Queensrÿche - Empire (1990)

Met Hear In The Now Frontier in het achterhoofd kun je ook constateren dat het al fout ging mét DeGarmo in de band.

Exact! DeGarmo was degene die een andere richting in wilde destijds. Opzich moedig en gedurft, alleen pakte het in het geval Queensryche pijnlijk uit...

Gelukkig was daar hier nog niet zo heel veel van te merken. Ik vind Empire toch het op één na sterkste Queensrÿche album. Zal ook te maken hebben met een stukje jeugdsentiment, denk ik.

Ja das ook weer waar, dacht dat hij toen al weg was...niet dus

'Fout' is een twijfelachtige woordkeuze. Probeer 'anders' of 'niet metal'.

Of iets wel of niet metal is, interesseert mij geen moer. Natuurlijk is het volstrekt arbitrair, maar ik vind het een nogal flauwe poging om Beatlesque dingetjes in een kek rockjasje te steken. Bovendien haakte de reactie aan op de post van rockfan die Queensrÿche vanaf Promised Land verder van zijn smaak af zag drijven.
Empire vind ik dan nog een stuk beter te pruimen. Al zijn Mindcrime, Rage en Warning alweer ver buiten bereik als je het mij vraagt.

Ik snap de vergelijking met hair metal niet zo. Daar waar de heren Poison c.s. metal in zijn meest oppervlakkige vorm neer zetten, zit dit toch een heel stuk gelaagder in elkaar. Minder metal dan in het verleden is het zeker. Als je het dan al ergens mee wilt vergelijken is het met de Canadese band Rush en hun album Power Windows. Volgens mij deelden ze in die tijd ook nog eens hun tourmanager met elkaar (in de vorm van Howard Ungerleider).

Niet alleen de tourmanager. Producer Peter Collins deed niet geheel toevallig beide albums (Power windows en Empire). Dus je opmerking dat beide bands wel wat op elkaar lijken (qua sound op beide albums) klopt wel. Ik had er nog nooit op gelet. Zo zie je maar weer!

Ja, dat van Peter Collins schoot me later ook nog binnen. Natuurlijk nog veel bepalender muzikaal.

'Gelaagd' vind ik eigenlijk alleen Della Brown en het titelnummer. Best I Can, Jet City Woman en Hand On Heart zijn toch behoorlijk eenvoudige, maar wel leuke, stadionrockers. Dan zit Power Windows van Rush toch wel vele malen slimmer in elkaar denk ik.

Toch een halfje eraf.
De eerste 3 nummers zijn top, titelnummer en Another Rainy Night ook,
+ een fenomenale afsluiter. De rest vind ik nog doenbaar maar minder sterk dan de rest.
Eigenlijk is dan 4,5 nog schromelijk veel.

Doe mij Promised Land maar.

Ja, Promised Land is als geheel veel beter hoewel dat voor mij een groeialbum was.
Heb deze verlaagd naar 4*

Empire vind ik een prima Queensryche album. In tegenstelling tot vele anderen vind ik Silent Lucidity wel een heel aardig nummer. Het album ademt ook veel sfeer uit, iets wat ik altijd kan waarderen. Beste songs van dit album vind ik The thin Line, de topper Della Brown en anybody listening.
Ik geef dit album 3,5 ster.

Klinkt best lekker: dit album. Het is een voor die tijd frisse combinatie van hardrock/metal, AOR en symfonische rock. Wel een album met duidelijke hoogtepunten(Anybody Listening?, Delia Brown) De rest van de nummers haalt dat niveau niet. Ik twijfel tussen 3.5 en 4*

YouTube - Queensryche sings Silent Lucidity Live at Arcada Theater 5-17-2013

Dit is nog eens de stage ownen met een innemende presence. Heb ook wel iets met die flamboyante trekjes die hij hier laat zien.

Erg aangenaam nummer ook natuurlijk. Invallende strings doen het altijd goed, al kan je het ook zien als ietwat afgezaagd effectbejag.

En verder moet ik dan zeggen dat dit album me niet echt pakt, of deze band in z'n geheel niet eigenlijk. Vroeger nog een exemplaar van O:M gehad.

Met de nadruk op gehad want in die dagen was het nog weleens gebruikelijk om cd's later weer in te ruilen voor zware shag onder dreigend gebrek.

Toen je voor roken wettelijk 16 moest zijn, maar eigenlijk nog niet eens.

Deze dagen ben ik overigens zo goed als gestopt met roken.

Het is niet leuk meer, dat hebben ze wel voor elkaar.

Als ik nu kinderen zie roken denk ik.

Wat idioot zeg.

Kan je beter een ceedeetje van deze groep kopen.

