Editors - The Back Room (2005)

Is een geweldig debuutalbum die ik nog met enige regelmaat opzet, de band nog nooit live gezien, maar weet wel dat ze live erg goed zijn. Hoe zal het prijsnummer Open Your Arms dan live wel niet klinken? Wat een intensiteit in dat nummer!

Ahhhh nostalgisch deze. Toch mooi hoe een album dat eigenlijk in mijn ogen 4 sterren verdiend, in 2005 tijdens een persoonlijk moeilijke tijd echt constant op repeat stond. Had ik toen gestemd, dan was het waarschijnlijk mijn favoriete album ooit, haha. Maar goed, het was nostalgisch deze nog eens terug te luisteren. Naast de bekende pareltjes Munich, All Sparks en Blood, bezorgden Open Your Arms en Distance me weer kippenvel.

Blijft een heerlijk debuutalbum dit.

Na veertien jaar moet deze nog steeds eens in de 4/5 maanden worden gedraaid. En dan krijg ik meteen zin om al mijn oude cd's van onder het stof te halen, want was is dit herkennen, erkennen en genieten. Chris Urbanowicz is een held.

Editors, dus zonder “the”, werd in 2002 opgericht in Birmingham en brachten hun debuutalbum “THE BLACK ROOM” uit op 25 juli 2005. Zanger Tom Smith is de man die de sound van Editors met zijn karakteristieke stem een geheel eigen geluid geeft. Hij is samen met bassist Russel Leeth de 2 leden die vanaf het begin lid zijn gebleven van het Engelse 5-tal. De stijl van Editors is Engelse, new-wave-achtige pop/rock met een grote aandacht voor de melodie. Van dit album verschenen in Engeland 4 songs op single, waarvan “MUNICH” als re-issue in 2006 het succesvolste was. Deze single bereikte de Engelse top 10. Naast de stem van Smith is ook het gitaarwerk van Chris Urbanowicz prominent aanwezig. Heerlijke riffs, prachtig geluid! Ruim 43 minuten heerlijke muziek en het succes van “THE BLACK ROOM”, platina in Engeland, werd succesvol vervolgd met album #2 ”AN END HAS A START”. Op dit album staat onder andere de Editors klassieker “SMOKERS OUTSIDE THE HOSPITAL DOORS”. Twee jaar geleden verscheen album 6, “VIOLENCE”, een album waarop minder gitaarwerk te beluisteren is. Editors heeft zich in de afgelopen 15 jaar ontwikkelt als een vaste waarde binnen de zogenaamde Britse indie-muziek, ze zijn regelmatig hoofdacts op grote festivals en treden ook dit jaar weer regelmatig op. Afgelopen week traden ze nog op in Berlijn en 6 van de 11 songs op “THE BLACK ROOM” stonden op de setlist, wat duidelijk maakt dat dit album ook voor de heren zelf een zeer belangrijke, gewaardeerde plaat is geworden en derhalve is de classificatie van “klassieker” op zijn plaats!

Je hebt de albumtitel bijna goed, Marco.

Het mooiste nummer van dit album, samen met All Sparks en Camera.

Toen deze plaat, Editors - Back Room uit kwam, had ik hem op dag 1. Met extra CD. Zo fijn. Een plaat die aansloot bij de 80’s wave van U2, Echo, Comsat Angels , Chameleons enzo. Ik was instant retro fan. De CD uitgave met weer een andere bonus disc, kocht ik ook.

Daarna kwam album twee en een optreden in 013. Dat album vond ik ok maar dat optreden een beetje Kensington. 20 keer het zelfde lied met een andere tekst. Zo leek het, al kan dat ook aan het bier gelegen hebben. Anyway, gezellige avond, kater, maar het optreden zelf vond ik weinig aan.

Trouw de opvolgende cd’s gekocht maar daar zaten, los van het eenvormige, voor mij echte missers tussen. Ondertussen verkocht de band Ziggodome uit en toen m’n zusje, groot fan, kaartjes had voor een “kleinschalig” optreden in de HMH, ben in weer meegegaan. Ook vanwege alle verhalen over de geweldige live act die ze (zouden) zijn.

Lang verhaal kort. Ik heb de platen van het voorprogramma gekocht (Public Service Broadcasting) en me voorgenomen echt nooit meer naar Editors concerts te gaan.

En toen kwam die plaat die ik zo leuk vond op wit vinyl uit. En net zoals ik misschien ooit nog de eerste plaat van het deplorabele Coldplay koop, kocht ik het debuut op lp. Natuurlijk vooral om de lokale platenagrarier te steunen maar ook omdat ik dacht...de band is flauw maar die eerste plaat was top.

Nou, ook dat is bij hernieuwde kennismaking niet zo. Het doet me helemaal niks meer. In vergelijking met al die referenties die me destijds deed besluiten A Back Room te kopen, slaat het behoorlijk dood. Heus niet echt vervelend om naar te luisteren en een echte miskoop is het niet. Maar zodra hij 50 euro doet op discogs, is ie pleitte. Dan heb ik de cd nog om dit uiteraard moment gebonden oordeel opnieuw te toetsen.

