelijkkkkkkkk slecht, een slechthorende met minimaal 2 vingers maakt dezelfde muziek, ik heb hier met 3 vrienden, in nuchtere toestand, in een deuk gelegen.
Maar voor de liefhebbers: geniet ervan!!!!!

Typisch, ik deed precies hetzelfde in mijn eentje nadat ik zag dat je 50cent 5 sterren gaf

Dit slecht?? Je kunt het niks vinden maar het als verschrikkelijk slecht bestempelen wil ik toch graag wel onderbouwd hebben.

Ik heb nu 13 songs gehoord en tot nu toe vind ik dat ze meer hebben gedacht aan de volume van het album dan de kwaliteit van de muziek. Lang leve loudness. Ook de mix van het album vind ik niet geweldig, Op het randje van bijna clippen en dan ook nog eens al het hoog een boost gegeven. tot nu toe een magere 3 sterren

Je mag niet stemmen, als je niet alle nummers hebt gehoordt.