Led Zeppelin - How the West Was Won (2003)

Voor ik deze CD kocht (destijds toch zo'n 27,50!) had ik alleen maar van Jimmy Page gehoord dankzij zijn optreden in een nummer van Puff Daddy van de Godzilla Soundtrack waar de riff van Kashmir werd gebruikt.

Ik vond dat destijds een enorm vette riff en toen ik de reclame zag voor de dubbel DVD en driedubbel CD set aarzelde ik geen moment en ging ik naar de winkel om de CD te kopen. Ik zat toen in een periode dat ik een hoop best-of CD's van allerlei toppers uit de jaren 60 en 70 aan het kopen was.

Kom ik thuis, staat dat hele Kasmir er niet op (ik had destijds geen idee hoe dat nummer heette en internet hadden we thuis ook niet), maar gaandeweg ben ik het steeds meer gaan waarderen. Ik heb 'em talloze keren meegenomen in de trein van Best naar Delft, waar ik studeer en weet nog goed hoe ik op station Delft-Zuid zat te wachten op mijn date met Stairway to Heaven in de koptelefoon.

Nu behoort het album tot mijn favorieten en heb ik inmiddels ook de dubbel DVD (met Kashmir) in huis. Mijn date van toen is even mijn vriendin geweest, maar de plaat hield langer stand. Een dikke aanrader en prima introductie van LedZep.

Zoals bij 4 way street zijn de lange solo's inderdaad een beetje self-indulgent, maar who cares? Ik kan er wel van genieten, de riff van Page bij Dazed & Confused op zo'n 19:40 is werkelijk om bang van te worden. De drumsolo is Grateful Dead achtig en daar houd ik wel van. Ook de kortere nummers zijn geniaal, want Plant is goed bij stem en elke noot van Page, Bonham en Jones is raak, voorbeelden te over. Het akoestische gedeelte aan het einde van CD1 is een mooi intermezzo naar de wat vrijere jam van CD2 en 3 en Bring it on Home een waardige afsluiter.

Om de één of andere reden heb ik altijd het gekke idee gehad dat Led Zeppelin live gewoon niet goed was. Waarom weet ik niet precies, maar dit album heeft mij doen inzien dat dat (enorm) fout was. Het album duurt 2,5 uur. Hier kwam ik echter pas achter toen ik hier op musicmeter keek. De tijd vliegt voorbij!

Het album opent sterk, heeft een sterk midden en eindigt sterk. Kortom het is een superalbum! De toon wordt gelijk gezet met een geweldige performance van Immigrant Song (één van mijn favoriete LZ-songs). Om vervolgens "rustig" door te gaan met Heartbreaker en Black Dog. Met name Heartbreaker is een geweldig nummer. Prachtig gitaarspel van Jimmy Page!
Over the Hills and Far Away en Since I've Been Loving You zijn niet echt mijn favoriete nummers, de albumversies dan. Hier toveren ze de nummers over tot geweldige nummers. Wederom prachtig gitaarspel.
Dan komt voor mij het hoogtepunt van de plaat. De uitvoering van Stairway To Heaven is magistraal. De solo van Page, de zang van Plant en het drumwerk van Bonham. Geweldig! Alles klopt gewoon.
Nu komen er wat nummers waar ik weinig mee heb. Het veelgewaardeerde Dazed en Confused vond ik niet echt super. Het is zeker geen slecht nummer, verre van, maar het is wel erg lang. Had van mij best 10 minuten korter gekund. Ook Moby Dick vind ik mooi en leuk, maar ik heb vrij weinig met drumsolo's en ook die had wel flink ingekort gemogen.
Whole Lotta Love is een geweldig nummer! Toen ik de speelduur zag, dacht ik echt van Wat? Het nummer wordt geweldig uitgevoerd. De gitaar is iets te zacht, maar dat is best verwaarloosbaar. Ruim 20 minuten rock in zijn zuiverste vorm.
Om vervolgens met het lekkere Rock and Roll en Bring It on Home af te sluiten (Oceans is ook niet echt een nummer waar ik om sta te springen).

Led Zeppelin heeft bij deze zeker bewezen live minstens even goed te zijn als op album. En dat vooral door die geweldige solo's van Page.

