Jeff Lynne - Long Wave (2012)

27 minuten aan covers voor een artiest die al vanaf 2001 niets nieuws meer heeft gebracht. Het heeft toch wel iets armoedigs. Net alsof Jeff Lynne nog zo graag wil maar eigenlijk niet meer kan.
Bovendien voegen de covers niets toe, het is allemaal zo traag en loom. Neem een nummer als 'she', dat was bij Elvis C in goede handen, die maakte er een heartplay van, maar bij Jeff Lynne zit er geen passie meer in. Het enige pluspunt is de foto op de cover, heel mooi en sfeervol, maar voor de rest, een vette onvoldoende.

Met 1,5* doe je het album naar mijn smaak toch teveel onrecht aan.
Je moet het wel in de juiste context blijven zien die Lynne er als achtergrond voor had bedacht.
Bovendien is er willens en wetens geen sprake van een E.L.O. cd maar (pas) van een tweede solo album van Jeff Lynne.

Er zit inderdaad veel tijd tussen deze en de vorige cd. Maar om daar nu je stem van af te laten hangen...

ELO goes Radio 5. Oh nee, het is geen ELO... Nostalgie, liefdesliedjes van weleer en een enkele rocker, alles in een dun ELO jasje. Het is mij allemaal een beetje te mager en plichtmatig voorgedragen om enthousiast van te kunnen worden. At Last, waar de trucendoos even opengaat, is een positieve uitzondering in dit verder kundig in elkaar gezette maar te gezapige tribute album. Snel Eldorado weer eens tevoorschijn halen.

Ik luister graag naar radio 5. Je kunt niet altijd puber blijven.

Geen enkele rocker Tony ? Let It Rock van Chuck Berry lijkt me er toch een.

Kreeg de cd pas binnen vandaag en ik moet zeggen, buiten Love Is A Many Splendored Thing het me boven verwachting gunstig uit is gevallen na de eerste draaibeurt.
En dat laat me dan anderzijds weer twijfelen, zolang ik Jeff al ken heeft hij me bij elke release teleurgesteld, moest ik altijd wennen om er daarna van te houden, dus dit kan misschien wel een kortstondige liefde worden.

Als je het boekje leest dan zie je de context waarin hij het gemaakt heeft zoals de sticker al zei "Lynne's salute to the power of awesome music", dit heeft niks met E.L.O. te maken, en alles met Jeff de muziekant en producer. Zo staat er ook te lezen dat hij met She het liedje eigen heeft willen maken door het met harmony te zingen en dat hij geen Charles is. Dit cd-tje is puur uit liefde voor de muziek geboren.

Aangezien ik de meeste orgineel niet ken zal ik deze songs met de tijd toch als zijn eigen muziek gaan beschouwen. Produktioneel dik in orde, en eens een keer wat anders dan gewone pop/rock.
Dus dat het dit keer alleen covers zijn wordt hem vergeven, zeker nu er een nieuwe cd aan gaat komen met nieuw werk.

Lees mijn bericht nog eens zou ik zeggen...

En laten we ook aub ophouden te verkondigen dat dit Long Wave niks met ELO te maken heeft. De ELO sound is veel te duidelijk aanwezig om dat te blijven ontkennen.

Komt er nog een nieuwe CD aan?

Ik zal niet weten wat deze CD met ELO te maken heeft, nergens doet de cd me denken aan ELO, hooguit de stem van Jeff Lynne.

Het enige dat niks met ELO te maken heeft is de songkeuze. Die staat inderdaad mijlenver van het gebruikelijke ELO songmateriaal af.

Maar de typische doffe drums, synthesizerriedeltjes, over-the-top voordracht, Jeffs dubbele stem in refreinen, uit duizenden herkenbare basloopjes, de violen. Hoewel niet zo bombastisch, alles klinkt als ELO en niks anders. Niks mis mee, het is tenslotte Jeffs handelsmerk.

Tony en devel-hunt, de waarheid ligt in het midden. Allebei een beetje gelijk, dus. Het album vind ik overigens zéér middelmatig (en kort).

