Editors - The Back Room (2005)

Grappig, maar de singles vind ik hier 2 keer niks, terwijl de rest mij zeker wel weet te bekoren. Vooral Munich, bah! En in mindere mate Blood

Dit eerste album van Editors is een verzameling van uitstekende rocknummers. Hoogtepunt is wat mij betreft Fingers in the Factories. Het tempo in dat nummer is zeer goed. Ook nummers als All Sparks, Bullets, Camera, Lights, Munich en Blood zijn allen goed te noemen. Nummers met iets meer inhoud en verrassing ontbreken helaas, of zijn net niet goed genoeg (Distance, Fall). Niettemin is dit zeker een album om af en toe op te zetten.

Om met zo'n debuut te openen, dan heb je heel wat in je. Prachtig album. Toen kwam het 2e album. Ik was benieuwd, weer een prachtig album. Maar toen, het 3e album, een en al bagger.. Laten we hopen dat over een paar maanden het nieuwe album vele malen beter wordt, Want als je met zo'n debuut opent, dan heb je heel wat in je. Zeg nou zelf?

Editors heeft wat mij betreft drie totaal verschillende albums uitgebracht: The Back Room is no-nonsense indierock, An End Has A Start is duidelijk een stuk rustiger met beter uitgewerkte nummers en vooral teksten, terwijl In This Light and On This Evening duidelijk veel verder afwijkt van hun eerdere werk door het gebruik van electronica. Dan kun je wel gaan zeuren over hun laatste album en zeggen 'dat Editors heel wat in zich heeft (maar dat niet laat horen op ITLAOTE)', maar dat is onzin. Ze laten echt wel horen wat ze in zich hebben, maar doen dat niet op de manier die jou het meest aanstaat. Geef dan gewoon toe dat hun nieuwe stijl je niet bevalt.

[/quote] Editors heeft wat mij betreft drie totaal verschillende albums uitgebracht: The Back Room is no-nonsense indierock, An End Has A Start is duidelijk een stuk rustiger met beter uitgewerkte nummers en vooral teksten, terwijl In This Light and On This Evening duidelijk veel verder afwijkt van hun eerdere werk door het gebruik van electronica. Dan kun je wel gaan zeuren over hun laatste album en zeggen 'dat Editors heel wat in zich heeft (maar dat niet laat horen op ITLAOTE)', maar dat is onzin. Ze laten echt wel horen wat ze in zich hebben, maar doen dat niet op de manier die jou het meest aanstaat. Geef dan gewoon toe dat hun nieuwe stijl je niet bevalt. [/quote]
Ik heb m'n bericht misschien iets te snel afgewerkt zonder er argumenten aan toe te voegen. Ik geef jouw bericht volkomen gelijk, dat ze van stijl zijn veranderd. Maar wat ik bedoel te zeggen, is dat die nieuwste cd erg wennen is voor de fans van 'het eerste uur'. Ik betwijfel of elke fan die The Editors heeft leren kennen bij hun debuut, deze cd net zo goed vind. Ik vind het daarom altijd erg jammer dat bands na loop van tijd hun stijl veranderen waarvan ook The Killers een voorbeeld is. Ik hoop dat je begrijpt wat ik hiermee bedoel te zeggen.

Ik heb m'n bericht misschien iets te snel afgewerkt zonder er argumenten aan toe te voegen. Ik geef jouw bericht volkomen gelijk. Maar wat ik bedoel te zeggen, is dat die nieuwste cd erg wennen is voor de fans van 'het eerste uur'. Ik betwijfel of elke fan die The Editors heeft leren kennen bij hun debuut, deze cd net zo goed vind. Ik vind het daarom altijd erg jammer dat bands na loop van tijd hun stijl veranderen waarvan ook The Killers een voorbeeld is. Ik hoop dat je begrijpt wat ik hiermee bedoel te zeggen.

Ik begrijp je volkomen! Er zijn denk ik ook maar weinig mensen die de 'oude' en 'nieuwe' Editors allebei even goed vinden. Ik ook niet. Geef mij de rock-Editors maar. Van de ene kant vind ik het daarom jammer dat ze een andere weg in zijn geslagen, maar over het algemeen juich ik het juist toe als bands het lef hebben om te experimenteren met andere stijlen. Dat die albums me dan wat minder bevallen neem ik dan wel voor lief.

Overigens denk ik dat hun nieuwe album wat meer in de lijn van In This Light... zal liggen. Ik heb al wat nieuwe nummers gehoord (waarvan ik nog niet weet of ze op het nieuwe album komen, maar dat lijkt me niet onwaarschijnlijk) en daar komen ook de nodige synthesizers aan te pas.

Goed opgemerkt. Ik had namelijk dezelfde gedachte

Ik vind de "nieuwe en oude" Editors erg goed! Ik denk dat als ze weer met een gitaargeorienteerde waren gekomen dat het iets te veel van hetzelfde geweest zou zijn! Voor mij is het voornamelijk de stem die het doet!!
Volgende keer een mengelmoes...misschien?!?

