David Lee Roth - Eat 'em and Smile (1986)

Ongetwijfelt een leuke recensie, maar amper te lezen, sorry

Ik zie geen recensie?

Vanmiddag stond er nog een recensie. Vind dat Iggy altijd wel leuke recensies schrijft overigens.

dank je rizz. Maar er zaten inderdaad erg veel spelfouten in( malle!). Gebrek aan tijd.

Eigenlijk rommelde het binnen van halen al sinds 1981 fair warning. Na de enorm succesvolle 1984 tournee implodeerde van halen in principe. Eerst bracht dave zijn solo ep uit crazy from the heat. Deze was met name in noord amerika een meer dan behoorlijk succes. Ook de clips waren natuurlijk weer eens hilarisch. Dit was duidelijk dave zijn territorium. Niemand in die tijd maakte er een groter feest van dan dave. Roth en mtv waren voor elkaar geboren zo leek het. Het volgende project van dave was het maken van een film. De halens gruwelde van al zijn projecten. Eddie is op de eerste,tweede en derde plaats een muzikant. Plus dat hij rond die tijd nogal introvert was. Dave daarintegen juist extravert en niet zo' klein beetje ook. Zijn ego is groter dan het empire state building ha. Muzikaal gezien stelt daimond niet zo heel veel voor. Dat wordt gecamoufleerd door zijn over the top stage act. Hij liep zonder problemen in de meest idiote stage kleding rond en kwam er ook nog eens mee weg. Alleen freddie mercury benaderde dit ha. En daimond was natuurlijk vreselijk goed gebekt. Eddie en dave waren duidelijk geen vrienden meer. Hij werd ontslagen of nam zelf ontslag. Dave zijn film project viel hierdoor ook in duigen. En het modder gooien begon. Vaak totaal onzinnig en onder de gordel de pers smulde. Zelfs op de platen ging men er mee door. Hello baby sammy en de volgende plaat van de halens werd ou812 genoemd. Dave sloeg weer terug door zijn plaat eat 'em and smile te noemen allemaal nogal kinderachtig.
De volgende stap van dave was een nieuwe band formeren. Het nieuwe wolf pack zou maar 1 alfa mail herbergen DAIMOND DAVID LEE ROTH en niemand anders ha. Eerst werd billy sheehan gevraagd (ex talas). Dave kende billa nog van de gezamelijke halen tour in 1980. Van halen heeft trouwens na de 1980 tour ook overwogen om billa binnenboord te halen. Vervolgens polste dave steve stevens(ex b.idol) deze bedankte echter voor de eer. Daarna werd steve vai(ex oa f.zappa) gevraagd. Als laatste werd drummer greg bisonette aan het wolfpac toegevoegd. Nu was dave natuurlijk zo slim om het muzikale gedeelte aan vai/sheehan over te laten he he. Voor de rest was alles in handen van dave.