Absoluut mee oneens, leg deze eens naast een plaat als Eldorado. Tuurlijk als je met een microscoop de overeenkomsten zoekt vind je die altijd wel, maar de essentie en de hele muzikale omlijsting staat mijlenver van ELO verwijdert.
Ale iemand anders het wel precies ELO vind, so be it. Voor mij is het dezelfde vergelijking als Rod Stewarts American songbook vergelijken met zijn periode in The Faces.

Je zit er echt naast hoor, devel-hunt. Als je de stem weg zou halen, wat jij de enige overeenkomst vindt tussen ELO en Long Wave, denk ik dat nog iedereen meteen herkent dat het Jeff Lynne is. Ja toch zeker?

Punt gescoord. Maar bestaat er wel zoiets als een ELO-geluid? Het is ook een kwestie van progressie.
Als er al zo'n groot verschil zit tussen On The Third Day (1973) en A New World Record (1976) - ja, we hebben het hier over slechts drie jaar, maar wat een wereld van verschillen - dan zal dat toch ook wel het geval zijn 11 jaar na Zoom. Waarom vastpinnen op een bepaald geluid?

Sorry Tony, zal mijn bril er eens wat vaker bij moeten pakken

Maarre voor de rest...... iedereen heeft recht op zijn eigen mening, maar ik zal de jouwe met de mijne willen weerleggen. Zowieso is Jeff E.L.O. en visa versa, maar dan de sound. E.L.O. werd nogal eens als Beatles bestempeld, heb ik ook altijd betwist, maar zo als Jeff het mooi zei "I take it as a compliment, you can sound worse". Toen Jeff de Beatles als groep en solo ging produceren klonk het volgens diezelfde mensen als E.L.O.

De sound van E.L.O. is duidelijk hun sound, overdubbed en elke mini seconde dicht gesmeert met geluidjes, melodietjes, effecten, en gelaagde vocalen. Muziek met kop en staart, gimmicks, uplifting over het algemeen, en vele geluidseffecten in muziek en zang, en bovenal strings en later synths. Meer is meer.

Sinds zijn vriendschap met George Harrison kreeg hij zijn eigen sound, organisch, droge vocalen soms nog dubbel of harmonie maar zeker niet meer de layers van weleer. Weinig tot niks aan effecten, simpele (en zelfs soms irritante) drums. Strings en synths enkel wanneer het iets toevoegd maar niet meer als must of basis. Minder is meer principe. Jeff's reactie wanneer mensen hem erop wijzen een eigen sound te hebben "i wouldn't like to sound like somebody else", tja heeft hij een goed punt.

Dan on topic, dit album Long Wave, zoals ik E.L.O. hierboven beschreef hoor ik hier niet terug, zelfs de stem is droog, geen reverb, een geheel andere muziek keuze. Er werd ook nog beweert dat er Jeff's baslijntjes te horen waren. Uit de documentaire "Mr. Blue Sky" blijkt dat hij de nummers 100x heeft moeten luisteren op de akoorden en noten van elke partij er juist uit te halen en te leren spelen. Het lijkt mij dan ook vreemd dat hij dan zijn eigen baslijnen heeft gebruikt, hij heeft er wel enkele wat simpeler moeten maken om ze gespeelt te kunnen krijgen. Wat dat betreft toch respect voor zijn kunsten, al die instrumenten en dan op gehoor na te spelen, en dat op een authentieke wijze en een eigen geluid te geven.

Volgens Jeff maakte hij drie albums de laatste jaren, deze, Mr. Blue Sky, en één met nieuw werk waarvan hij al acht nummers af had en wilde deze volgend jaar uit laten komen. Long Wave zou 2009 al uitgekomen zijn dus reken ik voor het gemak maar op 2014/2015 voor die nieuwe plaat.

Ik heb Long Wave beoordeeld op waar Jeff Lynne het album voor had bedoeld.
Maar ik hoor wel degelijk af en toe iets voorbij komen waarvan ik denk: zeer geschikt voor of eerder herleid van een ELO album.

Dat is niet zo gek, natuurlijk. Hij wás ELO. En ik vind het dan ook niet erg.
Dat nieuwe album mag van mij wel weer eens een ELO album zijn, qua geluid en aanpak. Het is voor Lynne toch een luxe probleem dat hij mag kiezen hoe hij zijn project per keer gaat noemen.

