Kendrick Lamar - good kid, m.A.A.d city (2012)

Op backbeat freestyle klinkt hij als bob dylan.
.

Enorm gevarieerd album, Kendrick wendt een andere flow aan alsof het niets is en zet daarbij vaak ook nog ander stemmetje op, toch best bijzonder. Naast dat lijken bijv. tracks al Sing about me en Swimming Pools totaal niet op elkaar, maar zijn beide wel van hoog niveau. Vernieuwend? In mijn optiek wel, heb althans nog niet eerder zoiets als Good kid, m.a.a.d city gehoord.

Ik ben inmiddels 33 en was een enorme hiphopfreak tijdens de gouden jaren van 1993 tot pakweg 1997 en dit album kan zich zondermeer meten met het beste werk van toen. Bij toeval ontdekt door goede recensies her en der en geen moment tegengevallen. Regelmatig ook een 'trip down memory lane', want ik hoor regelmatig de sound van Bone Thugs N Harmony, The Pharcyde en oude G-funk van Snoop en Dr. Dre, alleen, vaak is het eigenlijk gewoon nog beter, frisser, inventiever, creatiever.. en dat zegt wat!

Beste hiphopalbum dat ik sinds lange, lange tijd luister. Het laatste hiphopalbum waar ik echt van achterover sloeg was Black on Both Sides van Mos Def en die toch al weer ruim 10 jaar oud..

Ik gaf dit album een paar dagen geleden nog 3,5 omdat het zeker hele goeie tracks had, maar ook echte tegennvallers, maar vind het nu wel een 4 waard. De zwakke punten blijven er voor mij nog steeds in eigelijk, maar naar mijn gevoel zijn er gewoon heel veel sterke punten bij gekomen.
minpunten zijn eigelijk: Compton dat echt zwaar tegenvalt, vooral als je bedenkt dat het geproduceerd is door Just Blaze en Dre meedoet, Kendrick's stem die op tracks als backseat freestyle gewoon irritant is en soms gewoon irritante stukjes in het album zoals dat deel van backseat freestyle waarin Kendrick een paar keer achter elkaar "bitch" de mic in schreeuwt met een nog irritantere stem dan normaal.

Er zijn gelukkig veel meer hoogtepunten dan zwaktes en vooral tracks waar je echt vaker naar moet luisteren voordat ze je echt pakken zoals The Art of Peer Pressure en Sing about me. Tot nu toe vind ik het een goed album en luister er eigelijk elke dag wel naar, maar is in mijn ogen nog niet echt een classic. Miscchien komt het nog, want vind hem nu wel echt 2x zo goed als de eerste keer dat ik em hoorde.

Nog wel een paar tracks die ik hier echt overbodig vind: Backseat freestyle, Compton, Now or Never en county building blues. Alleen die laatste vind ik echt dramatisch slecht, maar de rest is gewoon matig.

Met alle respect heb je dan wel veel hiphop geluisterd de afgelopen 13 jaar? Trouwens 93-97 zijn dat de gouden jaren of de jaren waarin Wu-Tang het overnam ?

De productie van dit album is fantastisch, maar niet alle stemmetjes die Kendrick opzet vind ik even fijn en ik heb erg weinig met de meeste refreintjes. Sommige daarvan vind ik zelfs irritant. Verder is het inderdaad bewonderenswaardig hoe hij van flow en stemgeluid wisselt. Tof concept ook. Tot nu toe vind ik het album aardig en bij vlagen echt goed, maar het hallelujahgevoel dat zovelen lijken te hebben heb ik zeker niet.

Eigenlijk is Real het echte laatste nummer van deze plaat. Compton is gewoon de aftiteling. Prachtig verhalend album. Enige minput is denk ik ook dat "bi-atch" in Backseat Freestyle (irritant), maar de verse die daarna komt is zo hard als ijs.

Die skits zijn echt fantastisch tussendoor.

Did someone say Domino's?

Na sinds donderdag meermaal daagse dosering, kom ik voorlopig uit op 4,5. Voelt nog steeds aan als instant classic. De tijd zal leren of dat het echt blijft.