Op dit liedjes album is het af en toe wel doorbijten. Veel mid-tempo en niet al teveel verrassends in de nummers zelf. Daarnaast is het wel weer zo dat door het wat hogere budget, denk ik, de sound en de verschillende dieptes van de instrumenten mooi op het schijfje is gekwakt. Afzonderlijk zijn het allemaal wel prima tot ok songs, maar om je mee te laten slepen moet je wel echt in de stemming zijn. Af en toe begint een song ook met een prima riff maar wordt dan snel teruggeschroefd om Tate meer de ruimte te geven. Dat haalt wel de felheid uit de songs en het vormt dan voor mij een patroon, waar ik moeilijk meer omheen kan luisteren. Bij Resistance wordt er wel lekker door gebeukt en dat had van mij wel wat eerder gemogen (en vaker).
Silent Lucidity lijkt zo van PF's the Wall te zijn geplukt (in ieder geval het begin dan) maar gaat toch zijn eigen weg en ontpopt zich tot een hele sterke ballad. Maar het hoogtepunt is voor mij toch de afsluiter Anybody Listening. Op de één of andere manier draai ik deze best verkopende plaat van the ryche toch wat minder snel dan de voorgangers en die ene opvolger

Heerlijk album dit vanaf het egin ben ik een fan van deze groep en is past album geheel in het rijtje van hun voiorgangers daarna per album veel minder

Wat een sound!! Dit was mijn eerste kennismaking met Queensryche en was er meteen onderste boven van! Deze plaat dreunt door alles heen. De zang, de snerpende gitaren, roffelende drums ...... het klinkt geweldig! De titelsong is in mijn ogen alleszeggend, subliem! silent lucidity is het enige minpuntje, met dit nummer heb ik niks. Sommige albums "moet" je gewoon hebben, deze is daar een van!

Hé blondegod, als je al blij bent met dit album luister dan sodeju snel naar de eerste twee albums.
Die gaan nog een stapje verder

Een stapje? Eerste twee?

Alleen voor de afsluiter Anybody Listening is deze al minimaal vier sterren waard... Absoluut het beste nummer van de plaat. De andere luister ik ook best lekker weg, al zit er wel wat verschil tussen. Het nummer Empire zelf vind ik ook sterk en Silent Lucidity is (natuurlijk) best lekker.

Na Tribe (brrrrrr) deze maar weer opgezet. Wat een genot! is dit dezelfde band??

Helaas kan ikniet verhogen, anders gaan we gewoon naar de 5,5 *

Queensrÿche was er niet de band voor om in herhaling te vallen. Al zouden het titelnummer en Resistance ook wel op het vorige album gepast hebben. De hit Silent Lucidity kent natuurlijk iedereen maar vind ik zeker niet het beste nummer. Best I Can, Hand On Heart en The Thin Line nemen voor mij de podiumplaatsen in.

86/100

Net als bij een andere favoriete plaat uit deze periode moet ik me bij Empire altijd even instellen op het geluid. Waar ik bij Anderson Bruford Wakeman Howe (1989) vooral bij het platgeslagen drumgeluid (maar soms ook bij de sound van de toetsen en de gitaar) altijd even op de tanden moet bijten, heb ik hier soms moeite met die stadion-rock-koortjes, op de vorige albums al mondjesmaat aanwezig ("London! London!", "Revolution calling") maar hier soms echt storend – als ik de voorbeelden typ zie ik de vuisten al de lucht in gaan: "And I won't let go", "Resistance!", "Hand on heart"... Feit is echter dat die koortjes eigenlijk alleen storen wanneer ook de rest van het nummer al niet geweldig is, want bij het magnifieke Another rainy night (without you) heb ik er bijvoorbeeld helemaal geen moeite mee dat die refreinregel er zo luid wordt uitgeknald. (Een ander pijnpunt, dat typische eighties-"power"-orgeltje waarbij ik altijd aan We close our eyes van Go West moet denken, is gelukkig eigenlijk alleen maar goed te horen op de eerste twee nummers.)
        Toegankelijker dan de vorige albums, maar met net zoveel zorg gecomponeerd en gearrangeerd (dat leuke koortje op het einde van de solo van One and only !), zonder SF of conceptnummers en met meer aandacht voor liefde in de teksten (maar ook voor de zelfkant van Della Brown en het titelnummer), een volle en warme sound, een fraaie afwisseling tussen de degelijke rock van bijvoorbeeld Jet City woman en One and only enerzijds en het ontgoochelde Della Brown en het indringende Anybody listening anderzijds, en op z'n tijd tussen alle redelijk sterke nummers plotseling een paar overdonderende tracks die me sprakeloos achterlaten: The thin line, Another rainy night (without you), Silent lucidity en de al genoemde indrukwekkende afsluiter: "feel the walls... become sand beneath your feet." Geen perfect album, wel zeer vitaal en overtuigend.

Uitgekomen op 20 augustus 1990 is dit vierde album meer dan de zoveelste koerswijziging, het is zelfs een regelrechte stijlbreuk want weg zijn de Metal elementen van het verleden. Let op: een artiest hoeft van mij niets, hij mag alles van mij maar ik behoud dezelfde vrijheid om te kiezen qua luistergedrag én koopgedrag. Natuurlijk kocht ik dit album op datum van verschijning want was Queensrÿche niet mijn favoriete groep? Lagen mijn verwachtingen ook niet te hoog na de drie voorafgaande sprankelende albums?

