Led Zeppelin - Houses of the Holy (1973)

Ik heb deze de laatste tijd heel veel beluisterd, en ik moet concluderen dat Led Zeppelin met deze Houses of the Holy alweer een prachtalbum op haar discografie staan heeft. Er zit een zekere, lastig te omschrijven flow doorheen het album. Het luistert echt heerlijk weg.
Wanneer The Rain Song aanvangt, heb ik steeds het gevoel dat The Song Remains the Same een instrumentaal pareltje was. Maar het lapje tekst dat er toch in zit, is wel prachtig. Zoals deze zin: California sunlight, sweet Calcutta rain, Honolulu starbright - the song remains the same.
Mijn favoriete track is misschien wel Over the Hills and Far Away. Ik ben helemaal weg van de melodie in dat nummer. Rond 1:30 zit er een trouwens een waar kippenvelmoment: de overgang van akoestische naar elektrische gitaar.
The Crunge vind ik het enige mindere nummer op het album, maar via het meer dan behoorlijk Dancing Days en het aangenaam experimentele D'yer Mak'er, komt er alweer zo'n hoogtepunt aan: No Quarter. Een ietwat psychedelisch, dromerig nummer met een verslavende sound.
The Ocean is een waardige afsluiter.
Net niet het maximum van de punten, maar wel een zoveelste 4,5* van mij voor een LZ-plaat.

Nou nee niet beter, het is een goede schijf dat wel en er zitten best lekkere tracks op maar de magie en de kracht van IV mist deze voor mij.

Nog altijd is Over The Hills And Far Away voor mij het beste Led Zeppelin nummer.Die opening, die heerlijke riff doorheen de song. Kippenvel, keer op keer

The Rain Song is echt een in- en intriest, depressief en melancholisch nummer. Heerlijk nummer om te worden ondergedompeld in zelfmedelijden. Ge-wel-dig!

Een interessant album van de Zeps en het slaat ook wat andere wegen in; er wordt weer goed werk afgeleverd, maar de songs vind ik niet alle even sterk. Er staan een aantal prachtige nummers op , maar het is duidelijk mijn minst favoriete Zep plaat t/m Physical Grafitti.

Voor deze vijfde album van Led Zeppelin heb ik mijn tijd moeten nemen, want – eerlijk gezegd – ken ik dit album niet zo goed. Ik heb Led Zeppelin pas echt leren kennen na die Remasters boxen uit 1990 en 1993, mijn eigenlijke startpunt. Pas later kwamen de reguliere albums in mijn gezichtsveld.
Wat kun je zeggen over Led Zeppelin en dit album wat nog niet gezegd hebt: hierin zijn de reviews van gemaster en Arno een zeer goede leidraad. Dit album begint alleszins spectaculair met The Song Remains The Same: prachtige openingsriffs om dan plots een ander nummer te worden. Opvolger The Rain Song is een prachtballad met piano en akoestische gitaar. Mijn eerste favoriet volgt hierna: Over the Hills and Far Away, heerlijk strak samenspel van de heren. The Crunge vind ik voor Led Zeppelin maatstaven zeer matig. Is het heiligschennis om dit een zwak nummer te noemen? Gelukkig wordt dit dipje meer dan goed gemaakt door de volgende drie nummers: het reggae-achtig D’yer Ma’ker, het mystieke No Quarter en rocker The Ocean.
Ik bewonder Led Zeppelin omwille van hun samenspel, hun vakmanschap en hun veelzijdigheid. Is Led Zeppelin rock of hardrock? Ik denk dat Led Zeppelin veel meer was dan dat: ze hebben altijd opengestaan voor andere stromingen. U toch ook?

Ik ben zeer zeker een Led Zeppelin liefhebber, meer nog dan van die andere 2 'heavy (hard)rockbands uit de begin 70's (Black Sabbath en Deep Purple).
Wat mijn stem betreft; misschien wordt het nog eens een 3,5 als ik 'm nog eens vaker beluister. Feit blijft dat de meesten/allen ook hun beleving in een stem stoppen en dat blijft nu eenmaal persoonlijk. Favoriet hier: Over The Hills And Far Away.

Mijn eerste kennismaking met deze band heb ik vandaag gehad met deze cd. 'Me silly dude' denk ik dan. Shit, altijd een zoeker geweest naar goede muziek maar een gevoel weerhield me ervan eens LZ te luisteren. Waar dat gevoel vandaan komt is mij een megaduister vraagstuk. Want nu deze voor mij is gebrand en ik 'm reeds een aantal maal heb mogen luisteren is het mij een raadsel waarom ik dat (vooroordelende) gevoel had. Want ik vind het in één woord: gewéldig!
Maar enfin, nog iets dat me opviel is dat dergelijk muzikaal nivo niet meer gehaald lijkt te worden tegenwoordig. En ja,, je hebt dan wel dingen als Dreamtheatre e.d., en hoewel ik DT erg goed vind, is dit toch een heel ander kaliber. Kan het eigenlijk gewoon niet plaatsen. Ik laat het hier dan ook maar even bij en geef het een cijfer........
Zover ik 'm ken zou ik een vette vijf ster geven. Maar ik moet het nog op me in laten werken voor een wat meer gedegen beoordeling.
In verleden had ik een fobie voor alles wat (overmatig) populair was. Daar heb ik veel van geleerd, maar ik heb ook verrekte veel misgelopen. Shit........., maar ja, beter laat dan nooit. Voorlopig 4,5* met halfje in aantocht.

Je vergeet de vierde grootheid uit die jaren - Uriah Heep.
De vraag rock, hardrock, heavy metal doet niet ter zake. Andere powerrock/hardrock/heavy metal bands dan deze vier deden er niet toe tot 1975. Mijn generatiegenoten en ik kunnen getuigen dat destijds niemand een dergelijk onderscheid probeerde te maken.