Ik vind Real het enige mindere nummer (ik heb de cd, tracks 1 t/m 12, geen bonus tracks). De afwisseling in flow en delivery, en de beat switches op meerdere tracks, vind ik erg vet. Bijv. als die tweede beat op track 4 erin komt, moest ik steeds weer even kijken: damn, welk nummer was dit ook alweer.
Mooi dat filmpje op de Rolling Stone website waar Kendrick Lamar in de studio is met Andre 3000 en Dr. Dre, terwijl Bitch Don't Kill My Vibe uit de speakers klinkt. Lamar staat er ondanks zijn ritmisch knikkende hoofd een beetje ongemakkelijk bij, alsof hij in bange afwachting is van het oordeel, en dan aan het einde van de track Andre 3000 die zich met een grijns omdraait en zegt "excellent." Weet niet of iemand de link al gepost had: New and Hot Video: Kendrick Lamar Vibes Out in the Studio With Dr. Dre, Andre 3000 | Rolling Stone - rollingstone.com

Mooi filmpje! Kendrick zijn plaat is een sensatie, op sites en in verscheidene kranten wordt het album geprezen. Ik ben benieuwd of hij met dit buitenproportionele succes kan omgaan.

Ik vind de refreinen inderdaad ook wat minder af en toe... Zonde want verder is het echt een toffe plaat.

Er zijn al een aantal albums hiphopalbum van het jaar geweest dit jaar, maar nu het november is en, vooral, de nieuwe Kendrick Lamar er is, lijkt het lot bezegeld. Er galmt zelfs een behoorlijke eensgezindheid doorheen de muziekwereld! Nochtans is het album zeker geen voor de hand liggende beantwoording aan de hoge verwachtingen geworden.

De beats hip knetterend, maar tegelijk durft die goeie ouwe G-Funk weleens om de hoek loeren, terwijl Kendrick tekstueel zijn lontje aansteekt, brandend tussen nonsens en no-nonsense. 180 stemmetjes opzettend, 180° draaiende beats, maar een paar nummers ver. Stilistisch dondert en stormt het enorm. Eigenlijk zou deze plaat met zijn brokstukken compleet uiteen moeten vallen, maar elke ommekeer lijkt het gevolg van het voorgaande, met Kendrick Lamar gevangen in een tweestrijd. Zijn pure ziel op deze geschifte plek zet de rapper aan het denken en wees maar best on point om zijn gedachtegang te volgen!

Elk gevoel op het palet komt bij Kendrick met een humor-variant, wat hem zo’n 50 verschillende gevoelens voor humor moet opleveren. Wat er in Bitch, Don’t Kill My Vibe wordt meegedeeld staat dan ook bijna lijnrecht tegenover wat je van de titel verwacht, terwijl hij in Backseat Freestyle zonder schaamte zijn meest vadsige kant kan laten zien. Hij is duidelijk niet terughoudend om zijn ideeën en bezigheden uit te spuwen, maar dat geldt in alle richtingen van het gedachtepad. Zowel de diepgewortelde als de oppervlakkige, het komt er allemaal op de gepaste manier uit.

Geniaal en onnozel liggen dicht bij elkaar, en dat heeft ook Kendrick Lamar geweten. Het is met die twee zoiets als liefde en haat. Het ligt dicht bijeen en kan niet zonder elkaar. Want lokt niet elke geniale gedachte uiteindelijk een onnozele “uiteraard”-reactie uit? Zoals de drie geweerschoten na de eerste verse van Sing About Me, of de fade-out na de tweede verse, getimed op de lyrics. Uiteraard, maar geniaal! Het is die humor vlak naast die gevoelens. Sowieso een aangrijpend duo, Sing About Me dat met I’m Dying of Thirst extra dimensie krijgt, of omgekeerd ook. Een voortvloeiende ommekeer die duidelijk maakt waarom op het eerste gehoor muzikaal onverzoenbare stukken op één nummertje worden gezet, zie ook de vele intro’s en outro’s, de extended Swimming Pools, of de titeltracks (die in dit opzicht zelfs één titeltrack hadden kunnen zijn).

Zijn 180 stemmetjes, 180 gedachten vertellend, en toch zijn zijn genodigden er niet te veel aan. Stemmen nummer 181, 182, 183 etc. vullen het concept perfect aan. Nummer Anna Wise verdient hierbij een eervolle vermelding, niet eens zozeer voor haar aandoenlijk kinderlijke refreintje van Real, maar voornamelijk voor haar rol als rode draad, met vele bescheiden zanglijntjes, klein rapje en hemels geneurie doorheen het album die het geheel mee weten te kleuren. En natuurlijk kon ook Dr. Dre niet ontbreken, is het niet voor een opzienbarende bijdrage dan wel, gewoon, voor zijn broodnodige aanwezigheid aan een project als dit. Na veel heen en weer getrek trekt het knallende Compton zonder al te veel poespas de stekker uit. De rechtlijnige westcoast afsluiter onderstreept zo nog een laatste keer de onderliggende gedachte van deze plaat (zijnde het hiphopalbum van het jaar): you can take the good kid out of the m.A.A.d City, but you can’t take the m.A.A.d city out of the good kid. En da’s the truth, ya bish!