1990. Heb ik niet echt goeie herinneringen aan. De jaren negentig nog minder, want mijn interesse in muziek begon af te nemen en we kregen Grunge en Nu Metal op ons dak. Ik was niet meer die tamelijk onbezorgde prille twintiger, ik had het universitaire studentenleven stopgezet en gekozen voor een A1 bedrijfsvertaler NL-FR-EN-SP aan het HTI in Brugge. Ik was op weg naar de volwassenheid met al zijn kwaliteiten en gebreken. “Responsabilities”...

Dit album werd een enorm verkoopsucces door toedoen van een aantal goed gekozen singles en videoclips, niet in het minst de prachtige, breekbare ballad Silent Lucidity. Ik herinner me de single Best I Can als lead single van dit album en... ik vind het een flauw nummer met keyboards en dat belachelijke refrein, iets met liefde en haat. Het titelnummer is van een heel andere orde en doet nog denken aan de vergane tijden van de eerste drie albums. Ik vul nog aan met Jet City Woman, Another Rainy Night (Without You) en Anybody Listening en dat is het zowat: de rest is misschien artistiek verantwoord maar mij veel te rustig of zelfs te platjes (Resistance, Hand on Heart). Ik vind de productie ook zo kil, zo kurkdroog (die drums), iets wat bijvoorbeeld ook is gebeurd met het Rush album Presto in 1989, van alle leven ontdaan.

Op basis van de gegevens welke ik me herinner kan ik enkel maar concluderen dat de vijf heren van Queensrÿche verder de richting opzochten van compactere songs met evidentere structuren en dat is op dit album kwaliteitsvol uitgewerkt door een groep rasmuzikanten. Alleen, het verlies van de Metal elementen en van de tegendraadse accenten onthullen wel dat dit het meest mainstream album van hen is, geen verwijt maar mijn vaststelling. Toch blijven er een aantal fikse gitaarsolo's voor plezier zorgen.

Opnieuw, ik respecteer artistieke vrijheid, ik ken veel slechtere albums, maar ook veel betere. Alleen lijkt het progressieve in hun muziek een andere afslag te hebben genomen en dan een acte de présence te maken op het daaropvolgende album Promised Land, dat misschien het ongemakkelijkste album van Queensrÿche is. Het is wat het is.

Het tweede album dat ik ooit van de band hoorde nadat ik het voor €4 aanschafte op de Zuid-Beijerlandse rommelmarkt. Net zoals Rage For Order vond ik het toen een moeilijk album. Waar dat album echter vooral lastig was omdat de songs experimenteel waren, is Empire nog steeds een album waar ik gemixte gevoelens over heb vanwege de radio-vriendelijkheid. Niets mis met wat catchy materiaal, maar er zijn momenten waarop het zoetsappige gehalte me toch echt net teveel wordt (ik kijk hierbij vooral naar Jet City Woman, Another Rainy Night (Without You) en Hand On Heart). Maar ja, andere momenten hoor ik Silent Lucidity en droom ik weg op een van de beste power ballads ooit.

Empire is een album dat logischerwijs een enorme hit was. De productie van Collins is vriendelijk, de songs zijn stuk voor stuk catchy en het musiceren blijft zoals altijd ijzersterk. Echter mis ik zelf hier toch wat van de scherpe randjes die de andere albums zo goed maakten. Goed, maar absoluut geen favoriet. Toch zet ik Silent Lucidity, Empire, Resistance en Anybody Listening? met heel veel plezier meerdere malen op.

Tussenstand:
1. Operation: Mindcrime
2. Rage For Order
3. Queensrÿche (ep)
4. The Warning
5. Empire

Ook voor mij nostalgische gevoelens bij Empire. Mijn vader heeft deze cd al sinds uitkomen en zodoende staat Silent Lucidity in mijn geheugen gegrift. Heerlijke ballad! Verder kiest Queensryche duidelijk voor een groot publiek. Alles klinkt een stuk radiovriendelijker, maar dat gaat weinig ten koste van de kwaliteit. Zo goed als Operation Mindcrime is het niet, maar de hoogtepunten vallen juist wel meer op. Another Rainy Night en Anybody Listening? zijn eveneens sterke nummers. Een goed album en het bewijs dat Queensryche de commerciële zet kan maken.

Tussenstand:
1. Operation: Mindcrime
2. Rage For Order
3. Queensryche EP
4. Empire
5. The Warning

Op één of andere manier vond ik deze plaat veel te lang duren en het klopt. Rond 1990 duurde alles een uur of langer. Dat was en is nog steeds niks voor mij.

Vandaar ook dat bij dit soort platen ik vaak nummers oversla. Ook omdat ik mijn voorkeur voor bepaalde songs heb.

Krachtige popmetal middels songs als Jet City Woman en Best I Can en natuurlijk de wereldberoemde ballad Silent Lucidity.

Maar de rest is ook prima hoor. Ruim voldoende allemaal. Zo'n funktrack als Della Brown is natuurlijk ook verslavend.

Maar doe toch maar de opvolger voor mij. Hoe dan ook. Goede plaat, sterke songs, uitstekend gitaarspel en goede zang. Lelijkste hoes ooit, dat wel....

En ja hoor: kippenvel bij Silent Lucidity op Metrohalte Amsterdam CS. Romantische plek ook.