Ik vind Editors-nieuwe stijl ook lang niet slecht, maar het steekt wel af tegen hun eerdere werk. Nog een elektronisch album zou ik helemaal niet erg vinden. Een mengelmoes lijkt me ook wel wat, benieuwd hoe dat zou gaan klinken.

Het is inmiddels 6 jaar geleden toen ik voor het eerst met de band Editors in aanraking kwam.
Op de radio werden de singles ''Bullets, Munich en All sparks'' regelmatig gedraaid.
Naast de 2de en de 3de single sprak mij vooral de 1ste single ''Bullets'' erg aan.
Als liefhebber van Melancholische muziek kon ik de donkere sounds en tamelijk beladen teksten dan ook erg waarderen.
Vanzelfsprekend was het album korte tijd later dan ook in mijn bezit.

De album hoes bevat alle kleuren die met rouw en verwerking te maken hebben.
Tevens zijn verschillende poorten te zien die naar een zwart einde toe leiden.
Zeker na het beluisteren van dit album is dat een zeer krachtig Symbool.

Het 1ste nummer ''Lights'' is een fantastische binnenkomer.
Het nummer loopt als een trein, heerlijk donkere sound.
Het 2de nummer was de al bekende single, die ik veelvuldig op de radio had gehoord.
Er zit een enigzins sinstere melodie in, die toen lang in m'n hoofd bleef hangen.
Het 4de nummer ''Fall'' vind ik prachtig.....zo simpel en toch doeltreffend...
Ook de 5de track, de single ''All sparks'', Rocked niet alleen lekker, maar is minstens zo diepzinnig.
Bij nummer 6 word het weer rustig met het prachtige beladen ''Camera''...
Het 7de, 8ste, en 9de nummer zijn weer wat steviger qua melodie.
Lekker donkere Indie-Rock sounds met die typerende Editors gitaar, en stemgeluid van zanger Tom Smith.
Vooral nummer 9 ''Someone says'' draai ik nog steeds graag (en hard).
Ook het daarop volgende nummer ''Open your arms'' is voor mij zo'n nummer..
Het nummer loopt van heel rustig, langzaam maar zeker uit naar een op en top melancholische climax,.......erg goed.
En wederom weer een tekst om overna te denken..
Het Backroom album eindigd uiteindelijk weer rustig, met de slot song ''Distance''.

Al snel werd mij duidelijk dat dit een band met inhoud is, en dat dit album slechts een voorbode voor de toekomst was.
Zeker voor een debuut album vind ik het buitengewoon sterk.
Muzikaal zitten de nummers stuk voor stuk erg goed in elkaar.
Het stemgeluid van de zanger brengt zeker in combinatie met de muziek een veelal donkere, soms zelfs een iet wat sinistere sfeer met zich mee.
Eigenlijk net als alle albums van Editors, komt wat mij betreft ook ''The Back Room'' in de donkere maanden van het jaar het krachtigst tot zijn recht......echte herfst/winter muziek dus...
Maar mensen met aanleg voor herfst depressies raad ik het van harte af...
Tekstueel is dit album, zeker voor een debuut, behoorlijk sterk te noemen...
Eigenlijk wist ik toen al zeker dat het bij het volgende album allemaal nog verfijnder zou zijn.
Editors is overduidelijk een band die zowel muzikaal als tekstueel in staat is gebleken grote stappen vooruit te zetten.....vandaar een dikke 4 sterren voor dit geweldige debuut album.

Slappe plaat, de riffjes vind ik maar saai, ook de zang is maar matig.
Zijn stemgeluid kan me niet langer dan 20 minuten boeien, en hij zingt ook zeer eentonig nergens merk ik wat variatie op. Er wordt wel goed gedrumd, maar alleen een goede drummer en een sterke opener zijn niet genoeg om er voor te zorgen dat The Back Room een voldoende krijgt.

geweldig album met een heerlijk duister randje! 5*

Jaren na dato staat dit album nog altijd als een huis. Editors weten hier met vrij simpele teksten toch enorme impact te maken. Het is vaak de manier waarop de teksten gedragen wordt door de muziek die de boodschap overbrengt. Met sterke riffs, goed tempo, vol geluid en fijne baslijnen. Een nummer als All Sparks is hier een goed voorbeeld van. Editors doet op dit album (zoals vaak met een debuut album) gewoon waar het goed in is. Catchy rocksongs maken. Wellicht daarom dat ik deze plaat na een paar jaar liever terughoor dan An End Has A Start, waar ik niet zo vaak meer naar luister. Tijd voor een opwaardering van deze misschien? Of juist een halfje er af voor de opvolger?

