Editors - The Back Room (2005)

mijn stem
3,85
1274 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Kitchenware

  1. Lights (2:33)
  2. Munich (3:47)
  3. Blood (3:29)
  4. Fall (5:07)
  5. All Sparks (3:34)
  6. Camera (5:03)
  7. Fingers in the Factories (4:15)
  8. Bullets (3:10)
  9. Someone Says (3:13)
  10. Open Your Arms (6:02)
  11. Distance (3:40)
  12. Let Your Good Heart Lead You Home * (4:38)
  13. You Are Fading * (4:30)
  14. Crawl Down the Wall * (3:34)
  15. Colours * (3:52)
  16. Release * (5:44)
  17. Forest Fire * (3:01)
  18. French Disko * (2:25)
toon 7 bonustracks
totale tijdsduur: 43:53
418 BERICHTEN 14 MENINGEN
zoeken in:
avatar van sjoerd148
5,0
0
geplaatst: 18 maart 2013, 11:36 uur [permalink]
Twinpeaks schreef:
.Ook ik hoor Curtis' in de stem van Smith rondwaren ,maar ik vind het geen trucje.Meer een hommage..

Eveningguard schreef:
Zoals je zelf al zegt: Het past goed bij dit soort muziek. Duidelijk zat dat het een soort ode is aan Isn Curtis.

Kan iemand mij een quote van Tom Smith geven waaruit dit blijkt ?

Ik pak er nu twee recente quotes uit, maar mensen blijven de link leggen met Curtis/Joy Division.
Dit is en blijft suggereren en doet de creativiteit van Editors ernstig tekort.

Enige wat mij bekend is dat zijn favoriete album Murmur van R.E.M. is.

avatar van Eveningguard
4,0
0
geplaatst: 18 maart 2013, 11:49 uur [permalink]
Aan creativiteit geen gebrek hoor, anders zou ik niet opeenvolgend 4,5 5 en 4 geven. Editors is een fantastische band en een grote adrealinestoot.

Maar orgineel zou ik het niet willen noemen. Het blijft kwa sound lijken op Interpol en Joy Division ongeacht de intensie van de band.

4,0
0
geplaatst: 18 maart 2013, 12:56 uur [permalink]
Dat hoeft toch niet door middel van een quote?Ik laat de dingen graag over aan de eigen beleving van de luisteraar.Gezien de hoge waarderingen doen we beiden Editors niet te kort lijkt me.Het constateren van het feit doet niets af aan de waardering omtrent de creativiteit.Wij ervaren een hommage aan Curtis', die er misschien helemaal niet is,maar het lijkt me iets te ver gaan om dit met een quote gestaafd te moeten zien.Het is puur de beleving van iets.Ik vind hun laatste album lijken op Sisters Of Mercy ,maar daarom is het nog geen gebrek aan creativiteit.Editors is onderscheidend genoeg voor een eigen smoel, en eert bewust of onbewust een grootheid uit het verleden.Niks mis mee hoor.

avatar van sjoerd148
5,0
0
geplaatst: 20 maart 2013, 16:35 uur [permalink]
Twinpeaks schreef:
Ik laat de dingen graag over aan de eigen beleving van de luisteraar

Zo denk ik er ook over en dat is juist het leuke van muziek.
Wordt alleen een beetje moe van die continue vergelijking met Curtis op basis van Tom's stem.
Ik ken wel meer zangers met een bariton (Matt Berninger, Dave Gahan in mindere mate) en daar tref je de vergelijking veel minder aan. Maar goed we dwalen af.

avatar van rkdev
4,5
0
geplaatst: 23 mei 2013, 08:54 uur [permalink]
Vanmorgen weer gedraaid, en wat een heerlijk energiek album blijft dit toch, alleen jammer van de toch wel wat mindere laatste 2 nummers.
Heb hun vrij snel na de release zien optreden in Doornroosje Nijmegen en die zaal was letterlijk te klein voor de bombast van deze plaat.