Smile opent vreselijk vet met yankee rose. Dave maakt vocaal gezien ook nog even duidelijk wie er terug was. Alsof dat nodig was ha. Vai laat direct horen waarom hij ingehuurd werd. Yankee swingt de pan uit. Natuurlijk was de clip ook weer eens vet lachen dat kun je wel aan roth overlaten dacht ik zo. Het wolfpack had er duidelijk zin in. Het klinkt als een zwitsers klokkie. Deze getunde formule 1 wagen scheurt effe met een snelheid van 250 km per uur door de shy boy bocht eeeh chicane ha. Zonder enige aarzeling. Metal van de eerste orde. De bassist billa fungeert bij dit nummer als een soort 2e guitarist. Overal waar vai zit volgt billa. Of is het het omgekeerde. Billa is een eddie van halen op de bas. Zijn bas partij lijkt op een volleerd ijzervlechter. Overal waar steve zich begeeft daar staat billa klaar om zijn ijzeren bas werk om het guitaar werk van steve te vlechten ha. De alfa mail probeert zijn jonge wolven bij te houden en dat lukt net pffff. Wat een nummer. Maar wat een geweldig team is vai en sheehan toch. Verglijkbaar met cruijf/van hanegem of rijkaard/van basten of messi/iniesta. Dave wist in ieder geval dat dit een bull's eye van de eerste orde was "You bet rock fans"
i' m easy een feest nummer waar dave goed uit de voeten mee kan. Dave humor dus. Ook de band speelt er lekker op mee. En het komt de variatie ook al ten goede. Ik heb het altijd wel weten te waarderen. Ladies' night in bufflo een heerlijk laid back nummer waar dave er lekker gevoelig op los zingt/rapt. Billa legt het tapijt klaar en steve kan er makkelijk overheen rollen.Zonder dat hij zich hoeft te bekommeren over stof of oneffenheden. Vooral live gaan beide heren helemaal los en dat betekent vuurwerk. Prachtig nummer. Goin' crazy dat werd dus de singel. Niet zo gweldig. Hoewel de clip vooral het lange intro hilarisch was. Tabaco road weer zo'n ongewoon nummer voor hard rock begrippen. Wederom weet dave het nummer zo te laten klinken alsof hij het zelf geschreven heeft. En steve gooit er weer eens een heerlijke solo uit. Die heeft voldoende guitaar kaas gegeten hoor. Vervolgens gaat het gas er weer op. Nu is het niet vay naaa. Billa neemt het stuur over ditmaal moet vai volgen. Deze bassist is echt een van de betere in zijn soort. Billa Rockt zich het apezuur vliegt van links naar rechts.Billa stimuleert Billa dicteerd billa improviseert billa soleert en ten slotte billa imponeert haha. Screaming steven vai moet nu wel alles uit de kast halen om deze geweldenaar bij te houden pffff. De alfa mail himself met zijn elephant gun raast daar nog eens overheen. Batman on the run het is maar dat je het weet ha. No don't point that thing on me!!!!....... Big trouble dave gaat weer eens rappen. Het wolfpac volgt hem redelijk slaafs. Dan breekt steven even los met een heeeerlijke solo. Dave rapt lekker door prima hoor. folks cried, someone had died
But i know joe didin't go to heaven no!
Bump and grind weer een heftige rap van daimond. Het wolfpac roteert daar heerlijk omheen en valt bij iedere opening snel en effectief naar binnen. Het nummer verslapt daardoor geen milliseconde. Daar krijg je nog geen halve speld meer tussen ha That's life tja je kon er natuurlijk op wachten dat dave dit nummer zou gaan coveren. En van mij mag het. Nu gaat het gas er weer op...........???? Potverdimme het zit er op!!!! En dat al na 31min05????

Dat is dan ook de enige kritiek die ik heb veel en veeel te kort.
nu was natuurlijk de vraag welke was beter 5150 of eat em? Volgens mij zijn ze niet echt te verglijken. Deze is stukken minder commercieel dan 5150. Van hagers 5150 neigde soms zelfs naar aor rock wel van een hoog niveau trouwens. Maar wat maakt het uit.
Dave had zijn zegje op prachtige wijze gedaan! 5 pingels maar da's logisch niet waar.

Yankee Rose, Shyboy, Buffalo en ook Going Crazy kunnen zich meten met Dave's beste werk. Fantastische, Amerikaanse (hard)rock, waar echt de vonken van af vliegen. Vai en Seehan in Shyboy... dat grenst echt aan het ongelooflijke. De perfecte band voor David Lee Roth. Met deze band kon hij een hele lange neus trekken naar Van Hagar in mijn beleving. Zoals Roth zelf al eens zo treffend zei:

Old Van Halen, when I was in it-classic Van Halen-makes you wanna drink, dance and screw, right? And the new Van Halen encourages you to drink milk, drive a Nissan and have a relationship.

Bij Roth ging het feest nog gewoon door. Maar altijd met klasse. Schuin, maar niet vulgair. En gelukkig geen ballads over aliens te vinden op Eat 'Em And Smile. Dat niet alle nummers even sterk zijn doet voor mij weinig af aan het gehele gevoel van de plaat. Skyscraper is nog net wat beter, alhoewel deze meer representatief is voor David Lee Roth.

