Editors - The Back Room (2005)

Leuk, dat ga ik zeker kijken, want The Back Room is toch wel een plaatje dat ik met plezier blijf draaien. En ik was dus niet 1 van de gelukkigen in Groningen...

Over de plaat: Ik meldde al eerder dat opener 'Lights' een favoriet is, en dat blijft het ook. Als Munich en Blood, overigens beide prima songs, muzikaal een beetje op dezelfde lijn zit lijkt het er even op dat het een eentonige plaat gaat worden. Maar dat is gelukkig niet het geval; Fall en Camera neemt wat tempo terug en brengt de rust die ik bijvoorbeeld bij de debuutplaat van Franz Ferdinand miste.

Helaas is de 2e helft van de plaat in mijn oren een stuk minder, zelfs het hier aanbeden Bullets zegt me niet zoveel. Slotnummer Distance is dan wel weer mooi. De extra nummers staan hier ook op de computer, daarvan vind ik You Are Fading het mooist.

Voorlopig eindcijfer: 3*.

Wat een geweldig album is dit toch. En het wordt na iedere luisterbeurt nog beter. In het begin twijfelde ik wat aan Editors, deed mij te veel denken aan Interpol. Maar nu hoor ik toch veel verschillen, en vind ik deze een klasse sterker dan Interpol.
Editors' optreden op Pukkelpop overtuigde mij helemaal, eind oktober ga ik nog eens naar een concert van hen.

En dit album, gewoon de volle 5* nu, zonder twijfel. Mijn favoriete nummers zijn momenteel Blood en Fingers in the Factories

Binnenkort ga ik ook hun nieuwste album eens gaan beluisteren, hopelijk is die niet veel slechter.

Lights opent gelijk al met de sterkste kracht van Editors namelijk het aan Ian Curtis verwante stem van Tom Smith (geen familie van Robert zo ver ik weet). Zeker niet de sterkste song van het album, maar een prima start van een geweldig album.

Munich is dus wel het sterkste nummer; het intro heeft wat weg van het oude gitaargeluid van The Edge, maar het verdere gitaarspel ademt weer de sfeer van een Johnny Marr (The Smiths).De drumpartijen hebben weer gelijkenissen met New Order. En voor een Wave liefhebber is het dus smullen.

Zo, nu heb ik de voorbeelden uit de popmuziek genoemd, zal ik verder dus niet meer doen.
Het valt trouwens op dat het thema Smoking vaak terug komt in de songs van Editors.

Blood kondigt de herfst aan, het wordt allemaal wat grimmiger; ook een van de sterkere nummers.

Fall heeft een Shoegazer- achtig begin en heeft wel wat weg van ...... (nee, ik zal geen namen meer noemen). Persoonlijk vind ik dit een van de mindere nummers, dit in vergelijking met de rest; maar dus zeker een ruime voldoende.

Werd de snelheid er bij Fall uit gehaald, bij All Sparks wordt die langzaam aan weer op gevoerd, voor velen een favoriet, voor mij toch ook een van de mindere nummers.

Camera heeft een geweldige opbouw, ik heb hier altijd het beeld van een uitgerekte steppelandschap bij, hier wordt op de juiste subtiele manier met de instrumenten om gegaan; bijna breekbaar. Zeker een van de topnummers.

Fingers in the Factories is dan weer een stapje terug, maar heeft wel een lekker dansbaar refrein.

Bullets is ook weer een meesterwerk, hier klopt wel alles aan. Mooi intro, wat verder in het nummer terug komt; prachtige zang met een mooie muzikale omlijsting.

Bij Someone Says klinkt de zang het meest krachtigst van alle nummers; past hier ook goed bij, al spreekt het breekbare stemgeluid mij dus meer aan.

Open Your Arms blijft een aparte keuze op dit album, op de een of andere manier past het er niet helemaal tussen. Muzikaal wel wat afwijkender van de rest.

Distance is weer een mooie sfeervolle afsluiter; zet de warme chocomelk maar klaar, en laat de winter beginnen.

Als debut album is dit toch wel een van de mooiste albums van de laatste jaren, dus krijgt The Black Room de volledige 5 sterren.

P.S. Voor liefhebbers van dit album raad ik ook de bands ILIKETRAINS en Dragons aan.

Wellicht een eentonige discussie, maar je kunt het inderdaad niet ontkennen: Editors strijdt samen met Interpol om de nalatenschap van Joy Divison.

De donkere klanken maken van The Back Room een desolate plaat zoals alleen Joy Division, The Cure of Echo & The Bunnymen dat vroeger deden.

