Led Zeppelin - Houses of the Holy (1973)

Empyrium,kun je over het technisch inhoudelijke vlak van deze plaat ook iets vertellen?Want de 2 nummers die je hier opnoemt vind je tot de beste Zep nummers behoren,maar kun je ook vertellen waarom?

Ik ben geen muziekant (ik kan het niet eens spellen) maar Dancing Days vind ik heerlijk beginnen, relaxed en toch een onderhuidse spanning in de stem van Plant, de basis is superstrak gelegd door drums en bass, en de patronen worden steeds gewisseld door het super heerlijke spel van Page en het einde van de song vanaf 2:44 is een sterk staaltje vakmanschap (maar vraag me niet waarom).

Over The Hills And Far Away is met name schitterend door het rustige en karakteristieke begin, waarna het los barst, en de tekst is goed.

Many have I loved - Many times been bitten
Many times I've gazed along the open road.

Many times I've lied - Many times I've listened
Many times I've wondered how much there is to know.

Many dreams come true and some have silver linings
I live for my dream and a pocketful of gold.

Mellow is the man who knows what he's been missing
Many many men can't see the open road.

Many is a word that only leaves you guessing
Guessing 'bout a thing you really ought to know, ooh!
You really ought to know...

Het middenstuk vanaf 2:32 is geniaal gevonden, met bass en gitaar tegendraads naar elkaar toe (althans dat horen mijn oren).

Neem daarbij nog de hit D'yer M'ker en de James Brown persiflage The Crunge en je hebt gewoon een meesterwerk te pakken.

Met dit album bracht Led Zeppelin veel meer creativiteit en verscheidenheid in stijlen dan op de eerste drie albums. Hier staan voornamelijk, overigens ijzersterke, bluesrock nummers op. Met IV pasten zij hun stijl al enigszins aan door een tweetal folkachtige nummers.
Met Houses of the Holy werd dit voortgezet. Op dit album hoor je ingewikkelde en oh zo prachtige onregelmatige maatsoorten, afwijkende ritmes en overgangen van akoestisch naar zware, ruige akkoorden.
Zo nu en dan zijn er psychedelische klanken, er is zelfs, een overigens naar mijn mening, niet helemaal geslaagd reggae nummer.
Alles wordt ten volle aangedreven door fantastische gitaarriffs van Jimmy Page. Zelfs mijn ongeoefende oren horen de sublieme techniek van drummer John Bonham. Over de zangkwaliteit van Robert Plant zal ik het niet hebben, dat is bekend.
Dit alles samengesmolten in sublieme composities en teksten maakt dit album m.i. tot een meesterwerk.

Heicro, mooi geformuleerd. Ik ben het er natuurlijk grondig mee oneens. Maar om je tegen te spreken moet ik het hele album van voor tot achter weer beluisteren. Hier aan de rand van het oerwoud is het lastig om een exemplaar te lenen.

Vreemd dat Dancing Days vaak wordt beschouwd als een minder nummer, die behoord juist tot mijn favoriete Zep-songs.

Ik vind deze de beste album van Led Zeppelin, er zit meer funk in dan normaal.

Yeah, leuk om lezen dat ook anderen hier wàt meer funk in terugvinden. Ik ook; Dancing Days en The Crunge funken lekker.

Topalbum, zoals zo vaak bij deze giganten.

Dat ik hier nog niet op gestemd had!!
D'Yer Mak'er is echt lekker!
The song remains the same met een hele goed riff!
Kortom 4*
Vind deze net wat minder dan LZ III....

Ik vind dancing days ook te gek!

Op The Ocean na overheerst bij mij de slaapverwekking meer dan het uit mijn stoel schieten van plezier....Misschien is deze stijl van Led bij veel mensen een openbaring, bij mij is het meer een verwachtingspatroon wat niet uitkomt. Te veel middelmatigheid in een album.

Fntastische ''Zep'' plaat waar de groep weer een stapje verder gaat in de experimentdrift.The Song remains the same,de opener van de plaat, is zo lekker stuwend en stevig gespeeld,echt 1 van hun betere rockers(Bonzo Bonham,wat was je goed)The Rain song is een prachtig zweverig nummer gebaseerd op Page sfeervolle gitaarwerk en de mellotron bespeeld door Jones,beslist 1 van hun meest memorabele songs.Over The Hills And far away is de groep wat meer in hun traditionele stijl.Ijle hoge zang van Plant en boeiende riffs.Dancing Days en The Crunge blinken niet uit in diepgravendheid de 1e song is lekker,de 2e vind ik matig .D'yer maker is dan typisch zo'n song die je niet verwacht,Het is een reggea,met een beukende Bonham,lekkere catchy zang van Plant en een goed op dreef zijnde Page.Leuke invulling.
No Quarter is een favoriet.Een briljante dreigende song met Jones in een hoofdrol op de electrische piano.The Ocean vind ik ''live'' beter klinken.De track is niet zo goed geproduceerd.met name de drums van Bonham klinken niet denderend.Typisch,want als er 1 drummer een goede sound had in die periode,was het Bonham wel.
Al met al 1 van hun sterkste albums.Composorisch prima in orde en het lef om wat andere wegen te bewandelen.Dan neem je hooguit 2 mindere tracks voor lief.