In 1974 luisterde ik voor de eerste keer naar Led Zeppelin; Whole lotta love. Meteen verkocht. Echter duurde het tot Maart 1975 dat ik mijn eerste album kocht; Physical Grafitti.
Toen was de rem er helemaal vanaf. In een mum van tijd kocht ik LZ 1 t/m 4. Helemaal grijs gedraaid. Houses of the Holy heb ik alleeen op cassettebandje gehad.
In 1976 was ik in alle staten omdat er een live-album uitkwam, The song remainsw the same.
Enfin, ik weet nog dat de kwaliteit van deze live registratie mij tegenviel. Sterker nog, ik was enigzins teleurgesteld. Waren dit nu die geweldenaars die mij in mijn middelbare school periode hadden gevormd en het leven hadden veraangenaamd? Het kostte me moeite om me eroverheen te zetten.
Ik ben overigens altijd naar LZ blijven luisteren. Ik durf zelfs te beweren dat ze mijn psyche en kijk op de werkelijkheid hebben beinvloed. Ik denk, droom en leef bij de muziek van deze waanzinnige goede muzikanten. Hun muziek is in een woord, rotsvast en tijdsloos. (oei, dit zijn 2 woorden). Ik kan niet zonder hun geluid. Het helpt me de grijze wolken in mijn hoofd te verjagen.
Ik heb ze live gezien in de Ahoy te Rotterdam in Juni 1980. Een onvergetelijke ervaring. Mijn grootste muzikale helden. Echter bleef ik altijd scepsis houden over hun live kwaliteiten.
Echter toen ik de BBC sessions hoorde, was alle twijfel weg. Strak, hard, gevoelig. Alles konden deze jongens aan.
Nu met dit album durf ik te beweren dat er nooit een betere live rockband als LZ zal zijn. Wat zijn deze mannen goed. Unfucking beliefble. En ja hoor, ze kunnen dus werkelijk alles spelen. Bleus, rock 'n Roll, jazzy, funky, soulfull en folk. En niet te vergeten loeiharde geile riffs.
Ik ben een gelukkige man.

"How The West Was Won" is wat mij betreft de best liveregistratie van Led Zeppelin tot op heden. Daarnaast is het ook nog eens een van de beste liveregistraties ooit uitgebracht. In 2,5 uur laten Robert Plant, Jimmy Page, John Paul Jones en John Bonham horen waarom zij behoorden tot een van de grootste rockbands allertijden. Op "How the West Was Won" speelt een monumentale band de voegen uit de muren. Robert Plant klinkt fantastisch, de gitaarriffs van Jimmy Page zijn overdonderend, net als zijn solo's en drummer John Bonham beukt er groovend op los. Maar eigenlijk speelt bassist John Paul Jones, wellicht onbedoeld, toch een klein beetje de hoofdrol. Tussen het monsterlijke gitaarspel van Page, de beukende drums van Bonham en de vocale hoogstandjes van Plant klinkt iedere keer dat stuwende en rollende basgeluid van Jones. De heren rekken sommige nummers op tot epische proporties en ik besef me dat je daarvan moet houden. Eerlijk gezegd vind ik een drumsolo van 20 minuten ook iets te veel van het goede. Ook de live versie van "Dazed and Confused" vind ik minder interessant dan de albumversie. Wel mooi hoe "The Crunge" in "Dazed and Confused" is verweven. De medley van "Whole Lotta Love" vind ik daarentegen wel weer geslaagd. Live komt het bluesgeluid van Led Zeppelin nog meer tot zijn recht. "How The West Was Won" is een must voor elke liefhebber van Led Zeppelin, de fan van de jaren zeventig rocksound, wat zeg ik, voor elke muziekliefhebber is deze liveregistratie een must. Monumentale muziek!

Tot mijn verbazing zag ik dat ik al een stem geplaatst had bij dit album. Een stem die beduidend lager is dan het stemgemiddelde. Na dit album nog een paar keer geluisterd te hebben, lijken die drie sterren me inderdaad wel passend hier.

