Flying Lotus - Until the Quiet Comes (2012)

Dit is precies de juiste (en enige) richting die Flying Lotus kon inslaan. Na het razend knap maar wel heel erg dik volgeplamuurde Cosmogramme is het nu tijd voor meer soul, meer jazz en meer lucht. Untill the Quiet Comes neigt dan ook eerder naar het aardige zusje van Los Angeles dan jnaar de alle dagen heel drukke grote broer Cosmogramme die de ritalin vergeten was.

Alles geluisterd en blijf bij mijn mening. Vind zelfs dat ze behoorlijk overschat worden.

.......wat wordt dit weer ontzettend gehypet in de internationale media, daar krijg ik altijd zo'n argwaan van.

Argwaan is een negatieve, ongezonde, en lelijke emotie. Wel let je om de plaat te beluisteren en zelf te beoordelen?

Wow, razend enthousiast na mijn eerste kennismaking met Flying Lotus. Hier ga ik de komende maanden nog veel plezier aan beleven

Waar dan?

Ik vind het echt een heerlijk hoofdstuk in het oevre van Flying Lotus...
Een heerlijk afwisseling na mijn absolute favoriet Cosmogramma.. De rust die er door dit album heerst is echt heerlijk... Het is een warme plaat geworden en tot nu toe voor mij de topper van 2012.. Wie weet gaat hij nog beter worden dan Cosmogramma... Tot nu toe sta ik er mee op en ga ik er mee naar bed.
Tiny Tortures vind ik een van de beste platen die FlyLo heeft gemaakt..

4* om mee te beginnen.

De LP heb ik binnen, en de hoes is prachtig

Heb 'm nu een paar keer geluisterd, en hij blijft niet zo 'hangen' als bij Cosmogramma. Die was ook wat eclectischer.
Deze jongstgeborene is wat rustiger van opzet. De 'lijn' is wat meer gelijk.

Maar... meer luisterbeurten doet, zeker bij deze muziek, vast wonderen

Heb je net als ik de special edition? Die is inderdaad stunning!

Flying Lotus doet het weer!
Until The Quiet Comes, is een pak rustiger dan Cosmogramma. Het straalt een Jazzy sfeertje uit, en er zitten weer een paar erg sterke Jazz (samples/stukken) in ook.
All In is al direct mijn favoriet, een geweldige opener, blijft lekker hangen ook.
Maar Lotus blijft van begin tot eind boeien, alle gastartiesten doen het erg goed (al ben ik toch niet zo'n fan van Electric Candyman met Thom Yorke), en waar de eerste luisterbeurt, de tweede helft me af en toe niet kon boeien, vind ik die nu wel erg sterk. Dus die ruime 4* staat er stevig.

Geweldige hoes. Alleen daarvoor zou je de LP willen hebben.

Ik vind het voor het eerst allemaal wel goed klinken. Lang niet zo blieperig als de vorige albums. Slomer, warmer, meer jazzy en voor het eerst hoor ik er wel wat hip hop in.

Lekker, maar ik vind het te electronisch.

Het zou maar vreemd zijn moest er geen elektronische geluiden te horen zijn in muziek die onder het electronic genre valt.

Hey, waar is het label 'hip-hop'. Moet er volgens mij gewoon bij.

Ik heb jazz al toegevoegd, omdat die twee er toch het dichtst bij liggen. De oude albums van FlyLo zijn vooral hiphop, maar bij dit is dat vooral een klein element.

Electronic kan ook prima een samensmelting van genres zijn, wat mij betreft had er niet per se een genre bij gemoeten. Ook al heeft deze plaat een jazz-, hiphop- en soulvibe.

Opzich heeft het een vibe van alles xD.

Alleen die prachtige titel al. Over de opvolger van het baanbrekende 'Cosmogramma' (2010) is weer goed nagedacht. Alles lijkt te kloppen aan het bijzonder vruchtbare 'Until The Quiet Comes'. De architect hiervan, de (vandaag jarige) Amerikaan Steven Ellison, voegt weer op tamelijk geniale wijze de meest uiteenlopende stijlen bijeen. Het resulteert in een indrukwekkende plaat die wat tijd nodig heeft om te moeten landen. Als eenmaal alle puzzelstukjes op hun plaats gevallen zijn luister je naar een van de mooiste platen van het afgelopen jaar.

