Queensrÿche - Empire (1990)

Een van mijn absolute all time favorite albums!!! En wat mij betreft zeker de beste van Queensrÿche!!

Op dit liedjes album is het af en toe wel doorbijten. Veel mid-tempo en niet al teveel verrassends in de nummers zelf. Daarnaast is het wel weer zo dat door het wat hogere budget, denk ik, de sound en de verschillende dieptes van de instrumenten mooi op het schijfje is gekwakt. Afzonderlijk zijn het allemaal wel prima tot ok songs, maar om je mee te laten slepen moet je wel echt in de stemming zijn. Af en toe begint een song ook met een prima riff maar wordt dan snel teruggeschroefd om Tate meer de ruimte te geven. Dat haalt wel de felheid uit de songs en het vormt dan voor mij een patroon, waar ik moeilijk meer omheen kan luisteren. Bij Resistance wordt er wel lekker door gebeukt en dat had van mij wel wat eerder gemogen (en vaker).
Silent Lucidity lijkt zo van PF's the Wall te zijn geplukt (in ieder geval het begin dan) maar gaat toch zijn eigen weg en ontpopt zich tot een hele sterke ballad. Maar het hoogtepunt is voor mij toch de afsluiter Anybody Listening. Op de één of andere manier draai ik deze best verkopende plaat van the ryche toch wat minder snel dan de voorgangers en die ene opvolger

Wat een sound!! Dit was mijn eerste kennismaking met Queensryche en was er meteen onderste boven van! Deze plaat dreunt door alles heen. De zang, de snerpende gitaren, roffelende drums ...... het klinkt geweldig! De titelsong is in mijn ogen alleszeggend, subliem! silent lucidity is het enige minpuntje, met dit nummer heb ik niks. Sommige albums "moet" je gewoon hebben, deze is daar een van!

Net als bij een andere favoriete plaat uit deze periode moet ik me bij Empire altijd even instellen op het geluid. Waar ik bij Anderson Bruford Wakeman Howe (1989) vooral bij het platgeslagen drumgeluid (maar soms ook bij de sound van de toetsen en de gitaar) altijd even op de tanden moet bijten, heb ik hier soms moeite met die stadion-rock-koortjes, op de vorige albums al mondjesmaat aanwezig ("London! London!", "Revolution calling") maar hier soms echt storend – als ik de voorbeelden typ zie ik de vuisten al de lucht in gaan: "And I won't let go", "Resistance!", "Hand on heart"... Feit is echter dat die koortjes eigenlijk alleen storen wanneer ook de rest van het nummer al niet geweldig is, want bij het magnifieke Another rainy night (without you) heb ik er bijvoorbeeld helemaal geen moeite mee dat die refreinregel er zo luid wordt uitgeknald. (Een ander pijnpunt, dat typische eighties-"power"-orgeltje waarbij ik altijd aan We close our eyes van Go West moet denken, is gelukkig eigenlijk alleen maar goed te horen op de eerste twee nummers.)
        Toegankelijker dan de vorige albums, maar met net zoveel zorg gecomponeerd en gearrangeerd (dat leuke koortje op het einde van de solo van One and only !), zonder SF of conceptnummers en met meer aandacht voor liefde in de teksten (maar ook voor de zelfkant van Della Brown en het titelnummer), een volle en warme sound, een fraaie afwisseling tussen de degelijke rock van bijvoorbeeld Jet City woman en One and only enerzijds en het ontgoochelde Della Brown en het indringende Anybody listening anderzijds, en op z'n tijd tussen alle redelijk sterke nummers plotseling een paar overdonderende tracks die me sprakeloos achterlaten: The thin line, Another rainy night (without you), Silent lucidity en de al genoemde indrukwekkende afsluiter: "feel the walls... become sand beneath your feet." Geen perfect album, wel zeer vitaal en overtuigend.

Uitgekomen op 20 augustus 1990 is dit vierde album meer dan de zoveelste koerswijziging, het is zelfs een regelrechte stijlbreuk want weg zijn de Metal elementen van het verleden. Let op: een artiest hoeft van mij niets, hij mag alles van mij maar ik behoud dezelfde vrijheid om te kiezen qua luistergedrag én koopgedrag. Natuurlijk kocht ik dit album op datum van verschijning want was Queensrÿche niet mijn favoriete groep? Lagen mijn verwachtingen ook niet te hoog na de drie voorafgaande sprankelende albums?

1990. Heb ik niet echt goeie herinneringen aan. De jaren negentig nog minder, want mijn interesse in muziek begon af te nemen en we kregen Grunge en Nu Metal op ons dak. Ik was niet meer die tamelijk onbezorgde prille twintiger, ik had het universitaire studentenleven stopgezet en gekozen voor een A1 bedrijfsvertaler NL-FR-EN-SP aan het HTI in Brugge. Ik was op weg naar de volwassenheid met al zijn kwaliteiten en gebreken. “Responsabilities”...

Dit album werd een enorm verkoopsucces door toedoen van een aantal goed gekozen singles en videoclips, niet in het minst de prachtige, breekbare ballad Silent Lucidity. Ik herinner me de single Best I Can als lead single van dit album en... ik vind het een flauw nummer met keyboards en dat belachelijke refrein, iets met liefde en haat. Het titelnummer is van een heel andere orde en doet nog denken aan de vergane tijden van de eerste drie albums. Ik vul nog aan met Jet City Woman, Another Rainy Night (Without You) en Anybody Listening en dat is het zowat: de rest is misschien artistiek verantwoord maar mij veel te rustig of zelfs te platjes (Resistance, Hand on Heart). Ik vind de productie ook zo kil, zo kurkdroog (die drums), iets wat bijvoorbeeld ook is gebeurd met het Rush album Presto in 1989, van alle leven ontdaan.