Overigens raad ik iedereen aan om de dubbel-cd versie inclusief 'Cuttings' te kopen, want de outtakes die daar op staan kunnen zich meten met het werk dat het album wel heeft gehaald. Sowieso onbegrijpelijk dat 'Let Your Good Heart Lead You Home' (geproduceerd door 2 leden van Elbow), 'You Are Fading' en 'Colours' er niet op staan en 'Open Your Arms' en 'Distance' wel.

avatar van bas2204
3,5
0
geplaatst: 27 juni 2013, 23:01 uur [permalink]
Direct na uitbrengen dit album grijsgedraaid, maar ik ben het gevoel met deze plaat redelijk snel kwijt geraakt en dat is ook niet meer terug gekomen. Desondanks wel nog 3,5 ster voor die korte periode dat het me wel echt heeft gegrepen

 
0
M. Oderator
geplaatst: 5 juli 2013, 19:34 uur [permalink]
Voorlopig 3,5 ster; maar met grote kans op meer na 3/4 luisterbeurten - minder pakkend dan hun 2e album...

avatar van oceanvolta
4,5
0
geplaatst: 9 juli 2013, 11:51 uur [permalink]
Naar aanleiding van hun nieuwe album heb ik de hele discografie meer weer eens uit de kast gehaald. Mijn conclusie is dat dit album beter is dan ik mij herinnerde. Bijna elk nummer is raak. De enige mindere nummers zijn Bullets en Open Your Arms.
Ik heb m dus maar verhoogd naar 4,5*.

avatar van wizard
4,0
0
geplaatst: 22 augustus 2013, 15:52 uur [permalink]
The Back Room is een album dat ik lang genegeerd heb. Zo nu en dan heb ik het geluisterd als mijn broer het draaide, maar dat was het ook. Achteraf is dat toch jammer: dit album had wat meer aandacht verdiend. Gelukkig heb ik dat gemis de afgelopen tijd ruimschoots ingehaald.

De kwaliteit van dit album zit hem wat mij betreft in de tegenstelling tussen enerzijds de donkere vocalen en evenmin lichte teksten en anderzijds de muziek, die vaak wijds of opzwepend klinkt. Waar de zang doet denken aan schemerige vertrekken met lage plafonds en dichte gordijnen, is de muziek een brede boulevard in de zomerzon.
De gitaarlijnen doen me qua galm en grootsheid aan U2 denken, zonder echter in een overdaad aan bombast te verdrinken. Eerder was dat me niet zo opgevallen. Nog steeds klinkt The Back Room voor mij bij oppervlakkige beluistering als een band met een redelijk intiem geluid, alsof ze hun nummers slechts voor een klein aantal concertbezoekers hebben geschreven. Als ik dan beter luister, blijkt dat toch niet zo te zijn. In dat opzicht vind ik dit een spannend album: er is meer dan ik op het eerste gezicht zie.

Los van dit alles is The Back Room een album dat gewoon heel erg lekker klinkt, hoewel ik de eerste paar nummers wel de sterkste vind. Zo ongeveer bij Fingers in the Factories (dat een heel pakkend refrein heeft) vallen er wat gaatjes in het hoge niveau van de eerste nummers.

Al met al een album dat ik graag veel eerder had leren kennen.

4.0*

avatar van frolunda
3,0
0
geplaatst: 3 september 2013, 02:10 uur [permalink]
Net twee keer in zijn volledigheid gedraaid tijdens een lange autorit en dat viel me toch niet echt mee.De belangrijkste oorzaak daarvoor is dat ik de zang van Tom Smith wat kleurloos vind en dat de meeste songs nog steeds niet echt blijven hangen.Eigenlijk springt er wat dat betreft alleen Munich uit.Verder klinkt het af en toe wat sfeerloos.The Back room is geen slecht album maar ik hoor de voorbeelden/invloeden als U2,Joy division of Echo & the bunnymen toch een stuk liever.

avatar van nclo
4,0
0
geplaatst: 10 april 2014, 08:38 uur [permalink]
Na het debacle dat ik heb mogen aanhoren genaamd ''The Weight of Your Love'', heb ik snel hun allereerste album uit de kast gepakt, want die zat nog te floreren in het folie en aan mij de eer om hem voor het eerst te beluisteren. Hier word ik nou blij van. Goede pakkende deuntjes, soms wat gevoelig (soms wat overgevoelig, daar is de stem van Smith echt niet geschikt voor) en soms agressief. De sound is een beetje gestolen van Interpol, maar ik maal daar helemaal niet om. Een goede 4* laat ik het daar op houden.

avatar van Thin Air!
3,5
0
geplaatst: 13 mei 2014, 18:43 uur [permalink]
Na het succes dat ik heb mogen aanhoren genaamd "The Weight of Your Love" heb ik snel hun allereerste album uit de kast gepakt.

2005; Tom Smith zat nog op zangles maar ook hier hoor ik al wat juweeltjes langskomen.
Voor mij is dat o.a. ook Fall. Niet bij iedereen populair maar zeker het eind is fantastisch.