Dit zou in 1986 DE cd moeten geweest zijn, hmmm ik ken er betere...

Wie zegt dat dit DE cd van 1986 was?

Dave.

't Eén of ander boekske.

En ik ha

In ieder geval album van het jaar in Kerrang! en ook in Aardschok en Hurricane kwam hij hoog in de jaarlijstjes voor, als ik mij niet vergis. In ieder geval werd deze hoger aangeslagen dan Reign in Blood destijds.

Oh dat wist ik niet. Kerrang en Aardschok (wat toen eigenlijk Metal Hammer was). Akkoord. Ja, thrash was toen nog niet helemaal gemeengoed geworden. Kerrang noemde dit en Bon Jovi zonder blikken of blozen heavy metal. Maakte ik mij vroeger wel eens druk om. Tegenwoordig denk ik met weemoed terug aan die tijd.

In de Oorlijst komt Eat Em dan weer helemaal niet voor.

Ik vind het een toffe plaat met geweldige instrumentale uitspattingen. Op één of andere manier draai ik hem af en toe een keer en dan verdwijnt ie weer voor langere tijd in de kast. Heb er gewoon niet altijd zin in. Dus wat dat betreft kan ik voor mezelf net als Priestmaiden wel wat betere vingeroefeningen uit het jaar Onzes Heeren 1986 bedenken.

Aardschok gaf 'm slechts een 7. Vond dat veel van de nummers in een nachtclub in Las Vegas thuishoorden in plaats van op een hardrockalbum. Waren meer te spreken over 5150.

En terecht wat mij betreft!

Deze plaat is toch niet te verglijken met 5150 kom op zeg.

Een vergelijking lijkt me juist erg voor de hand liggend. Het was natuurlijk voor de fans erg spannend waar Van Halen en Roth afzonderlijk mee zouden komen na hun echtscheiding. Dus het feit dat een blad als Aardschok 5150 positiever beoordeelde leek me relevant om te noemen. Ik vind ze qua niveau niet veel voor elkaar onderdoen overigens, hoewel ik door 5150 nog wat meer verrast werd. Dave's beste moest nog komen, namelijk Skyscraper. Aan dat niveau heeft Van Halen (zonder Roth) nooit kunnen tippen.

Tot op bepaalde hoogte denk ik. Maar na het uitbrengen van beide cd's gaat wat mij betreft iedere verglijking niet meer op. 5150 was van hager en dat vond ik juist erg sterk van Van hager. Maar daar zijn we het wel met elkaar eens denk ik. Roth ging zijn weg en blijkbaar was die weg juist minder commercieel. Deze plaat is het heftigste wat roth met of zonder halen heeft uitgebracht denk ik. Afgezien van goin' crazy staat hier niets op waarbij ik denk tjee dit is radio vriendelijk. Ja ok meschien that' s life hoewel? Terwijl Van hager juist meer voor een aor richting koos toch? Als je deze platen naast elkaar legt heeft de een niks meer met de andere te maken. En daar is trouwens helemaal niks mis mee. Sterker nog dit was juist het sterke punt van beide bands. Teminste dat vind ik.

Kende Yankee Rose van GTA Vice City en heb hem zojuist nog eens beluisterd.

En wat een geile stem heeft die man eigenlijk zeg.

Als je dat maar weet deranged ha ha haaaa. Mooi dude ha ha

Meen je dat? Sorry maar ik hoor in deze (Eat 'em and smile) net zo weinig heftigs als in 5150.

DLR Band vond ik toch wel een stukkie heftiger en zeker minder commercieel (niet beter trouwens).