En dus gaan wanhoop en schoonheid hand in hand op het beste debuutalbum van 2005. Epische gitaren vol galm, striemende synthesizers en de gekwelde bariton van zanger Tom Smith laten het donderen en bliksemen boven Birmingham.

Het Editors geluid kopieert de duistere wave uit de kille jaren 80 naar de 21e eeuw. En dat doen ze hard, snel en dynamisch.

De eerste tien minuten van The Back Room zijn weergaloos: Lights, Munich (wat een nummer) en Blood zijn kanjers die in een razend tempo voorbij scheuren.

Het rustige Fall is een welkome adempauze. Bij All Sparks schiet het vuur weer uit de hemel.

De tweede helft van de plaat staat in de schaduw van de eerste. De songs missen de scherpte en dynamiek van het begin al grenzen het serene Camera (met prachtige opbouw) en het bijtende Fingers In The Factories opnieuw aan het briljante.

Bij de laatste tonen van Distance is de lucht nog steeds niet opgeklaard maar de voorspellingen zien er voor Editors goed uit. Die band gaat een grootse toekomst tegemoet.

Wat mij betreft nog altijd de beste Editors, een monument van een nu wave-plaat. Naast vluchtige, opwindende nummers (opener "Lights alleen al, wat een drive! Wat een urgentie!) wordt er ook aan de betere sfeerverkenningen gedaan. "Open Your Arms" is voor mij de eerste keer geweest dat ik letterlijk ademloos naar muziek luisterde, het is zo'n beklemmend prachtig moment waarop je het geluid van je eigen ademhaling, ook als je heel wat zachter ademhaalt dan pak 'em beet Darth Vader of Jeroen Brouwers, al teveel lijkt.

En opwinding, natuurlijk. Dit is de Editors-plaat met de opwindende singles, waarbij vooral "Bullets" destijds veel indruk maakte. Dat had de tweede plaat niet, die euforische gedrevenheid. Bij de derde ging het al beter: "Pappilon" was natuurlijk zo'n nummer dat men ook wel "knaller" noemt en dat zou ik ook doen, ware het niet dat ik "knaller" een lelijke term vind.

Zei ik nu wave? Naast wat verre Joy Division-invloeden ("Camera", neem die eens) en vooral Echo & The Bunnymen (kom nou, Tom is meer een Ian M. dan een Ian C. en neem dan nog dat gitaarwerk), is het geheel gekruid met wat shoegazing-elementen (gitaarmuur in het erg mooie "The Fall") en R.E.M.-esque spanningsopbouw. Nee, het geluid ademt zowel de jaren 80 alswel de betere alternatieve rock (lelijke term, wederom) van de jaren 90, maar klinkt zes jaar later ook nog helemaal "nu!". Opwinding, spanning, sfeer, droomdebuut dus. Hopelijk komt er ooit nog eentje zoals deze uit, hopelijk...

Dit eerste album van Editors is een verzameling van uitstekende rocknummers. Hoogtepunt is wat mij betreft Fingers in the Factories. Het tempo in dat nummer is zeer goed. Ook nummers als All Sparks, Bullets, Camera, Lights, Munich en Blood zijn allen goed te noemen. Nummers met iets meer inhoud en verrassing ontbreken helaas, of zijn net niet goed genoeg (Distance, Fall). Niettemin is dit zeker een album om af en toe op te zetten.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik bij een eerste luisterbeurt niet direct onder de indruk was van deze plaat. Maar na een aantal keren luisteren, word ik toch meegezogen in de donkere liedjes. Niet dat het perse deprimerend is, maar de muziek is donker van toon en klinkt bij tijd en wijlen dreigend. Ook de zang van Tom Smith is hier debet aan. Wat een prachtige diepe warme stem heeft deze man toch. Al met al een meeslepende en ook wel een beetje een verslavende plaat.

Een waardige hommage aan de post-punksound + een eigen touch die Editors nét dat beetje meer geeft. Wat men ook mag beweren, The Back Room is een ijzersterk debuut dat (in ieder geval bij mij) niet snel gaat vervelen. Tom Smith heeft een zeer karakteristieke stem die prachtig bij de muziek past en me nooit ergert, zoals ik van sommigen hier gelezen heb. Fantastische frontman en performer, die kerel. Ik ga hier geen clichés meer bovenhalen over de invloeden van de band, maar ik wil enkel toch nog zeggen dat elke vergelijking van Editors met Joy Division kant noch wal raakt. Deze band tapt uit een heel ander vaatje, neem dat aan van een JD-purist

The Back Room is een album dat ik lang genegeerd heb. Zo nu en dan heb ik het geluisterd als mijn broer het draaide, maar dat was het ook. Achteraf is dat toch jammer: dit album had wat meer aandacht verdiend. Gelukkig heb ik dat gemis de afgelopen tijd ruimschoots ingehaald.