 
0
geplaatst: 28 juli 2014, 16:28 uur [permalink]
Die echo van Ian Curtis, die hoor ik dus helemaal niet. Wel muzikale invloeden van Joy Division, vooral op The Back Room.

avatar van Funky Bookie
4,0
0
geplaatst: 14 september 2014, 12:34 uur [permalink]
Lekker album met een prettig jaren '80 geluid en bijzondere zang.
Munich is een ijzersterk nummer en Open Your Arms laat een hele andere kant horen van deze band.
Natuurlijk zijn er genoeg invloeden te ontdekken, maar zoals Henny Vrienten al eens gezegd heeft: je kan beter ergens op lijken, dan nergens op lijken.

avatar van TEQUILA SUNRISE
4,5
0
geplaatst: 18 november 2014, 01:55 uur [permalink]
Vanavond weer eens herbeluisterd, wat een fantastische debuutplaat blijft dit toch en vooral de opbouw van het nummer Open Your Arms blijft memorabel.
Voor mij nog steeds de beste van hun 4 albums.

avatar van Johnny Marr
4,0
0
geplaatst: 17 december 2014, 20:22 uur [permalink]
Het beste album van Editors, echt een fantastische debuutplaat. Ik vind 'm nog iets beter dan An End Has A Start. Hij zit heel dicht tegen de 4,5* aan! Nog even wat meer draaien, nog een aantal luisterbeurtjes en hij komt er wel denk ik.

Mijn favorieten zijn opener Lights, en de prachtige singles 'Munich', 'Blood' en 'All Sparks'.

4,5
0
geplaatst: 8 januari 2015, 15:15 uur [permalink]
Voor mij nog steeds de beste van Editors.
Beste nummers:
Distance
Let Your Good Heart Lead You Home
You Are Fading

avatar van tbouwh
4,0
0
geplaatst: 25 januari 2015, 13:57 uur [permalink]
Goed rockalbum. Overwegend binnen de lijntjes, maar uitermate effectief; het debuutalbum van de Editors bevat een stel aangename rocksongs, die uitstekend in het gehoor liggen. De drie grote singles (All Sparks, Blood en vooral Munich) zijn stuk voor stuk fijne rocksongs. Smokers Outside the Hospital the Doors en Papillon zullen deze nummers op latere albums nog wel overtreffen, maar als geheel is the Back Room erg sterk. Een echt zwakke plaat zit er toch niet tussen. Positieve uitschieter vond ik de overgang van het lange Open Your Arms naar Distance. Laatstgenoemde is een mooi nummer, dat qua sound nog aardig afwijkt van de andere nummers op het album. Het geheel luistert prima weg en krijgt zodoende een solide 4*.

avatar van adri1982
4,5
0
geplaatst: 27 maart 2015, 18:55 uur [permalink]
En mijn 375e MuMe stem gaat naar dit album, 'The Back room' van Editors. Natuurlijk is dit ook een heel goed album, een meesterwerk zelfs. Dit rockalbum werd een fantastisch debuut voor de band en kent alleen maar (hele) goede nummers, mooie nummers. De bandleden hebben wellicht goed naar de muziek van de legendarische band Joy Division geluisterd, want heel wat nummers op dit album zijn in zowat dezelfde stijl gespeeld als Joy Division dat van 1977 tot 1980 deed.
- Favoriete tracks: *'Münich', 'Fall', *'All sparks', *'Camera', 'Blood' en 'Distance', kortom het was heel moeilijk voor mij om de drie favoriete tracks uit te kiezen. 4,5*

avatar van adri1982
4,5
0
geplaatst: 27 maart 2015, 19:01 uur [permalink]
Johnny Marr schreef:
Het beste album van Editors.
De kans is heel groot dat ik daar ook zo over denk. 'An end has a start' heb ik een 4,0* toegekend (en een tijdje geleden voor het laatst geluisterd) tegenover de 4,5* die ik aan dit album gaf. ('In this light and on this evening' gaat het bij mij (wellicht) niet halen).

avatar van Man of Sorrows
5,0
0
geplaatst: 28 april 2015, 10:27 uur [permalink]
I wanted to see
I wanted to see
I wanted to see this for myself


Mysterieus en toch herkenbaar. Suggestief zonder ooit te weten wat Smith hiermee precies bedoelde. De strofes verhalend over een remmende vrachtwagen en een donkere pub maken het al niet veel helderder. Fall spreekt al tien jaar tot de verbeelding.

