Gruppo Sportivo - Back to 78 (1978)

Ik vind dit toch wel één van de hoogtepunten van de seventies Nederpop. Onpretentieuze, catchy nummertjes, vol zelfspot en andere genietbare humor. Het uptempo Hey Girl, het melige Tokyo en Shave, blije songs als Blah Blah Magazine en Booby-Trap Boogie en natuurlijk het geluid van het kunstgebit dat in een glaasje wordt geflikkerd in het jazzy Reel Teeth Are Out. 4*

Laatst haalde ik de plaat weer eens uit de kast. Er zaten hele vette vingerafdrukken op de plaat, die de draaibaarheid niet bevoorderden. Helaas de grootste ramp in het beste nummer, 'Hey Girl'. Welk feestje in de vroege 80s was dit het resultaat van? Bovendien pak ik mijn platen nooit zo beet, zelfs toen niet.

Ik speelde '10 Mistakes' en Back To 78 achter elkaar en dan blijkt toch dat de sjeu er een beetje af was op de laatste plaat. Die opent ijzersterk, maar langzaam maar zeker gaat de fut er een beetje uit. Er staan een aantal ijzersterke nummers op, te beginnen met 'Hey Girl', maar ook teveel fillers. De twee dames mogen weer heerlijk laag gaan in 'Shave', het andere hoogtepunt. Josée en Meike zingen zo ongelofelijk lekker samen, dat een mindere song daardoor zeker vergefelijk is. Wat dat minder is, is dat Hans Vandenburg de band opdoekte na nog een single of twee. Onbegrijpelijk. Misschien heeft hij er zelf ook nog steeds spijt van. Aan de andere kant, misschien was dit het gewoon en zat er niet meer in.

Half geslaagd dus, met een extra halve * voor de zang van de dames.

Op reis door de new wave van 1978 kom ik vanaf het tweede album van The Clash hier terecht.
"She said 'Your nose is running, honey'
I said 'Sorry but it's not."
Spreek dit hardop uit en je hoort de woordgrap in de hitsingle van dit album.

Er valt meer te lachen. Voor wie de vinylversie van Back to 78 van Gruppo Sportivo niet kent: een grijze hoes met een gat in het midden, waarin precies het platenlabel past. Doe je de elpee daarin, dan zie je de scene zoals bovenaan deze pagina afgebeeld. Foto van Anton Corbijn. Ik kan me voorstellen dat de fotoshoot hilarisch is geweest...

Het album is de opvolger van 10 Mistakes en eind december 1978 was mijn eerste kennismaking middels hun tweede hit. Hey Girl betrad op 23 december de Nationale Hitparade en zou in januari '79 op #13 pieken. In mijn persoonlijke top 15 echter veel hoger met zijn héérlijk felle riffje. Op bezoek bij een oom en tante bleek ook mijn even oude nicht gecharmeerd te zijn van de groep; dit was de muziek van een nieuwe generatie, althans, zo voelde dat.

De single opent ook het album en de trompetsolo blijkt van Rein van de Broek te zijn, dezelfde van diverse tourjingles bij Radio Tour de France! In deze julimaand extra vermeldenswaardig.
En er zijn meer briljantjes. Op kant 1 staan maar liefst acht nummers, waarvan de grootste uitschieters: het door Meike Touw en Josee van Iersel gezongen Bernadette met pakkend orgeltje en hetzelfde geldt voor hun P.S. 78 met daarin enige Franse tekst. Dan het akoestische (!) klassiekertje Tokyo, gezongen door gitarist en gezicht van de groep Hans Vandenburg; reggae in Are You Ready? en het uptempo en vrolijke The Booby-Trap Boogie sluit de eerste helft af.

Kant 2 begint met pareltje Blah-Blah Magazines, over de vergelijkingen die de groep ten deel vielen. Vele namen komen voorbij, destijds een favoriet van mijn nicht en mij. Het zwoele One Way Love (from Me to You) is ingetogener. Bottom of the Class bezingt de sleur van een saaaaaaie schooldag ("Do you homework and your parents love you") met steunzang van, hoe slim, een tienerkoor van het Aloysius College.

In 2013 zette Henk Westbroek op bezoek bij Gerard Ekdom in Toppop op 3 de groep in het zonnetje. Daarin vanaf 5'00" het verhaal hoe Dexter Holland van The Offspring Tokyo stal van Gruppo Sportivo zonder auteursgelden af te staan, via een Japanse groep daarmee een hit scoorde en hoe het toch een happy end kreeg.
Op streaming staan als bonussen de niet-albumsingles Disco Really Made It (sluw op discobeat gezet), #10 in maart 1979 en #27 in Vlaanderen, en Sleeping Bag, de liefdesode aan de slaapzak, dat in juni dat jaar mijn zomervakantie inluidde. Ik was op het nippertje over... Als ik het hoor, weet ik nog altijd hoe die zalige tijd begon! Het haalde #43.

Die staan dus niet op het originele vinyl, ik zal die toch eens op cd moeten aanschaffen - of via één van de verzamelaars van de groep. Gruppo Sportivo ging ter ziele terwijl Sleeping Bag nog een hit was, waardoor de single niet hoger reikte. Nog altijd een juweeltje.
Vandenburg keerde nog in '79 terug met The Buddy Odor Stop, in 1980 was hij er weer met Gruppo Sportivo met Copy Copy.

Mijn reis door new wave blijft nog even in 1978: op naar The Scream van Siouxsie and the Banshees.