Editors - The Back Room (2005)

Prima debuut, waardige opvolger en ben benieuwd naar hun derde album.
Camera is trouwens (vind ik dan), zeker een heel goed nummer, wat de typische editors sound goed weergeeft op dit album.

Camera is inderdaad een juweeltje!

The Editors. Voordat ik hun nieuwe plaat ga beluisteren, loop ik - zoals ik gewoon ben - nog even door het oude werk heen. Bij de eerste 2 albums van de The Editors valt het me op dat ze een mooi eigen geluid hebben, maar het is allemaal zo eenvormig. De songs zijn goed, de sound klopt ook, maar ik vind het zo inwisselbaar. Is natuurlijk persoonlijk, maar voor mij wel een reden om The Editors en dit album The Back Room te bestempelen als: leuke plaat om eens een keertje naar te luisteren, maar geen topper.

Goede plaat, maar niet zo goed als zijn oppvolger.

Ik denk dat Editors zo een band is die je ligt of niet, geen gulden middenweg eigenlijk. Mij vallen ze van de eerste keer enorm goed mee, het eerste album blijft toch een beetje mijn favoriete schijf, maar ergens vind ik ze vooral ''on stage'' nog op hun best terwijl op cd (om het zo te zeggen) soms de verveling een beetje en ''eentonige'' kant van de muziek boven komt drijven.

Heerlijk album vooral de twee laatste nummers (als je de versie met 11 nrs) hebt, vind ik van grote schoonheid. Eerst de het toewerken naar de climax in Open your arms en dan Distance dat zo anders dan de rest van het album.

Ik maak wat laat kennis met de band; door hun leuke singles toch benieuwd geworden naar de complete albums. Deze plaat valt me niet tegen, al wordt het na een tijdje wel wat monotoon, vooral door de eenzijdige zang. De beste songs zitten aan het begin van het album, vind ik.

Mwa, niet voor mij. Dit vind ik ook wel een beetje:

Al ken ik de band al wel flink wat langer, ik was vergeten te stemmen.

Staan een paar zeer goede nummers op, vooral de nummers 2 tot 4. Maar ik vind het iets te eentonig om het hele album boeiend te vinden.

Dit vind ik de mooiste Editorsplaat, al zal ik vaker luisteren naar An End Has a Start, omdat die nu eenmaal makkelijker wegluistert en spannendere tracks bevat, maar geen mooiere.

ik heb met een halfje verhoogd, ik heb plots de pracht van 'open your arms' ontdekt. Dat op een playlist met 'the boxer' van hun derde album er vlak achter... heel mooi.

Ga dan nog maar eens zitten voor de pracht van die andere wat langzamere songs als Camera en Distance, naar mijn mening nog een trapje hoger dan 'Open Your Arms' waarvan ik vooral de climax kan smaken. Ach geen songs apart beluisteren maar gewoon volledig tot U nemen deze classic.

The Boxer is samen met Camera het mooiste Editors nummer.

De bonus tracks zijn ook heel mooi, jammer genoeg kan ik het album nergens vinden met de bonus tracks erop.

De eerste, maar ook nog steeds de beste.

AMEN

wat een super muziek, na nijmegen ben ik helemaal om., voordien kon ik ze nog niet echt (shame ...

Ik heb maar één ding te zeggen over dit album: A-M-A-Z-I-N-G

Bullets en Munich, zo geniaal!

Ik moet zeggen dat ik dit album in eerste instantie eigenlijk alleen maar goed vond van de bekendere up-tempo nummers: Munich, Blood, Fingers in the factories etc.
Deze heb ik jammer genoeg helemaal kapot gedraaid en vind nu alleen Lights en All Sparks daarvan eigenlijk nog echt toppers.
Waar ik zelf nu achterkomen ben is dat dit album het eigenlijk toch vooral moet hebben van de langzamere nummers.

Distance, Camera en Fall zijn gewoon alle 3 uitstekende nummers en ook de uitschieters van dit album. Hoewel ik deze in het begin dus niet zo kon waarderen, zijn ze nu uitgegroeid tot mijn favoriete Editors nummers naast The Boxer, Push your head en Smokers.
Ik raad ook diegene aan die op dit moment de rustigere nummers nog niet zo kunnen waarderen, het album toch nog vaker te beluisteren. Bij mij heeft het namelijk een hele tijd geduurd voordat ik Distance echt vet vond, en nu is het zelfs mijn favoriet van dit album.
Min puntje op dit album vind ik toch wel Bullets. Nummer doet me echt helemaal niks en het refrein vind ik echt niet om aan te horen.

Conclusie: 4.5* voor het debuutalbum van een van mijn favoriete bandjes.

Het moment op 2.40 als de bas, en die synth erbij komen, wat een heeeeerlijk moment is dat Dat maakt voor mij het verschil tussen een goed nummer, en een geweldig nummer. Bullets vind ik ook echt de mindere, en houd mij tegen om er een een 5 aan te geven, echt een ... nummer.

Dit album moet het voor mij toch hoofdzakelijk hebben van de vlotte nummers zoals Munich, Blood en vooral All Sparks. De rest is zeker niet slecht maar boeit mij toch niet echt.
Ik heb dit album voor € 5,99 gekocht bij een muziekwinkel in Nijmegen. Niet veel dus, maar meer dan € 10,00 zou ik voor dit album toch niet over hebben. Daar vind ik dit album in zijn geheel net niet boeiend genoeg voor.
Misschien toch ook maar even hun opvolger "An End has a Start" beluisteren.