Op The B(l)ack Room staan een aantal nummers met een grote eeuwigheidswaarde. De stem van Smith, de suggestieve mysterieuze lyrics, het mooie wijdse karakter van deze verstilde songs. Fall, maar ook het intens mooie introspectieve [i]Camera waarin Smith ons elke keer opnieuw laat reflecteren, en de fragiele afscheidsbrief Distance.

avatar van sjoerd148
5,0
0
geplaatst: 15 juni 2015, 14:46 uur [permalink]
Albumtitel blijkt geinspireerd te zijn door een chiropractor ?!

avatar van Castle
3,0
0
geplaatst: 15 augustus 2015, 19:06 uur [permalink]
Weer eens op gehad, met een 0,5 ster afwaardering, voor mij geen top album.
Op dit album gaat de zang mij lichtelijk irriteren.

 
0
Ozric Spacefolk
geplaatst: 19 oktober 2015, 15:21 uur [permalink]
Eindelijk eens de Editors onder handen nemen.
Mijn vorige band werd altijd vergeleken met Editors, en ik dacht dat ze een soort heavy rock-n-roll band oid waren. Maar door hun laatste studioplaat ben ik aangenaam verrast door de mooie open sound en new-wave achtige tendenties.

Nu draaide mijn vrienden, puur per toeval, deze eerste plaat van de band. En ik moet zeggen dat ook dit me erg ligt.
Mooie, energieke, dansbare rock, met inderdaad new-wave invloeden. Goede zang, lekkere drums, en een hoop bombast. Ik lust dit wel!

avatar van Frenz
3,5
0
geplaatst: 9 februari 2016, 21:00 uur [permalink]
Deze band kom je indirect of direct overal wel tegen hier op mume, zo ook ik. Aangezien ik 'm meer dan regelmatig beluister (en de tweede ook wel) toch maar een paar woorden aan wijden. Het gebeurt wel dat ik na de eerste 4 nummers afhaak (alle vier heerlijk poppy in de positieve zin) maar het heel album is wel de moeite waard om af te luisteren. New wave associaties heb ik ook wel en zijn stem ligt me wel.

Geen echte hoogvlieger, maar ruim boven de middelmaat

avatar van Lau1986
4,0
0
geplaatst: 18 juni, 09:04 uur [permalink]
Dit is een prima album met een heerlijke sfeer. Ik kan vooral erg genieten van de zang en de prima melodieën.

avatar van BoyOnHeavenHill
4,5
0
geplaatst: afgelopen woensdag om 15:37 uur [permalink]
Eigenlijk zou dit best een heel vervelende en magere plaat hebben kunnen zijn, met dat sjabloon van strakke ritmes, geen solo's, puntige slaggitaren en teksten met staccato slagzinnen en veel herhalingen. Toch is het tegendeel waar: altijd sterke en soms kwetsbare gitaarlijnen, prachtige melodieën en last but not least de door hun krachtddadige intonatie bijna bezwerende teksten: Blood runs through your veins, that's where our similarity ends... I wanted to see this for myself... All sparks will burn out...Keep with me, keep with me... You don't need this disease... – dit album heeft het allemaal, de hele speelduur lang, met ook nog eens een prima balans tussen up-tempo-hectiek en slow-burn-somberheid. Waar de latere Editors-platen misschien iets complexere nummers bieden, met nog zwaardere melodieën en moeilijker te duiden emotionele ladingen en sferen, compenseert dit album dat met een compacte benadering en een constant hoog energieniveau zonder inzakkingen of zwakke nummers. Een debuut dat staat als een huis met donkere muren, een duistere uitstraling met een warm kloppend hart, een bijna zakelijke plaat waarover ik toch heel lyrisch kan worden. "Here... here... here... here..."
        Overigens heb ik bij dit album altijd veel minder aan Joy Division dan aan Echo & the Bunnymen gedacht, vanwege de totaalsound van de band maar ook vanwege het strakke karakter van de composities, zoals al in het openingsnummer goed te horen is met die kale slaggitaar van het begin en die plotseling exploderende boze slaggitaar-tussenriffs. Dat verklaart misschien ook mede mijn liefde voor de Editors, want hoewel Joy Division en The Cure nu wellicht mogen gelden als de belangrijkste bands van de hele 80's-"gothic"-stroming (of "doemmuziek" zoals het in mijn kringetje heette) was Echo indertijd mijn favoriete band, vooral vanwege hun tweede plaat Heaven up here – ik kan me het gevoel van beklemming bij het voor de eerste maal horen van The disease met die wonderbaarlijk mooie elpeehoes in de hand nog goed voor de geest halen.

avatar van Premonition
3,0
1
geplaatst: afgelopen woensdag om 17:31 uur [permalink]
Ik denk bij deze plaat ook altijd aan Heaven Up Here en niet aan Joy Division, dus je bent niet de enige

* denotes required fields.

*

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

*

* denotes required fields.