De kwaliteit van dit album zit hem wat mij betreft in de tegenstelling tussen enerzijds de donkere vocalen en evenmin lichte teksten en anderzijds de muziek, die vaak wijds of opzwepend klinkt. Waar de zang doet denken aan schemerige vertrekken met lage plafonds en dichte gordijnen, is de muziek een brede boulevard in de zomerzon.
De gitaarlijnen doen me qua galm en grootsheid aan U2 denken, zonder echter in een overdaad aan bombast te verdrinken. Eerder was dat me niet zo opgevallen. Nog steeds klinkt The Back Room voor mij bij oppervlakkige beluistering als een band met een redelijk intiem geluid, alsof ze hun nummers slechts voor een klein aantal concertbezoekers hebben geschreven. Als ik dan beter luister, blijkt dat toch niet zo te zijn. In dat opzicht vind ik dit een spannend album: er is meer dan ik op het eerste gezicht zie.

Los van dit alles is The Back Room een album dat gewoon heel erg lekker klinkt, hoewel ik de eerste paar nummers wel de sterkste vind. Zo ongeveer bij Fingers in the Factories (dat een heel pakkend refrein heeft) vallen er wat gaatjes in het hoge niveau van de eerste nummers.

Al met al een album dat ik graag veel eerder had leren kennen.

4.0*

Net twee keer in zijn volledigheid gedraaid tijdens een lange autorit en dat viel me toch niet echt mee.De belangrijkste oorzaak daarvoor is dat ik de zang van Tom Smith wat kleurloos vind en dat de meeste songs nog steeds niet echt blijven hangen.Eigenlijk springt er wat dat betreft alleen Munich uit.Verder klinkt het af en toe wat sfeerloos.The Back room is geen slecht album maar ik hoor de voorbeelden/invloeden als U2,Joy division of Echo & the bunnymen toch een stuk liever.

Na het debacle dat ik heb mogen aanhoren genaamd ''The Weight of Your Love'', heb ik snel hun allereerste album uit de kast gepakt, want die zat nog te floreren in het folie en aan mij de eer om hem voor het eerst te beluisteren. Hier word ik nou blij van. Goede pakkende deuntjes, soms wat gevoelig (soms wat overgevoelig, daar is de stem van Smith echt niet geschikt voor) en soms agressief. De sound is een beetje gestolen van Interpol, maar ik maal daar helemaal niet om. Een goede 4* laat ik het daar op houden.

Goed rockalbum. Overwegend binnen de lijntjes, maar uitermate effectief; het debuutalbum van de Editors bevat een stel aangename rocksongs, die uitstekend in het gehoor liggen. De drie grote singles (All Sparks, Blood en vooral Munich) zijn stuk voor stuk fijne rocksongs. Smokers Outside the Hospital the Doors en Papillon zullen deze nummers op latere albums nog wel overtreffen, maar als geheel is the Back Room erg sterk. Een echt zwakke plaat zit er toch niet tussen. Positieve uitschieter vond ik de overgang van het lange Open Your Arms naar Distance. Laatstgenoemde is een mooi nummer, dat qua sound nog aardig afwijkt van de andere nummers op het album. Het geheel luistert prima weg en krijgt zodoende een solide 4*.

En mijn 375e MuMe stem gaat naar dit album, 'The Back room' van Editors. Natuurlijk is dit ook een heel goed album, een meesterwerk zelfs. Dit rockalbum werd een fantastisch debuut voor de band en kent alleen maar (hele) goede nummers, mooie nummers. De bandleden hebben wellicht goed naar de muziek van de legendarische band Joy Division geluisterd, want heel wat nummers op dit album zijn in zowat dezelfde stijl gespeeld als Joy Division dat van 1977 tot 1980 deed.
- Favoriete tracks: *'Münich', 'Fall', *'All sparks', *'Camera', 'Blood' en 'Distance', kortom het was heel moeilijk voor mij om de drie favoriete tracks uit te kiezen. 4,5*