Toen dit album uitkwam, had mijn vader een abonnnement op de Aloha. In dat tijdschrift werd dit album de hemel in geprezen. Mijn interesse was gewekt. Na jaren een kopie te hebben gehad (die ik bijna nooit luisterde), kon ik vorig jaar dan eindelijk deze driedubbelaar voor een schappelijke prijs op de kop tikken. Maar ook sinds ik het origineel heb, luister ik hem nauwelijks. In die zin zijn de drie sterren die ik bij dit album heb staan, op de een of andere manier wel terecht. Albums die ik écht goed vind, draai ik (uiteraard) regelmatig.

Mijn grootste probleem met dit album: de tweede cd. Ik heb een hekel aan drumsolo’s. Op cd nog meer dan live. 20 Minuten Moby Dick is dan ook veel te veel. Daarnaast, op diezelfde schijf, is Dazed en Confused opgerekt tot een eindeloze priegelsessie. Ik vond er niks aan toen ik How the West Was Won voor het eerst hoorde, en ik vind het nog steeds een hele zit.

Ook Whole Lotta Love is me wat te lang, maar doordat daar een medley is ingepropt (ook niet een van mijn favoriete dingen om naar te luisteren overigens) kan ik daar nog wel naar luisteren. Plus, de uitvoering van Rock and Roll die erna komt, maakt ook wel weer veel goed.

Derde bezwaar: de laatste drie nummers van de eerste schijf. Er is niks mis met de uitvoering, het zijn goede nummers, maar de geweldige sfeer die cd1 tot daar aan toe kenmerkt, is weg. Tot en met Stairway to Heaven bulkt het album van de energie, met Going to California is die energie verdwenen.

Die drie sterren komen dus vooral op het konto van de eerste paar nummers op dit album. Zo’n beetje elk nummer klinkt stukken beter, energieker, harder en overtuigender dan in de studioversie. De overtuiging druipt van deze nummers. Hoogtepunt hier is Since I’ve Been Loving You. Op de andere cd’s staan ook nog een paar écht sterke uitvoeringen: What Is and What Should Never Be, Rock and Roll, Bring it on Home.

Zeker, er is veel kwaliteit te vinden op dit album. Helaas met de nodige skipmomenten er tussen. Vandaar die drie sterren.

is ook niet zo'n succes gebleken buizen, FZ heeft er ook mee gestoeid Frank Zappa - Halloween (2003) en Frank Zappa - QuAUDIOPHILIAc (2004), geluid is beter schijnt, je kunt in ieder geval veel meer data kwijt op een dvd...

Veel rockbands uit de 60's en 70's hebben ons nooit getrakteerd op veel livespul.
Niet op audio, laat staan op beeld.
Lange tijd was er alleen de plaat/film The Song Remains The Same van Led Zeppelin, en die was ook niet geheel bevredigend.
Het was het einde v/d tour door Amerika en de heren zijn niet op hun best. Op film nog die gekke poppenkast met fantasiebeelden van de leden, waar alleen die van rauwdauwer Bonham nog enigzins de moeite waard is.
Dit How The West Was Won is uit Juni "72."
2 avonden in de La. Forum.
En hier laat Zep horen waarom ze misschien wel de beste rockband waren toendertijd.
Met een inmense power en vernuftheid jagen ze de ene classic na de andere er uit.
Op dit soort avonden gebeurde er gewoon iets magisch, terwijl ze toch ook wel eens rommelig waren ( Page maakte er wel eens een potje van met improvisaties.)
Prima setlist met ook aandacht voor het folky acoustische spul.
Plant die zijn stem niet probeert te forceren en kien de lagere noten pakt, als het even te hoog wordt.
De ritmesectie is altijd voorbeeldig geweest bij de band. Een zware geoliede machine met Bonzo als powermepper en JP Jones die stuwt, maar ook frivool zijn baspartijen tentoonstelt.

Natuurlijk wat minpuntjes. En dan noem ik Moby Dick. Een technisch knappe drumsolo, maar dat is zonder beeld een te lange zit.
Dazed & Confused is ook veel te lang. Op een gegeven moment komt het gefreak je neus uit.
Het hoorde bij het tijdsbeeld en niemand kwam kennelijk op het idee, dat wat korter misschien wel beter was.
Ach, de 70's egotripjes waren er nu eenmaal.

Verder een dijk van een registratie. Indrukwekkende performance.