Het startschot van 'Until The Quiet Comes' is er een om nooit meer te vergeten. Met 'All In' laat Ellison een warme en vage sfeer horen dat genadeloos mooi overgaat in 'Getting There'. Als de jazzy vocalen van Niki Randa klinken verandert de muziek drastisch, maar blijft de imposante sfeer toch ongewijzigd. Het is kenmerkend voor de werkwijze van Flying Lotus. Hij weet op magnifieke wijze jazz, hiphop en elektronica als stromend water bijeen te voegen. We horen 18 korte nummers in drie kwartier, waarin veel gebeurt. We horen een beetje Aphex Twin, een beetje DJ Shadow en een beetje Radiohead. Frontman van laatst genoemde band, Thom Yorke, verzorgt één van de gastoptredens op 'Until The Quiet Comes'. Hij is onherkenbaar in het prachtige Electric Candyman. Beter herkenbaar zijn Erykah Badu, Thundercat en Laura Darlington, die ook een klein steentje bijdragen aan de kraakhelder klinkende plaat. De onwijs diepe bas in 'Tiny Tortures', de aan 'Kid A' denkende synths in 'All The Secrets' of het onbeschrijfelijke 'Putty Boy Stut'. Het zijn enkele voorbeelden van het moois dat Flying Lotus op 'Until The Quiet Comes' te bieden heeft. Geef je deze plaat even de tijd, dan is de beloning ook groot.

'Until The Quiet Comes' is ingetogener dan het vrij hectische 'Cosmogramma'. Het maakt de plaat minder grensverleggend dan zijn voorganger, maar wel een die stukken beter in het gehoor ligt. Naar deze plaat kan (en wil) ik heel de dag luisteren en dat was bij 'Cosmogramma' niet het geval. Flying Lotus schept een nieuw universum binnen zijn zelf gecreëerde universum. In minder filosofische taal; dit is zijn beste werk tot nu toe. Ja, 'Until The Quiet Comes' mag zonder overdrijven een meesterwerk genoemd worden.

van: http://daanmuziek.blogspot....

Volledig mee eens!!

Wow Sultan's Request, met koptelefoon op wat komt dat lekker door zeg!

Ja das vet!

Het is uiteindelijk dan toch geen vijf punten geworden, maar toch blijft de score heel hoog. Op de hoe en waarom moeten jullie wel nog even op wachten, want daarvoor moet ik deze plaat minstens nog een keer gehoord hebben.

Uiteindelijk? Je gaat de plaat nu achter slot en grendel leggen en er nooit meer naar luisteren?

Absoluut niet, maar ik had eerder gezegd dat ik deze plaat wou beoordelen met een vijf en daar is uiteindelijk niets van in huis gekomen. Ik beloof niets, maar de kans bestaat dat deze plaat ooit een vijf zal krijgen. Ik wacht nu enkel af tot mijn loon gestort is zodat ik de vinyl kan bestellen.

De laatste minuut van Hunger bezorgt me iedere keer weer kippenvel.

Prachtig uitgebalanceerd album. Alles vervolgt, verweeft, verzoent nummer na nummer tot een subtiel, secuur klankenspel. Er valt geen speld tussen te krijgen en toch ademt de muziek. Eerlijk, ik mis een beetje de mokerslag die Cosmogramma was, of Los Angeles. Twee albums bij wijlen prachig uit balans. De evolutie naar Until the Quiet Comes voelt wel natuurlijk aan en met dit eindresultaat zou die gedachte eigenlijk niet eens mogen opkomen, een slippertje links of rechts. Met of zonder, de albums van Flying Lotus weten steeds een unieke visie en een sterk concept naar voor te brengen. Kwaliteit hangt sowieso al aan zijn naam vast, maar door steeds het grotere plaatje te bekijken verheft hij zichzelf tot een artiest van een groter kaliber. Vrij van genres, los van generaties.

Daar kan ik niets tegenin brengen. Het is hoogst waarschijnlijk mijn plaat van het jaar. Tenminste zo goed als Los Angeles.

Ik verlaag hem toch een halfje. Het is echt een heel fijn album, maar het is toch wat minder indrukwekkend, spannend, boeiend, etc. dan de vorige twee albums van Flying Lotus Lotus. Het is een ultiem relax-album met enkele wat gekkere momenten, en nog altijd een intrigerende trip waarin van alles gebeurt en te ontdekken valt, maar ik prefereer Flying Lotus' eerdere werk toch boven deze. Zul je zien dat ik hem binnenkort toch weer op 4* zet, maar dat zien we dan wel weer

Eigenlijk pas het eerste Flying Lotus-album dat ik hoor (heb de andere twee albums al wel paar keer beluisterd, maar zeker niet genoeg voor een stem). Deze Flying Lotus grijpt me op de een of andere manier beter. Misschien is het iets toegankelijker. Vooral vanaf nummertje 4 tot en met het laatste nummer belandt je eigenlijk in een stroom van topfragmenten. Hoogtepunten zijn voor mij het opzwepende Sultan's Request, See Thru 2 U met een fantastische bijdrage van Erykah Badu en The Nightcaller.