Eigenlijk zou dit best een heel vervelende en magere plaat hebben kunnen zijn, met dat sjabloon van strakke ritmes, geen solo's, puntige slaggitaren en teksten met staccato slagzinnen en veel herhalingen. Toch is het tegendeel waar: altijd sterke en soms kwetsbare gitaarlijnen, prachtige melodieën en last but not least de door hun krachtddadige intonatie bijna bezwerende teksten: Blood runs through your veins, that's where our similarity ends... I wanted to see this for myself... All sparks will burn out...Keep with me, keep with me... You don't need this disease... – dit album heeft het allemaal, de hele speelduur lang, met ook nog eens een prima balans tussen up-tempo-hectiek en slow-burn-somberheid. Waar de latere Editors-platen misschien iets complexere nummers bieden, met nog zwaardere melodieën en moeilijker te duiden emotionele ladingen en sferen, compenseert dit album dat met een compacte benadering en een constant hoog energieniveau zonder inzakkingen of zwakke nummers. Een debuut dat staat als een huis met donkere muren, een duistere uitstraling met een warm kloppend hart, een bijna zakelijke plaat waarover ik toch heel lyrisch kan worden. "Here... here... here... here..."
        Overigens heb ik bij dit album altijd veel minder aan Joy Division dan aan Echo & the Bunnymen gedacht, vanwege de totaalsound van de band maar ook vanwege het strakke karakter van de composities, zoals al in het openingsnummer goed te horen is met die kale slaggitaar van het begin en die plotseling exploderende boze slaggitaar-tussenriffs. Dat verklaart misschien ook mede mijn liefde voor de Editors, want hoewel Joy Division en The Cure nu wellicht mogen gelden als de belangrijkste bands van de hele 80's-"gothic"-stroming (of "doemmuziek" zoals het in mijn kringetje heette) was Echo indertijd mijn favoriete band, vooral vanwege hun tweede plaat Heaven up here – ik kan me het gevoel van beklemming bij het voor de eerste maal horen van The disease met die wonderbaarlijk mooie elpeehoes in de hand nog goed voor de geest halen.

Ahhhh nostalgisch deze. Toch mooi hoe een album dat eigenlijk in mijn ogen 4 sterren verdiend, in 2005 tijdens een persoonlijk moeilijke tijd echt constant op repeat stond. Had ik toen gestemd, dan was het waarschijnlijk mijn favoriete album ooit, haha. Maar goed, het was nostalgisch deze nog eens terug te luisteren. Naast de bekende pareltjes Munich, All Sparks en Blood, bezorgden Open Your Arms en Distance me weer kippenvel.

Blijft een heerlijk debuutalbum dit.

Editors, dus zonder “the”, werd in 2002 opgericht in Birmingham en brachten hun debuutalbum “THE BLACK ROOM” uit op 25 juli 2005. Zanger Tom Smith is de man die de sound van Editors met zijn karakteristieke stem een geheel eigen geluid geeft. Hij is samen met bassist Russel Leeth de 2 leden die vanaf het begin lid zijn gebleven van het Engelse 5-tal. De stijl van Editors is Engelse, new-wave-achtige pop/rock met een grote aandacht voor de melodie. Van dit album verschenen in Engeland 4 songs op single, waarvan “MUNICH” als re-issue in 2006 het succesvolste was. Deze single bereikte de Engelse top 10. Naast de stem van Smith is ook het gitaarwerk van Chris Urbanowicz prominent aanwezig. Heerlijke riffs, prachtig geluid! Ruim 43 minuten heerlijke muziek en het succes van “THE BLACK ROOM”, platina in Engeland, werd succesvol vervolgd met album #2 ”AN END HAS A START”. Op dit album staat onder andere de Editors klassieker “SMOKERS OUTSIDE THE HOSPITAL DOORS”. Twee jaar geleden verscheen album 6, “VIOLENCE”, een album waarop minder gitaarwerk te beluisteren is. Editors heeft zich in de afgelopen 15 jaar ontwikkelt als een vaste waarde binnen de zogenaamde Britse indie-muziek, ze zijn regelmatig hoofdacts op grote festivals en treden ook dit jaar weer regelmatig op. Afgelopen week traden ze nog op in Berlijn en 6 van de 11 songs op “THE BLACK ROOM” stonden op de setlist, wat duidelijk maakt dat dit album ook voor de heren zelf een zeer belangrijke, gewaardeerde plaat is geworden en derhalve is de classificatie van “klassieker” op zijn plaats!

Toen deze plaat, Editors - Back Room uit kwam, had ik hem op dag 1. Met extra CD. Zo fijn. Een plaat die aansloot bij de 80’s wave van U2, Echo, Comsat Angels , Chameleons enzo. Ik was instant retro fan. De CD uitgave met weer een andere bonus disc, kocht ik ook.

Daarna kwam album twee en een optreden in 013. Dat album vond ik ok maar dat optreden een beetje Kensington. 20 keer het zelfde lied met een andere tekst. Zo leek het, al kan dat ook aan het bier gelegen hebben. Anyway, gezellige avond, kater, maar het optreden zelf vond ik weinig aan.