Prima over het woord heftig(ger) valt natuurlijk in alle lengte te lullen. Het is natuurlijk maar wat je heftig vind of minder heftig bla bla. Maar is 5150 puur muzikaal gezien nu te verglijken met eat? Dat blijft mijn vraag?! En zo ja waarom. Behalve natuurlijk dat dave en sammy geleuter

Alles is te vergelijken. Alleen het Sam & Dave geleuter maakt deze twee juist relevant om te vergelijken. Daarbij: Good Enough en Summer Nights kan ik me voorstellen met Roth, net zoals ik me Yankee Rose en Going Crazy kan voorstellen als Van Halen nummers. Waarmee ik maar wil zeggen dat er niet alleen verschillen maar toch ook wat overeenkomsten zijn qua muziekstijl.

Het zal wel aan mij liggen, maar ik vond hier echt niks aan.
Ik vond zijn werk bij Van Halen fantastisch, maar dit is dan weer een saai en ongeïnspireerd album dat maar niet op gang lijkt te komen. Het had van mij allemaal wel wat harder mogen rocken.
Nee, niet mijn ding.

Zeer aardige plaat van uberheld Diamond Dave, die zeker aan de zeer hooggespannen verwachtingen wist te voldoen. Knaller is natuurlijk Yankee Rose, met die heerlijk "gesproken" intro van Steve Vai. Ook Tobacco Road en Shyboy weten flink te rocken. Ladies Night in Buffalo is ook een van mijn favoriete tracks, met een heerlijk laid back, geil sfeertje.

Groot minpunt voor mij is toch wel het gitaarspel van Steve Vai. Technisch perfect, maar behoudens het titelnummer veel te vaak oeverloos en zielloos gepiel. Met de solo van Shyboy weet hij zelfs dit (bijna) wereldnummer op het verkeerde spoor te brengen met een solo die lekker begint, al snel hopeloos afdwaalt om te eindigen als een natte peuk: niet lekker en zeker niet stoer. Steve kan gitaar spelen als de beste, maar kan het jammer genoeg niet nalaten om in ieder facet van zijn spel dit in je neus te wrijven. Less = more, Stevie!

That's life is natuurlijk Dave in zijn element, een showbinkie pur sang. Heerlijk.

Net geen vier sterren, maar het scheelt niet veel.

Je kunt er geen barst aan vinden of het een matige plaat vinden enz. Maar om deze plaat als inspiratieloos te betitelen daar snap ik dan weer geen jota van Metalhead99?

Alleen yankee rose rechtvaardigd al de aanschaf van deze plaat.
Met pratende gitaar geniaal..Dat deze plaat goed uitpakt heeft natuurlijk ook te maken met de geweldige muzikanten om hem heen

Ik heb m'n score verhoogt met een vol punt. En dat zou zomaar nog meer kunnen worden vrees ik. Heb deze sinds vorige week op lp. Heb 'm op cd gehad maar lang geleden verkocht. Vond er weinig aan. Maar ik zag 'm nu dus liggen en alleen al om de fantastische hoes nam ik 'm mee. En natuurlijk ook gelijk maar weer eens op de draaitafel geslingerd. En verrek, ik moet toch ernstig op mijn eerdere mening omtrent dit album terug komen. Als ik heel eerlijk ben vind ik er geen slecht nummer opstaan. De plaat is zéér divers. Ik vermoed dat ik dat vroeger (toen ik de cd had) het grootste euvel vond. Destijds moest alles op z'n minst stevig zijn. En dat zijn nummers als That's life, I'm easy en Going crazy simpelweg niet. Anno nu vind ik echter veel meer dingen mooi dus kan ik prima genieten van zulke nummers. Zeker als ze op die typische Roth manier worden gedaan. En wat is Ladies night in Buffalo een waanzinnig groovend nummer zeg! Te gek hoe die Bisonette dat nummer opsiert met simpele maar zeer treffende fills. Zijn stijl en manier van drummen heb ik overigens altijd als één van de grote krachten binnen Roth's band gevonden maar dat terzijde. Iedereen heeft het alleen maar over de geweldenaars Vai en Sheehan. Terecht, maar Bisonette wordt vaak en ten onrechte 'vergeten'. Een geweldenaar vind ik!

We komen steeds dichter en dichter bijelkaar te staan Vriiiend
Ladies' Night in Buffalo is inderdaad een heeeelijk nummer.
Wat mij betreft het beste.