En ja, met name Deep Purple en Uriah Heep beperkten zich evenmin tot het genre. De uitstapjes van Black Sabbath sloegen echter niet erg aan.

Er mist een apostrophe achter ...bands; ik weet dat zulke termen heel gevoelig liggen, vandaar.

Weer een uitstekend en veelzijdig album van Led Zeppelin. Enkel "The Crunge" vind ik wat minder geslaagd (vandaar geen 5* maar 4,5*) maar hier staan weer een aantal Led Zeppelin-klassiekers als het akoestische en melancholische "The Rain Song", het prachtig uitgevoerde "Over the Hills and Far Away" en het wat mystieke "No Quarter". Ook het reggae-achtige "D'Yer Mak'er" met knallende drums vind ik top.

1,5 sterren, 3 sterren en 4,5 sterren de laatste 3 posts; de "waarheid" zal, als zo vaak, wel weer ergens in het midden liggen, dus....3 sterren...

Ieder zijn meug en mening maar de 1,5 vind ik wel heel karig voor een plaat als deze
In mijn optiek vind je dit dan een slecht album waar feitelijk niets aan deugt .
No Quarter , The Song Remains en The Rain Song behoren absoluut tot hun betere werk .

Zonder twijfel één van Led Zeppelin's sterkste platen. Minder blues en meer experimenteel. Toen het album verscheen had LZ de meeste nummers al live gespeeld. Dat was in de seventies vrij normaal bij gerenomeerde bands. Jammer dat Walter's Walk het album niet haalde, evenals het titelnummer. Gelukkig zijn deze songs wel later verschenen. Page laat op The Rain Song horen dat hij flink geëxperimenteerd heeft met alternatief gestemde akoestische gitaren en op The Song Remains The Same laat hij zijn 12-snarige Gibson flink brullen. Het klinkt heel fris en energiek. No Quarter is, samen met Friends (LZ III), het donkerste nummer ooit door hen gemaakt.

, lange haren en brullende gitaren .

Een prima album, het definitieve begin van de wat meer experimentele LZ, of was dat LZ III ?

Klopt. Op LZ III heeft vooral Page al geëxperimenteerd met diverse stijlen. Erg gewaagd na 2 met bluesrock gevulde albums. Maar wel muziek met ballen.

Wat krijg ik keer op keer toch weer koude rillingen van No Quarter. Wanneer die zachte pianoklanken iets na 3 minuten aanvangen en overvloeien naar Plant's stem die de tekst huilt over die trage, droeve melodie, vormt dat werkelijk een soort emotionele piek die weinig nummers ooit bereiken. Het staat wat mij betreft op het niveau van King Crimson's Starless qua emotionele impact en de rest van House of the Holy kan er dan ook niet tegenop voor mij.

...
Prachtig.

Over het titelnummer ben ik het eigenlijk wel eens, maar het identieke Dancing Days staat er ook al op, dus...
Walter's Walk vind ikzelf eigenlijk maar een zwak nummer.

Kraakt de eerste solo van The Ocean ook zo bij jullie?

The Song Remains the Same vind ik trouwens ook wel een goed nummer, maar de solo's liggen wat teveel op de achtergrond, evenals de zang. Het wordt precies wat overstemd door de andere instrumenten, en dat is zonde, aangezien het best een goed nummer is.

Als er aan een album feitelijk niets deugt geef ik precies 0,5 ster. Maar inderdaad is HotH het enige LZ-album waar ik rechtstreeks een hekel aan heb, met Dancing Days als absoluut dieptepunt. Al is The Crunge ook zeldzaam beroerd.
De drie nummers die je noemt staan ook op het live-album The Song remains the same. En die versies vind ik beter. Ze klinken natuurlijker en hebben beter samenspel.

Vandaag binnengekregen, waardoor de Led Zep collectie bijna compleet is. Na herbeluistering moet ik toch zeggen dat ik dit na Led Zeppelin II hun sterkste album vind. Allemaal schitterende nummers met als hoogtepunt het beste Led Zeppelin nummer ooit: No Quarter.

Het enige dat mij van 5* afhoudt is D'Yer Mak'er. Op zich niet slecht, maar het valt uit de toon in vergelijking met de rest van het album. Daarnaast hou ik niet van reggae.

Ik vind "D'Yer Mak'er" één van de beste nummers van "Houses of the Holy (1973)". Anders dan we van Led Zep. gewend zijn maar imo niet minder goed. Stijn_Slayer, ik hoor je vragen: "Hans, hou je dan van reggae?" Mijn antwoord daarop luidt: "Ja Stijn, ik hou van reggae!".

Ja Hans, dat zal dan uiteindelijk toch het verschil maken.

Stijn_Slayer, wat vind je dan van "Dancing Days"?

Dat vind ik wel een erg mooi nummer. Vooral dat riffje is heerlijk en zorgt voor een heerlijke lome sfeer.

Reggae is meestal ook vrij loom .

Maar te eentonig.

Ik hou ook niet van reggae. Maar D'yer M'aker kan ik goed waarderen. Het heeft daar toch wel veel rockfeel voor. De drums bijvoorbeeld staan zo knalhard in de mix dat de gemiddelde jamaicaan hier vast wel pijn aan zijn oren van gaat krijgen.
Ook de stemopbouw van Plant in de bruggetjes maakt het eea toch ook wel behoorlijk rockend.

Jah ik heb dus precies hetzelfde. Vooral als je oordopjes in hebt hoor je dat goed. Zal wel zo horen denk ik, want ik heb het album ook eens gedownload (320 kbps) en daar was die kraak ook te horen bij die solo.