Trouw de opvolgende cd’s gekocht maar daar zaten, los van het eenvormige, voor mij echte missers tussen. Ondertussen verkocht de band Ziggodome uit en toen m’n zusje, groot fan, kaartjes had voor een “kleinschalig” optreden in de HMH, ben in weer meegegaan. Ook vanwege alle verhalen over de geweldige live act die ze (zouden) zijn.

Lang verhaal kort. Ik heb de platen van het voorprogramma gekocht (Public Service Broadcasting) en me voorgenomen echt nooit meer naar Editors concerts te gaan.

En toen kwam die plaat die ik zo leuk vond op wit vinyl uit. En net zoals ik misschien ooit nog de eerste plaat van het deplorabele Coldplay koop, kocht ik het debuut op lp. Natuurlijk vooral om de lokale platenagrarier te steunen maar ook omdat ik dacht...de band is flauw maar die eerste plaat was top.

Nou, ook dat is bij hernieuwde kennismaking niet zo. Het doet me helemaal niks meer. In vergelijking met al die referenties die me destijds deed besluiten A Back Room te kopen, slaat het behoorlijk dood. Heus niet echt vervelend om naar te luisteren en een echte miskoop is het niet. Maar zodra hij 50 euro doet op discogs, is ie pleitte. Dan heb ik de cd nog om dit uiteraard moment gebonden oordeel opnieuw te toetsen.

Indertijd gekocht tijdens een vakantie in Cornwall, naar aanleiding van een nieuwsgierig makend interview en een goede recensie in Oor. -Vreemd eigenlijk hoe men met een goede recensie doelt op hetgeen dat beschouwd wordt, terwijl je uit de bewoording zou kunnen opnemen dat de recensie zelf goed geschreven werd. Maar dat terzijde.

Gedurende die vakantie heb ik het album behoorlijk plat gedraaid , tezamen met mijn zusje -we hadden als gezin immers één discman, dus we deelden de tijd tussen dit The Back Room en System Of A Downs Mezmerize, dat zij gekocht had. Waarbij we ook afwisselenden wie via de (in volume regelbare) koptelefoonuitgang gebruikte en wie de line-out (met lager en vast volume). Een iPod Photoshop van mijzelf zou een maand later volgen. Maar ook dat terzijde.
Thuisgekomen bleek een van mijn beste vrienden ook deze plaat gekocht en enthousiast beluisterd te hebben. Fijn hoe je elkaar zo kunt vinden.

Intussen achttien jaar verder en tweemaal zo oud zijnde, staat dit album voor mij nog steeds overeind. Er zal een deel nostalgie aan ten grondslag liggen, maar de nummers hebben voor mij niet aan kracht ingeboet. De prikkelende opening van Lights, de opbouwende stuwing van Fall en Open Your Arms, fijne riffs als in Blood, All Sparks, Bullets en Munich en weer rustig in de stoel geplaatst worden met Distance. Voor mij werkt het nog steeds uitstekend. Niet maandelijks, maar eens in de paar maanden zet ik het weer eens op en spoelt de muziek verschillende zenuwbanen schoon.
Dat valt ten dele toe te schrijven aan de fijne stem van Tom Smith, maar minstens zozeer is het scherp-heldere gitaargeluid en -spel van met name Urbanowicz maar ook Smith, alsmede het basspel van Leetch hetgeen dat mijn aandacht grijpt.
Verder lijkt het geheel mooi uitgebalanceerd; opzwepend spel, begeestering en bevlogenheid wisselen mooi af met kalmte of berusting, al dan niet binnen één nummer.
Overigens doen de (meeste) nummers inmiddels achter het album toegevoegd zijn wanneer men het streamt, zeker niet onder voor de oorspronkelijke bundeling nummers. Geen overkill wat mij betreft, om niet te zeggen zeer van toegevoegde waarde.

Het tweede album is wat poppiër en ermee won de band aan fanschare. Persoonlijk staat het me bij als iets wisselvalliger, maar met nog steeds een fors aantal sterke nummers. Het derde lag meer in mijn straatje t.o.v. het tweede; elektronischer en meer gedurfd, al zal voor mij meegespeeld hebben dat ik net zelf van een provinciehoofdstad naar de tweede (en eigenlijk natuurlijk eerste) stad van het land verhuisd was. Vanaf de vierde plaat kalfde mijn interesse wat af en heb ik de band zijdelings in de gaten gehouden.

Concluderend blijft dit debuut, zoals bij meerdere bands die in die jaren opkwamen, het sterkste. Maar misschien doe ik er goed aan er marathon op na te houden alvorens deze conclusie definitief te maken.