Het debuut van Editors is meer dan geweldig. Het openingsdrieluik is super en er is ruimte voor rust momenten met als uitschieter Camera. Wat een prachtig nummer is dat. To tracks hier zijn Munich, Blood, Camera en Colours zet ik maar al te graag op.
Forest Fire is een van de allereerste nummers van de heren onder toen nog The Pride.

Op dit album wordt ook al voorzichtig gewerkt met electronica (Camera en Distance). Dat het derde album gedomineerd wordt door synths komt mij niet als verrassing.

5*

Ik moet eerlijk zeggen dat ik bij een eerste luisterbeurt niet direct onder de indruk was van deze plaat. Maar na een aantal keren luisteren, word ik toch meegezogen in de donkere liedjes. Niet dat het perse deprimerend is, maar de muziek is donker van toon en klinkt bij tijd en wijlen dreigend. Ook de zang van Tom Smith is hier debet aan. Wat een prachtige diepe warme stem heeft deze man toch. Al met al een meeslepende en ook wel een beetje een verslavende plaat.

Tom Smith speelt wel degelijk leentjebuur bij Ian Curtis, maar het explosieve stijltje is eigen. De energie van het gitaargeluid red de nummers. Daardoor is het een gebietbaar album.

Ik vind Toms stem veel meer weghebben van die van Ian McCulloch dan van die andere Ian.

Mag ik weer m'n dit is hun allerbeste plaat-pleidooi houden? Dank jullie. Prachtplaat, staat bol van de spanning ('Open Your Arms', dat is toch gewoon hun allermooiste nummer?), urgentie ook. Verdomme, de urgentie. I've got a million things to say, dat is toch veel beter dan die wat ingezakte tweede plaat? Stadionpretenties, bah, 't is verdomme geen U2. 'Fall' is trouwens ook wonderschoon. Lever ik graag van die quatsch als 'Spiders' of 'The Weight of the World' voor in hoor.

En ik ook maar. Dat explosieve stijltje is toch helemaal top. Met nummers als Open Arms kan het inderdaad niet stuk.

Zijn de bonus track nog een beetje de moeite waard?

Ik vind van wel . Alleen Forest Fire kan me niet echt boeien.
Crawl down the wall en Colours zijn uitstekende nummers.

Een waardige hommage aan de post-punksound + een eigen touch die Editors nét dat beetje meer geeft. Wat men ook mag beweren, The Back Room is een ijzersterk debuut dat (in ieder geval bij mij) niet snel gaat vervelen. Tom Smith heeft een zeer karakteristieke stem die prachtig bij de muziek past en me nooit ergert, zoals ik van sommigen hier gelezen heb. Fantastische frontman en performer, die kerel. Ik ga hier geen clichés meer bovenhalen over de invloeden van de band, maar ik wil enkel toch nog zeggen dat elke vergelijking van Editors met Joy Division kant noch wal raakt. Deze band tapt uit een heel ander vaatje, neem dat aan van een JD-purist

Tom Smith zingt bewust met dezelfde soort baritone als Curtis. Duidelijk afgekeken van Curtis. Maar die opzwepende sound is geheel eigen en echt fantastisch. Ik zit er aan te denken om er nog een halfje bovenop te doen.

De uitspraak dat Tom Smith heeft afgekeken bij Ian Curtis heeft geen enkele basis buiten het feit dat ze beiden met een baritonstem zingen. Die manier van zingen past nu eenmaal bij de muziek, en ik ben ervan overtuigd dat er nog een hoop zangers zijn die het stemgeluid van Smith benaderen die niets met Joy Division van doen hadden. Natuurlijk is het normaal dat Editors geassocieerd worden met hen, maar om te zeggen dat ze afgekeken hebben doet volgens mij afbreuk aan de creativiteit van deze heren. Die kritiek zou trouwens van toepassing zijn op elke bluesmuzikant na Robert Johnson

En hoe weet je dat zo zeker dat Smith dit bewust doet ? Het is niet zo dat Curtis de enige was en is met een baritone.

Editors vind ik ook wel een eigen smoel hebben, vind meer een band als Interpol een Joy Division copie.

Zoals je zelf al zegt: Het past goed bij dit soort muziek. Duidelijk zat dat het een soort ode is aan Isn Curtis.

Hier moet je dat pleidooi niet houden. Deze is wat scherper en tracht met korte snedige zinsnedes -zoals uit Fall I wanted to see this for myself -voldoende verbeeldingskracht te bevatten. Mooiste nummer hier vind ik Camera, mooiste nummer uit hun oeuvre The Boxer. AEHAS is geen slechte plaat maar misschien wat braafjes. Dan vind ik hun laatste beter.

Erg fijn debuut.Mooie springerige songs gevangen in ijzige productie.Ook ik hoor Curtis' in de stem van Smith rondwaren ,maar ik vind het geen trucje.Meer een hommage.De constant dreigende sfeer van deze plaat maakt dat ik dit niet al te vaak moet horen,maar met mate consumeren is zeer aante bevelen.4 sterren.