Altijd oppassen met het moment gebonden oordeel. Tezelfdertijd omvat dit oordeel misschien wel een onbewuste teleurstelling dat 'jouw band' niet is geworden wat je ervan ver/gehoopt had. Editors is al jaren niets meer maar in mijn wereld staan songs als Fall, Camera, Distance en eigenlijk gewoon deze volledige LP nog steeds overeind.

Jouw ervaring heb ik dan weer met het door jou genoemde Comsat Angels; zo een band die ik vroeger vaak beluisterde en die me nu geen moment meer kan boeien, dus we delen ergens wel eenzelfde smart. En vroeg of laat gooi ook ik dat soort bands eens in de herkansingstrommel.
Voor mij speelt vooral het gepingel van Urbanowicz dat deze plaat naar zeer grote hoogtes stuwt.

Indertijd gekocht tijdens een vakantie in Cornwall, naar aanleiding van een nieuwsgierig makend interview en een goede recensie in Oor. -Vreemd eigenlijk hoe men met een goede recensie doelt op hetgeen dat beschouwd wordt, terwijl je uit de bewoording zou kunnen opnemen dat de recensie zelf goed geschreven werd. Maar dat terzijde.

Gedurende die vakantie heb ik het album behoorlijk plat gedraaid , tezamen met mijn zusje -we hadden als gezin immers één discman, dus we deelden de tijd tussen dit The Back Room en System Of A Downs Mezmerize, dat zij gekocht had. Waarbij we ook afwisselenden wie via de (in volume regelbare) koptelefoonuitgang gebruikte en wie de line-out (met lager en vast volume). Een iPod Photoshop van mijzelf zou een maand later volgen. Maar ook dat terzijde.
Thuisgekomen bleek een van mijn beste vrienden ook deze plaat gekocht en enthousiast beluisterd te hebben. Fijn hoe je elkaar zo kunt vinden.

Intussen achttien jaar verder en tweemaal zo oud zijnde, staat dit album voor mij nog steeds overeind. Er zal een deel nostalgie aan ten grondslag liggen, maar de nummers hebben voor mij niet aan kracht ingeboet. De prikkelende opening van Lights, de opbouwende stuwing van Fall en Open Your Arms, fijne riffs als in Blood, All Sparks, Bullets en Munich en weer rustig in de stoel geplaatst worden met Distance. Voor mij werkt het nog steeds uitstekend. Niet maandelijks, maar eens in de paar maanden zet ik het weer eens op en spoelt de muziek verschillende zenuwbanen schoon.
Dat valt ten dele toe te schrijven aan de fijne stem van Tom Smith, maar minstens zozeer is het scherp-heldere gitaargeluid en -spel van met name Urbanowicz maar ook Smith, alsmede het basspel van Leetch hetgeen dat mijn aandacht grijpt.
Verder lijkt het geheel mooi uitgebalanceerd; opzwepend spel, begeestering en bevlogenheid wisselen mooi af met kalmte of berusting, al dan niet binnen één nummer.
Overigens doen de (meeste) nummers inmiddels achter het album toegevoegd zijn wanneer men het streamt, zeker niet onder voor de oorspronkelijke bundeling nummers. Geen overkill wat mij betreft, om niet te zeggen zeer van toegevoegde waarde.

Het tweede album is wat poppiër en ermee won de band aan fanschare. Persoonlijk staat het me bij als iets wisselvalliger, maar met nog steeds een fors aantal sterke nummers. Het derde lag meer in mijn straatje t.o.v. het tweede; elektronischer en meer gedurfd, al zal voor mij meegespeeld hebben dat ik net zelf van een provinciehoofdstad naar de tweede (en eigenlijk natuurlijk eerste) stad van het land verhuisd was. Vanaf de vierde plaat kalfde mijn interesse wat af en heb ik de band zijdelings in de gaten gehouden.

Concluderend blijft dit debuut, zoals bij meerdere bands die in die jaren opkwamen, het sterkste. Maar misschien doe ik er goed aan er marathon op na te houden alvorens deze conclusie definitief te maken.

Zonder meer een impressionant debuut in geheel eigen stijl, wat mij betreft is wel pas verder echt begonnen voor ze. Als ik moet rangschikken misschien mijn minst favoriete album.

Wat is dit voor een heerlijk gallicisme, meneer?

Ik vermoed dat Marts Smeets hier de geestelijk vader van is….

Is ie al gekomen?

Wie? ArthurDZ?

Nee, dit album is het grootste uitgestelde orgasme ooit. All Sparks blijft wel een banger, tho. Maar ik zie deze niet meer naar de 4,5 gaan vrees ik, eerder naar de 3,5

Het verstand komt met de jaren maar zal toch bij jou niet zijn dan

2007. Vanaf de jaren '90 was er vooral veel nieuwe muziek langsgekomen waar ik minder mee had. Eigenlijk iets wat zich in de tweede helft van de jaren '80 al begon af te tekenen. En het leven ging door. Soms gewenst en dan weer ongewenst vroegen andere zaken dan muziek hun aandacht.
Muziek raakte enigszins op de achtergrond, al was dat mogelijk ook doordat mijn puberteit lang en breed voorbij was. Een zekere verzadiging wellicht? Hoe dan ook, mijn fanatisme om nieuwe muziek te ontdekken was behoorlijk getemperd, al ging het langzamerhand weer kriebelen.