Maar het is terecht dat hij kiest voor een solo-album als hij bijvoorbeeld kiest voor de aanpak zoals op Long Wave.

Maar ik zou nog wel eens benieuwd zijn naar een nieuw album van ELO, hoe dat in 2013 zou klinken.

In jou beoordeling kon ik zo in mee, en tja af en toe iets E.L.O., de orginele die hij nu heeft gecoverd waren toen ook zijn inspiratie, en E.L.O. blijft natuurlijk zijn ervaring.

Waarschijnlijk gaat het een solo album worden, hij is nu (eindelijk !) zijn eigen naam aan het promoten. En of hij mag kiezen, als dit een sucses wordt wel natuurlijk. (In Engeland is het al wel een sucses) Hij wil alleen doen wat hij wilt, vandaar dat we niet zoveel hebben gehoort van hem. Sony liet hem vallen qua promotie rond Zoom, en Jeff kocht de rechten van het album terug, vandaar dat deze nu ook niet meer in de handel is. Een hoop gesteggel bij Sony en uiteindelijk vertrokken. Nu met een ander label krijgt hij meer vrijheid en belang.

En of Jeff ooit nog eens als E.L.O. gaat klinken, ik ben bang van niet, hij is daar toch wat van af gestapt, getuige Zoom. En ik ben benieuwd of hij het nog zou kunnen als hij het zou willen, en dan echt met alle toeters en bellen bedoel ik dan.

Het gekke is misschien dan toch, dat ik bij een eventueel nieuw album van ELO toch een andere beleving zou ervaren.

De rijke instrumentatie, de orkestrale en symfonische aanpak van Lynne daar op is toch vrij uniek. Het heeft voor veel mensen altijd een enorme aantrekkingskracht gehad, nog. Ook al is Lynne met de tijd meegegaan, van het complexe eerste album van ELO tot en met Balance of power. Ik laat Zoom nog even in het midden.

ELO interesseert hem blijkbaar nog steeds, gezien zijn recente herbewerkingen van een paar oude hits.
Ik zal niet zeggen dat het gemakkelijk zou zijn, een nieuw ELO album, integendeel. Maar er ligt een andere muzikale uitdaging aan ten grondslag dan bij een nieuw solo album.

Ja, er komt een nieuwe CD aan, komend jaar, maar er komt nog veel meer aan zoals een
DVD dit jaar nog!!!!!
Jeff Lynne heeft voor zijn nieuwe CD al 8 nummers helemaal klaar.

Mooi. Ik ben met deze Long Wave voorlopig trouwens nog niet klaar. Hij bevalt me eigenlijk wel. Zodra je over de teleurstelling heen bent dat het geen ELO waardig album of anderszins meesterwerk is, blijft een heel genietbaar, rustig en toch wel vertrouwd klinkend album over. Ook lekker op z'n tijd, ik hoef niet altijd omver geblazen te worden van de genialiteit om van een plaatje te kunnen genieten. Deze Long Wave is daar een typisch voorbeeld van. Ik verhoog met maar liefst een heel punt.

@Tony, kwestie van wennen, moet ik toch zeggen hoewel we nu qua stemmen op dezelfde lijn zitten, dat ik me al heel de week afvraag waarom ik de cd pas drie keer gedraaid heb.

Da's altijd nog twee keer vaker dan de "nieuwe" Mr. Blue Sky verzamelaar. Ik begin als die hard fan toch aan mezelf te twijfelen..... De MBS documentaire is voor mij zeker wel een geschenk uit de hemel, hoewel geen nieuws voor mij, toch eindelijk een kijkje in zijn studio in zijn geheel.

Jeff Lynne heeft imo een erg fijne stem - plus gaat het hier om erg mooie liedjes van vroeger, maar dan hoor ik toch honderdmaal lever de originelen. Dit album klinkt namelijk erg vlak en verveelt mij daardoor.

Let it Rock doorbreekt de gezapigheid enigszins, maar dat is voor mij niet genoeg. Sorry Jeff, want het Electric Light Orchestra mag ik op zijn tijd graag horen.

Ik geloof ook niet dit album veel gedaan heeft qua succes.

