Kendrick Lamar - good kid, m.A.A.d city (2012)

In een interview dat een paar dagen terug op 2dopeboyz stond zei hij dat hij de A van Angel en Angel dust er extra wilde laten uitspringen. That's it, niks speciaals.

Op de voorpagina van musicmeter een hiphopalbum met een waanzinnig hoge score. Na een lange tijd weinig hiphop geluisterd te hebben was ik wel weer eens benieuwd en had ik wel weer zin een nieuw hiphop album (laatste was the Roots). Na het luisteren van een paar nummers op youtube heerst verbazing. Van wat ik heb gehoord heet good kid wel een aardige beat, maar voor de rest doet het me een beetje aan lil wayne beats denken. En die rapper kan me ook niet echt overtuigen. Goed, dit ligt dan niet zo in mijn straatje, jammer.

Verbazingwekkend goed en uniek.

Ben ik de enige die kippenvel kreeg van de beatswitch en daarna hevig van de G-funk op het einde van m.A.A.d City

Yup.

Of lees eerdere berichten en zie dat het niet zo is.

Het was een retorische vraag

Dit is het debuutalbum van de vreselijk ''opgehypte'' Kendrick Lamar, en wat voor 1 is het zeg. Na het succes van 2 platen die ik kon waarderen maar zeker niet kon beschouwen als 'classic' wat vele anderen wel doen, bracht de goede jongen zijn debuutalbum onder Aftermath: good kid, m.A.A.d city. Geweldige storyline, prachtig dat de jongen niet de commerciële kant op is gegaan. Want dat is waar ik persoonlijk erg bang voor was. Al sinds nummers als HiiiPower en Ronald Reagan Era uitkwamen zag je dat de man sprongen vooruit maakte sinds OD en nu is het in mijn ogen opnieuw zichtbaar. Waar #Section.80 naar mijn smaak teveel fillers had heeft good kid, m.A.A.d city hier geen last van. Alle tracks maken deel uit van 1 groot verhaal, waar ook de skits tussendoor bij horen, een creatief bekeken opzet. Vanaf Sherane totaan Compton is het ijzersterk met een paar iets mindere tracks die ik nog wat meer moet gaan waarderen. Na mijn 1ste luisterbeurt vond ik het album wel redelijk, met nummers als Backseat Freestyle, Money Trees en ook M.A.A.D City waar ik van kon genieten, naast de al uitgekomen tracks: Compton, The Recipe en Swimming Pools (Drank). Maar ik heb wel vaker bij goede hiphop dat het tijd nodig heeft voordat ik het ga waarderen, zo zijn voor mij Sherane, good kid, Sing About me, I'm Dying of Thirst, maar vooral The Art of Peer Pressure flink doorgekomen.

Helaas zijn er nog een aantal nummers die ik wel bruut vind maar niet van het hoge niveau als de rest. Ik heb het dan over Bitch don't kill my vibe, Poetic Justice en Real. Allen tracks van een hoog niveau, maar het is net wat minder dan de rest. Ik durf de term classic de eerste 5 jaar niet in de mond te nemen, maar als The Documentary classic is (wat ik persoonlijk denk), dan zal deze vrijwel zeker over 5 jaar als een classic worden beschouwt.

Nummers als Black Boy Fly, The Recipe, Now or Never en ook Collect Calls passen helaas niet bij het verhaal, maar het zijn wel ijzersterke tracks die je er ook zeker bij moet hebben.

Gastartiesten als Jay Rock en MC Eiht komen vrij hard en er is geen enkele keer dat ik me stoor aan een gastartiest, integendeel, ik vind dat ze allen wat toevoegen en een verfrissing zijn. Aangezien het album vrij lang duurt wil je ook wel eens wat anders horen dan Kendrick Lamar. Drake en Mary J brengen ook een redelijke featuring, en zoals ik net beschreef, een verfrissing tussendoor. In de tijd dat gastartiesten bezig zijn kan Kendrick weer eens adem gaan halen, want in vele nummers rapt hij zo ongelofelijk lang en ook op een hoog tempo dat je je afvraagt hoeveel takes hij erover heeft moeten doen.

Waar we vorig jaar een redelijk hiphop jaar hadden met R.E.D en #Section.80 als wat persoonlijke hoogtepunten voor mij, heb ik dit jaar al meerdere malen kunnen genieten van een geweldig album. Momenteel is dit mijn favoriet voor dit jaar, maar dat is omdat ik Life is Good al platgeluisterd heb en nieuwe muziek luister ik altijd wat meer tot het in de achtergrond treed. Als ik het daarna nogmaals ga luisteren en er nog altijd zo goed over denk, dan vind ik het persoonlijk het beste album van het jaar. Maar we zullen zien hoe ik erover denk.

Al met al een geweldig album wat zich momenteel een weg heeft gevonden in mijn top 10. Ik geef het een 4,5 omdat het niet perfect is voor mij, al komt het wel dichtbij.

Toen ik nummers als Backseat Freestyle en The Art of Peer Pressure vond ik ze wel goed maar niet geweldig. Dankzij het concept van het album komen de nummers 10 keer beter uit de verf.