3,5*

Sterk debuut van de Editors. De hoge gitaargeluiden en de geweldige zang van Tom Smith zijn grote pluspunten. Enigszins eentonig wordt het wel, begin voor de grap maar eens met de opening van Lights, Blood en All Sparks. Allen wat snellere nummers die wel aardig veel op elkaar lijken. Niet dat dit een groot nadeel is, maar dat maakt het wel zo dat je hem niet te vaak achter elkaar moet opzetten.

De cd is goed opgebouwd en qua tempo is er een goede afwisseling. Zo zijn Fall, Camera en Distance pas later op de cd en aan het einde te horen. Even wennen die nummers, maar hoe vaker je ze luistert hoe beter.

Verder gewoon geweldige nummers. Lights is een prima opening, gevolgd door de topnummers Munich en Blood. Ook All Sparks past prima bij deze nummers. Verderop is er nog het sterke Fingers in the Factories en Bullets. Prima debuut dus.

Wel oke, maar blijft me niet boeien. Geen echte grote uitschieters, medium cd.
Camera en Fall vind ik de beste nummers. 3*

Ik had eerst het album An end has a start gekocht. Hier was ik echt helemaal wild van maar dit album viel toch wel een beetje tegen om eerlijk te zijn.
Camera, Fall en All Sparks zijn nog wel goeie nummers maar daar blijft het dan toch wel bij ...

Sterk debuut van de Editors met nummers als Munich, Blood en All Sparks als 'hoogtepunten'.
Het album heeft een wat donkere sfeer en de zang bevalt me enorm.

Na meerdere luisterbeurten is deze plaat voor mij nog steeds een beetje wennen, maar langzaamaan begint de kwaliteit ervan door te schemeren. Er staan zeker een paar fantastische nummers op. Wat is "All Sparks" bijvoorbeeld toch heerlijk!

Inderdaad, waarom dat gejaagde refrein? Het is emotieloos en de stem van Tom komt niet goed tot zijn recht. Hetzelfde heb ik een beetje bij Fingers in the Factories.

Goede plaat met snelle nummers als Munich en Blood met goede baslijnen.
Ik vind dat Tom een goede zanger is in bariton zangstem, maar live zingt hij soms iets geforceerd.
Af en toe vergelijk ik deze band nog weleens met Interpol, maar langzamerhand besef ik dat ze wel een eigen sound hebben.

Ik hoorde dat deze band de 'Joy Division klonen' genoemd worden en aangezien ik die erg goed vond besloot ik het debuut van Editors ook maar in huis te halen. Nadat ik het album enkele keren geluisterd had en me over het algemeen meer in deze band had verdiept, kwam ik er achter dat deze bijnaam absoluut nergens op slaat. Het lijkt in de verste verte niet op Joy Division. Deze muziek is veel hoopvoller dan Joy Division. Ik ben Editors om hun eigen stijl enorm gaan waarderen. Ik luisterde voornamelijk naar muziek die uitgekomen was voor mijn geboorte, maar hiermee vond ik eindelijk nog een hedendaagse band die ik goed vond. Prachtige cd die ik grijs gedraaid heb. De mindere nummers vind ik Munich, Someone Says en Open Your Arms. Dit ligt echter niet aan de kwaliteit van deze nummers, maar puur aan dat de rest zo geweldig is, met het geweldig mooie Camera als mijn favoriet.

Wat mij betreft nog altijd de beste Editors, een monument van een nu wave-plaat. Naast vluchtige, opwindende nummers (opener "Lights alleen al, wat een drive! Wat een urgentie!) wordt er ook aan de betere sfeerverkenningen gedaan. "Open Your Arms" is voor mij de eerste keer geweest dat ik letterlijk ademloos naar muziek luisterde, het is zo'n beklemmend prachtig moment waarop je het geluid van je eigen ademhaling, ook als je heel wat zachter ademhaalt dan pak 'em beet Darth Vader of Jeroen Brouwers, al teveel lijkt.

En opwinding, natuurlijk. Dit is de Editors-plaat met de opwindende singles, waarbij vooral "Bullets" destijds veel indruk maakte. Dat had de tweede plaat niet, die euforische gedrevenheid. Bij de derde ging het al beter: "Pappilon" was natuurlijk zo'n nummer dat men ook wel "knaller" noemt en dat zou ik ook doen, ware het niet dat ik "knaller" een lelijke term vind.

Zei ik nu wave? Naast wat verre Joy Division-invloeden ("Camera", neem die eens) en vooral Echo & The Bunnymen (kom nou, Tom is meer een Ian M. dan een Ian C. en neem dan nog dat gitaarwerk), is het geheel gekruid met wat shoegazing-elementen (gitaarmuur in het erg mooie "The Fall") en R.E.M.-esque spanningsopbouw. Nee, het geluid ademt zowel de jaren 80 alswel de betere alternatieve rock (lelijke term, wederom) van de jaren 90, maar klinkt zes jaar later ook nog helemaal "nu!". Opwinding, spanning, sfeer, droomdebuut dus. Hopelijk komt er ooit nog eentje zoals deze uit, hopelijk...