Middelmatig album vol covers, echt vrolijk wordt ik hier niet van

Zou niet best zijn als jij hier wel vrolijk van werd, jongeman, dit is namelijk ouwelullenmuziek pur sang.

Er is anders genoeg "ouwelullenmuziek" waar ik best blij van wordt. Echter het bombast waarmee een aantal van deze nummers wordt gebracht, staat me gewoon tegen

Het eerste album na ruim tien jaar 'radiostilte' rond Jeff Lynne en wat er nog over was van zijn Electric Light Orchestra. Na Zoom (2001) en de hopeloos geflopte en voortijdig afgebroken tour die daarop volgde, trok Lynne zich terug in zijn Bungalow Studio, Los Angeles, CA.
Vermoedelijk een tijdje stilgezeten, ondergedoken, met de nodige privéproblemen, maar uiteindelijk toch weer een platencontract getekend voor een serie albums, waarvan dit retro-heimwee-album het eerste was. Uit duizend herkenbaar is de productie met de met dekens gevulde drumkit, de gedubbelde vocalen en de gitaarloopjes. De toetsen en cello-strijkjes, zo prominent op menig ELO-album, bescheiden op de achtergrond. Al vanaf Zoom was Jeff Lynne meer op gitaar gericht en zet deze lijn voort in de productie van dit album.

Het zijn 'favorites' van de voormalig orkestleider die hier met vakmanschap worden gecoverd. Radioliedjes uit de tijd dat hij als jonge knaap in Birmingham woonde en zelf een radiootje bouwde om naar muziek te luisteren. Een verzameling rockers en standards uit de wereld van de 'lichte muziek' in de vijftiger en begin zestiger jaren. De Beatles liepen nog in korte broek.

Deze songs zaten, zo wil het verhaal, al heel lang in het hoofd van Jeff en moesten er nu maar eens uit. Dat hij op dat moment kennelijk geen eigen vers materiaal kon bedenken, kwam misschien wel gelegen. Zo knutselde hij in zijn thuisstudio dit album spoor na spoor in elkaar.
Het is productioneel heel aardig gedaan. Jeff Lynne was er nog en kon dat met dit signaal bewijzen aan de wereld.
Birmingham, zoals al eerder genoemd, lag dicht bij de sterke zender in Droitwich van het BBC Light Programme, op 1500 meter Long Wave. Vandaar de titel. En het toeval wil dat de BBC voor dat Light Programme ook een eigen orkest had: The BBC Light Orchestra. Daar waren er meer van: BBC Midland Light Orchestra en BBC North Ireland Light Orchestra.
Voldoende hints nu om de inspiratiebron van jonge Jeff te raden.

Maar na dit korte schijfje zou spoedig meer volgen. Het vormde de start voor een vervolgserie albums in 2013: een remake van de grootste ELO-hits en de heruitgave van Armchair Theatre, Zoom, de CD-versie van Live 2001 en in 2015 zelfs een, weliswaar ook weer kort, maar toch nieuw studioalbum.

Zo stond Lynne toch weer in de belangstelling, al was hij de bandnaam kwijt en moest verder als Jeff Lynne's ELO. Het alles zelf doen, inspelen, zingen en produceren moet een aardig tijdverdrijf geweest zijn. In zekere zin de beste garantie voor een goed resultaat. Alleen, de keerzijde was duidelijk: de creativiteit, ontstaan onder tijdsdruk en in de interactie met band en studiotechnici, ontbrak. Het werd hier 100% Jeff. En dat is veel: alle instrumenten, alle stemmen, alle knoppen zelf in de hand. Jeff Lynne, een genie, maar ook een man die het contact met de wereld buiten de bungalow een beetje was kwijtgeraakt.

Wat Long Wave betreft: goed gedaan, maar er is niet één nummer bij waar ik echt warm van word. ik mis de glans van weleer, de jaren zeventig. Maar dat zegt natuurlijk ook wat over mij.

Het mooiste aan dit album vind ik de hoes. De nummers van Jeff vind ik echt tegenvallen. Jammer dat iemand van zijn formaat die zo'n mooie muziek gemaakt heeft dit gedaan heeft..