Zozo, een 9.5 van Pitchfork.

Pitchfork geeft wel eens vaker van die bizar hoge scores aan gemiddelde/(hele) slechte albums.

Lol, zo goed ken ik Pitchfork niet. Weet wel dat iedereen het zo bijzonder vond dat MBDTF een 10 kreeg. Dan lijkt mij een 9.5 ook best bijzonder.

@Glaciers of Ice

En wie bepaald dan het gemiddelde of (hele) slechte albums zijn?
Jij zeker.

Subjectief.

leuk

De beats zijn fantastisch, bijna Madlib waardig. Alleen vind ik de stem en flow tot nu toe behoorlijk waardeloos. Anders, maar niet op een goede manier.

Dan zijn we met z'n tweeën! (:

The Art of Peer Pressure het origineel.

Haha Glaciers of Ice, waarom heb je zo'n hekel aan alles wat door meer dan 3 mensen leuk gevonden wordt dat je belachelijke scores uit gaat delen? Jij bent niet serieus te nemen.

Verder, heerlijk album! Nogh een aantal x goed luisteren voor ik een score uit ga delen.

Ik heb dit album zonder grote verwachtingen opgezet, ik vond zijn voorganger namelijk prima maar niet fantastisch..
Dit album vind ik echter wel fantastisch! Ik zit er helemaal in. Ieder nummer verteld zijn eigen verhaal, maar het is wel een geheel. Muzikaal zit het allemaal fijn in elkaar. Zelfs Mary J Blidge wordt voor eens geaccepteerd door mijn trommelvliezen!

Krijgt voor nu een 4,5.
Als het genot van het luisteren onveranderd hoog blijft overweeg ik zelfs een 5, maar misschien wordt de waardering wel heel snel minder, dat zal ik moeten ontdekken.

Kun je dat nog een sample noemen?

Ze hebben toestemming gegeven dat Kendrick die beat mocht gebruiken .

Wat een onzin. Ik luister naar een album en dan kijk ik hoe het mij bevalt en op basis daarvan geef ik een score. Ik kan net zo goed zeggen dat een score van een ander (4.5 of 5) belachelijk hoog is. Ik vind de album slecht; zie mijn eerdere berichten. Niks aan dit album vind ik eigenlijk goed. Ik begon met een 2*, maar eigenlijk was dat misschien wel dom, want ik dacht dan word ik gezien als een hater.

Je geeft een lage score aan een album dat goed bevonden wordt door een heleboel, dan ben je niet serieus te nemen, andersom is het natuurlijk prima? Ik heb Illmatic geen 1.5* gegeven hoor.

Mensen vergeten blijkbaar vaak dat de scores beginnen bij 0,5 en het maximale een 5 is, dat daar door anderen weinig gebruik van wordt gemaakt kan ik niets aan doen.

Dat lijkt me logisch, tegenover een leuk zakcentje natuurlijk. Voor de geinteresseerden; hier kan je legaal een mixtape downloaden met alle samples/bronnen.

Je vindt het origineel niks? Of vind je het slap van Kendrick?

Ik ben niet zo van de hiphop, maar soms loop je tegen een plaat die dan wel goed binnenkomt. Dit is er weer zo een: inventief, dwingend, spannend. Net als Frank Ocean eerder dit jaar. Zo kan het nog helemaal goed komen tussen hiphop en ondergetekende.

Slap van Kendrick. Je moet het zo zien; dit album album wordt door velen (ook critici) gezien als een enorme vernieuwing in hiphop maar als je dan ziet dat hij vrijwel klakkeloos een biet overneemt van een of andere Noorse rapper is dat toch teleurstellend. Desondanks blijft The Art of Peer Pressure nog steeds een van mijn favoriete nummers van dit album. Ben nu wel benieuwd naar de andere 'samples' die Kendrick heeft gebruikt.

Maar word het niet zo geprezen door de manier waar op het verhaal verteld word? Ik bedoel de beats zijn ook goed maar niet super vernieuwend in mijn ogen.

Ik luister niet veel platen uit 2012. Maar als ik er zo nu en dan eens een luister is het ook meteen geweldig. Dit album is fantastisch met het ene na het andere heerlijke nummer die elkaar opvolgt. Staan een hoop knallers tussen.

Een combinatie denk ik. De beats op zich zijn soms heel goed, maar nergens heel speciaal volgens mij. Ja, de overgang bij m.A.A.d City is wel heel nice natuurlijk, maar beide beats zijn niet vernieuwend. Wat het echt goed maakt is dat hij over beide beats perfect flowt en ook nog eens met goede teksten komt.

Het verhaal is ook niet heel bijzonder. Goed, maar niet bijzonder. Er zijn genoeg albums die een verhaal of concept hebben.

Ik denk dat het opvallendste aan dit album de afwisselingen zijn. Geen enkel nummer is hetzelfde en zelfs binnen nummers zijn er afwisselingen.

Het verhaal is misschien niet heel bijzonder, maar ik vind het wel op een heel orignele en goede manier verteld.

Beste plaat van 2012 tot nu toe.