Op basis van de gegevens welke ik me herinner kan ik enkel maar concluderen dat de vijf heren van Queensrÿche verder de richting opzochten van compactere songs met evidentere structuren en dat is op dit album kwaliteitsvol uitgewerkt door een groep rasmuzikanten. Alleen, het verlies van de Metal elementen en van de tegendraadse accenten onthullen wel dat dit het meest mainstream album van hen is, geen verwijt maar mijn vaststelling. Toch blijven er een aantal fikse gitaarsolo's voor plezier zorgen.

Opnieuw, ik respecteer artistieke vrijheid, ik ken veel slechtere albums, maar ook veel betere. Alleen lijkt het progressieve in hun muziek een andere afslag te hebben genomen en dan een acte de présence te maken op het daaropvolgende album Promised Land, dat misschien het ongemakkelijkste album van Queensrÿche is. Het is wat het is.

Het tweede album dat ik ooit van de band hoorde nadat ik het voor €4 aanschafte op de Zuid-Beijerlandse rommelmarkt. Net zoals Rage For Order vond ik het toen een moeilijk album. Waar dat album echter vooral lastig was omdat de songs experimenteel waren, is Empire nog steeds een album waar ik gemixte gevoelens over heb vanwege de radio-vriendelijkheid. Niets mis met wat catchy materiaal, maar er zijn momenten waarop het zoetsappige gehalte me toch echt net teveel wordt (ik kijk hierbij vooral naar Jet City Woman, Another Rainy Night (Without You) en Hand On Heart). Maar ja, andere momenten hoor ik Silent Lucidity en droom ik weg op een van de beste power ballads ooit.

Empire is een album dat logischerwijs een enorme hit was. De productie van Collins is vriendelijk, de songs zijn stuk voor stuk catchy en het musiceren blijft zoals altijd ijzersterk. Echter mis ik zelf hier toch wat van de scherpe randjes die de andere albums zo goed maakten. Goed, maar absoluut geen favoriet. Toch zet ik Silent Lucidity, Empire, Resistance en Anybody Listening? met heel veel plezier meerdere malen op.

Tussenstand:
1. Operation: Mindcrime
2. Rage For Order
3. Queensrÿche (ep)
4. The Warning
5. Empire

Ook voor mij nostalgische gevoelens bij Empire. Mijn vader heeft deze cd al sinds uitkomen en zodoende staat Silent Lucidity in mijn geheugen gegrift. Heerlijke ballad! Verder kiest Queensryche duidelijk voor een groot publiek. Alles klinkt een stuk radiovriendelijker, maar dat gaat weinig ten koste van de kwaliteit. Zo goed als Operation Mindcrime is het niet, maar de hoogtepunten vallen juist wel meer op. Another Rainy Night en Anybody Listening? zijn eveneens sterke nummers. Een goed album en het bewijs dat Queensryche de commerciële zet kan maken.

Tussenstand:
1. Operation: Mindcrime
2. Rage For Order
3. Queensryche EP
4. Empire
5. The Warning

In mijn herinnering werd Queensrÿche in 1990 de beste / interessantste metalgroep in de melodieuze hoek. Ze streefden Iron Maiden voorbij, dat meer en meer aan metaalmoeheid leed. Kwestie van smaak, dat besef ik zeer wel. Lyrische fans bij voorganger Operation: Mindcrime en bij dit Empire was het niet anders; hetzelfde gold voor de pers.
gigage echter verwoordde in 2014 een andere mening, waar ik eveneens in meekan: "Op dit liedjes album is het af en toe wel doorbijten. Veel mid-tempo en niet al teveel verrassends in de nummers zelf. (...) Afzonderlijk zijn het allemaal wel prima tot ok songs, maar om je mee te laten slepen moet je wel echt in de stemming zijn."

In mijn woorden: ik mis snelle beukers. Er klinkt te weinig variatie. Teveel keurige metal die "iedereen" leuk vond, zoals de Scorpions inmiddels ook een groep voor ieder braaf schoolmeisje was geworden. Dan vind ik het niet leuk meer...
Tegelijkertijd: het was het jaar na de val van de muur, perestrojka en glasnost brachten een einde aan de wapenwedloop tussen het kapitalisme en communisme. Dat optimisme, dat positieve gevoel associeer ik met Empire, een Queensrÿche die weer eens heerlijk is geproduceerd door Peter Collins, in de lijn van het album Whomanfoursays van Dalbello van enkele jaren daarvoor in de handen van producer Mick Ronson. Bij Queensrÿche bovendien intelligente teksten en concepten.
Net als diezelfde schoolmeisjes vind ik Silent Lucidity een wonderschoon nummer met zijn melodie, de zang van Geoff Tate en de orkestrale aanpak versus de akoestische gitaren. Uit ervaring weet ik dat het ver buiten de genregrenzen liefhebbers vond. En vínd, zoals laatst een vriend van me aan wie ik het liet horen. Mijn andere favorieten zijn evenmin verrassend: opener Best I Can, Jet City Woman, het titellied, Hand on Heart en afsluiter Anybody Listening.

Voor wie het leuk vindt: singles, albums en de charts. In het Verenigd Koninkrijk waren er hits met Empire (#61), Silent Lucidity (#18), Best I Can (#36) en Jet City Woman (#39).
In de VS één hitsingle, Silent Lucidity haalde er #9, in Duitsland #75 (op #1 Scorpions met Winds of Change), in Nederland #21, in Vlaanderen #41.
Het album: in het VK #13, in de VS #7, in Duitsland #22, in Nederland #56 en in Vlaanderen geen notering.

De 63 minuten zijn een lange zit, desondanks komen zes hoogtepunten voorbij. Zet je die zes in een afspeellijst met andere namen, dan valt het veel beter.