Zo bekeek ik die zomer een reportage van Lowlands, waarbij in de aftiteling muziek klonk die mij omvér blies. Lang geleden dat ik dat zó beleefde, ik denk negen jaar eerder bij Sixteen Horsepower. Het bleek te gaan om An End Has a Start van de mij onbekende Editors. Mijn eerste associatie was met Joy Division en de vroege New Order: een soortgelijke tristesse met prachtige huilende gitaarlijnen en een diepe stem, zonder dat die er te dik op lag.
Op naar de Grote Stad, waar ik dat album en deze voorganger aanschafte. The Back Room dus. Cd's die ik veel draaide en er vervolgens een compilatie-cd van maakte. Hun muziek begeleidde mij menig kilometer in de auto in dezelfde tijd dat ik met terugwerkende kracht triphop ontdekte.

De honger naar muziek keerde inderdaad terug, wat meteen de paradoxale reden is dat Editors na enkele jaren weer op de achtergrond raakten; er was zoveel meer te ontdekken... Bovendien vond ik ze vanaf hun derde album In This Light and on This Evening minder pakkend.

Vanavond plukte ik The Back Room uit de kast en het was geníeten. Meer dan dat, terug komt hoe ik mij voelde in 2007. Favorieten zijn nog altijd instant-favoriet Munich met zingende gitaren van Chris Urbanowicz en opstuwende baslijnen van Russell Leetch; All Sparks met een tekst die als Tom Smith zingt "All sparks will burn out in the end" enkele droevige constateringen bovenbracht; Camera met z'n sobere toetsentapijt en dezelfde smart in mijn ziel blijkens de herhaalde regel "I just close my eyes as you walk out" ; Someone Says met gejaagd drumspel van Ed Lay en tegen het einde de fraaie wijze waarop Open Your Arms overgaat in de eenvoudige drumcomputer van Distance.

Echo's van mijn puberjaren in een nieuw jasje. De terminologie mocht zijn veranderd, er mochten sindsdien vele levenservaringen zijn bijgekomen, ik hoorde gitaarwave met een melancholie die lang uit de muziek leek te zijn verdwenen. Maar niet uit mijn hart. De herkenning was er onmiddellijk, mijn hart sprong op.

Iets vergelijkbaars maakte ik ergens in 2003 mee. Mijn oudste dochter was die zomer geboren en ik bevond me in de locale FRS - ff weg van de poeppampers. Mijn oude voorkeur voor wave/postpunk als late tiener / vroege 20’er was al vele jaren weggeëbd (alleen Sound, vroege Minds en U2 en ook Durutti Column kwamen elk jaar nog wel eens voorbij). Ik luisterde rondom 2000 vooral veel klassiek en veel minder rock/pop (Radiohead wel). De dienst doende baliemedewerker zette nieuwe muziek op - die vervelende dancepop hield gelukkig op. Ik werd meteen teruggeworpen naar mijn tienertijd - de jaren 80. Donkere atmosferische klanken vulden de winkel. Diepe bas, strak, staccato-achtig gitaarwerk en dito drumwerk. Tikkeltje donkere en kille zang. Loepzuivere postpunk. Maar welke band had ik toen dan gemist? En waarom zou dat jonge knulletje achter de balie dit opzetten? Ongetwijfeld kletsnat achter de oren wat betreft de muziek van de jaren 80. En hoe kan zo’n onbekend jaren 80 album anno 2003 in de FRS liggen? Heel vreemd allemaal. De productie klonk ook wel anders dan de platen die ik van de jaren 80 kende. Meer in your face en directer / harder opgenomen. Moderner.

Ik stapte op knullemans af en liep de zaak uit met …. Interpol - Turn On the Bright Lights. Er was kennelijk een postpunk revival gaande, wist ik veel, nat als ik achter mijn oortjes was….en bij thuiskomst heb ik mijn platenkoffer weer afgestoft en hernieuwde ontdekkingen gedaan.

Jaaa, Interpol! Mooi, je anekdote en de context erbij!

Combineer het verhaal van RonaldjK en Chameleon Day en het is, op de poeppampers na, ook mijn verhaal. Wat een plezier had ik eindelijk weer met deze van Editors (en de eerste paar albums van Interpol).

Mooi achtergrondverhaal van Chameleon Day bij dit album. Hetzelfde ervaarde ik bij de nu-postpunk revival van begin jaren 00. Postpunk was bij mij ook wat op de muzikale radar verdwenen en vervangen door triphop, electronic en indie. Dat veranderende bij de eerste albums van Interpol en Editors.
Helaas heeft dit album bij mij miet meer de impact, zoals bij het verschijnen. Camera en Munich draai ik nog wel met enige regelmaat. Mijn toch wel strenge 3* verhoog ik met een 0,5* maar 3,5* trouwens.