Voorlopig ken ik enkel Over The Hills van deze plaat, maar dat is tot nu toe mijn absolute favoriet van Led Zeppelin. Dat begin is betoverend
Vandaag de song 6 keer achter elkaar gespeeld. Ik krijg er niet genoeg van en dan is volgens velen deze niet de beste van de plaat, kan het echt nog beter vraag ik me af?

Ja,het kan echt nog beter.Laat je betoveren door in ieder geval de magische klanken van The Rain Song,Het duistere No Quarter en begin de dag vrolijk met het zomerse Dye'r Maker. Valt genoeg te genieten.

Hier wordt het experiment inderdaad nog verder doorgezet dan op IV en dat is soms geslaagd (No Quarter) en soms wat minder (Dye'r Maker). U raadt het al, dit is niet mijn favoriete Zeppelin plaat. Ik vind 'm hier en daar wat onevenwichtig. Toch staan er zoals altijd weer een paar schitterende tracks op die niet kapot kunnen. 'Rain Song' is genieten, 'Over the Hills..' is dansen en No Quarter is 'kippevel'.

Ik vind het ook een nogal onderbelichte Zep-klassieker.
Het nummer heeft gewoon alles in zich in een paar luttele minuten en dat is erg knap.


Ik vind dat Zep goed wegkomt met onevenwichtigheid. De kracht van deze band is de passie waarmee ze alles doen en dat vind ik ten alle tijde doorklinken (op sommige momenten van Coda na, dan).

Over the hills and far away, ook mijn Zep-favoriet. Sprookjesachtig begin en vervolgens lekker rocken.

De live-versie op 'How the West was won' is zowaar nog mooier. Dat is Zeppelin op haar best. Daar kan ik zo high van worden, daar kan geen drug tegenop.

'Over the hills..' is pure magie. Het ingetogen gitaarintro begeleid door een kalme Robert Plant. Tot op een gegeven moment John Bonham snoeihard de drums streelt en er één van de heerlijkste grooves (ooit) ingezet word waar het optimisme, of beter gezegd hoop van afspat.

OMG, beter dan Over The Hills kon het voor mij dan toch niet, maar wat is de rest zo mooi van deze plaat. Dit is kippenvel.

5*!!!

Rainsong is echt een van de mooiste nummers ooit.
Check de live versie op Youtube van Earls Court.

Ik ben een bevooroordeelde Led Zeppelin fanatic, en deze plaat krijgt dan ook 5 sterren van mij.
En geheel terecht.
Led Zeppelin is en blijft gewoon MIJN band

Is niet te zien aan jouw persoonlijke top 10 .

Nee, die is ook al in maanden niet meer aangepast....

Toch wel een prachtig album.. heerlijk relaxed sfeertje.

No Quarter, Over The Hills and Far Away, The Rain Song het is allemaal prachtig..

En dan ook nog een lekker rock nummertje zoals The Ocean om krachtig af te sluiten

Ik vind de liveversie van the ocean op DVD how the west was won geweldig. In die opname is het samenspel tussen Page en Bonham geweldig. Vooral wanneer Page zich omdraait en de drums met zijn arm nadoet. Verder vind ik dat Led Zeppelin met dit album zich erg heeft verrijkt door de wisselwerking van hard en zacht spelen, langzaam en snel. Alleen Dy'er Mak'er vind ik een iets minder nummer.

Inmiddels al 35 jaar verslaafd.

Ijzersterk?

Ijzersterk!

Samen, met Precence het beste wat deze heren hebben gemaakt.
The Rain Song, is echt super goed... Of naja
Acht hoogtepunten op dit album, meer woorden wil ik er ook niet aan vuil maken.

Half geslaagd album imo; Led Zeppelin had zijn allerbeste werk nu achter zich liggen. Het is bij vlagen goed tot aardig, maar ook niet meer.

Eigenlijk vind ik Houses meer een eenheid als album dan IV. Minder echte hoogtepunten dan op IV maar hoe vaak kan je nummers als Stairway en Black Dog schrijven en het siert ze dat ze het niet eens geprobeerd hebben.

Er zit een geweldige flow in Houses die IMO alleen in negatieve zin doorbroken wordt het wat simplistiese D'yer Mak'er. Dancin' Days daarentegen draai ik soms wel 4 of 5 keer achter elkaar en is me nog nooit gaan vervelen.

Minder dan z'n 4 voorgangers. Best lekker om naar te luisteren alleen de magie van bijv. 4 is er wel een beetje vanaf.

Nou dit is qua techniek en kwaliteit vergeleken met de IV naar mijn mening wel beter (Physical Graffiti overtreft dit weer).