Ya bish, inderdaad. Ook zo gruwelijk irritant. Jammer, dat soort momenten maken dit album toch minder voor mij. En dat terwijl ik ook de onmiskenbare kwaliteit hoor en dit album genoeg momenten heeft die qua niveau van de buitencategorie zijn. Maarja, dan komt er weer zo'n refreintje o.i.d. ("Bitch don't kill my vibe, bitch don't kill my vibe, bitch don't kill my vibe.......") dat het minder maakt. Niemand anders met dit probleem?

Leuk stuk verder hoor, kemm

Ik stoor me alleen enorm aan het refrein bij Backseat Freestyle. Bij Bitch, Don't Kill My Vibe vind ik het ('bitch') perfect passen.

Ik vind de refreinen juist een meerwaarde (ik hou sowieso wel van een leuk refreintje). Hier zijn ze heerlijk eenvoudig en effectief, als een eerste licht op het complete nummer (het refreintje dat je daar quote is natuurlijk niet het hele refreintje ). Vooral doordat hij ze vaak zelf (mee)zingt, zonder al te veel franjes, klopt het plaatje volledig!

In het nummer Bitch don't kill my vibe bekritiseert hij onder andere de hiphop van tegenwoordig. Hij claimt dat de refreinen vaak alleen maar goed hoeven te klinken om een hit te maken. Terwijl hij dit doet brengt hij juist een typische ''Hiphop van tegenwoordig'' refrein. Dus trekt hij zowel de hardcore hiphop fans aan als de fans die enkel houden van de hiphop met goedklinkende refrientjes. Erg slim juist

Good kid is echt een heel verslavend album, maar ook een album wat jammer genoeg voor mij veel minpunten kent. Kendrick gaat op het album echt door allerlei hiphop stijlen heen wat vaak goed uitpakt maar soms dus ook resulteert in nummers die mij totaal niet aanspreken. De 1e helft van m.A.A.d City met zijn afschuwelijke crunk beat (De 2e helft vind ik dan weer zeer degelijk) is het ultieme voorbeeld hiervan. Ook Backstreet City is niet om aan te horen, maar hiertegen over staan dan weer fantastische nummers zoals Sherane en Good kid met hun spacey beats en het geweldige Sing About me met zijn bijna epische einde. Als het album zo'n 20 minuten korter was geweest en bepaalde invloeden had gemeden had ik het gemakkelijk 4,5 ster kunnen geven, maar ik blijf nu steken bij een zeer genereuze 4 sterren. Het album is te indrukwekkend in zijn geheel om het lager dan 4 te geven in mijn ogen.

Heb aardig wat nieuwe hip hop/ r&b releases geprobeerd van dit jaar (El-P, Death grips, Frank Ocean etc) maar geen van hen heeft echt de behoefte opgeroepen om vaker te beluisteren (Death Grips is misschien ook een uitzondering voor mij). Maar deze plaat vraagt regelmatig om een beluistering. De enige rede dat ik dit album heb opgepakt is nadat ik de albumcover op de voorpagina van Mume zag staan, wat een gevoel op roept naar de old-school.
Is dit extreem grens verleggend: Nee! Maar deze plaat is gewoon nostalgie op en top. Ik ben een fan van de hip hop gouden dagen van 1987 tm 1994 (public enemy, NWA, Geto Boys etc). Lamar maakt hier de zelfde artistieke statement wat krs-one maakte op zijn album: 'Return of the boom bap'. Dit is gewoon lekkere rauwe hip hop, goede flow, masculine en dandy.

Rauw? Ik vind het juist een typische, moderne mainstreamsound hebben maar dan kwalitatief beter uitgevoerd dan vaak gebeurt.

Ik moet bekennen dat ik niet zo in het hiphop gebeuren meer zit als vroeger (ook geen interesse meer in). Maar dit is een van de dingen die ik heb gehoord van de laatste tijd samen met Kayne West, wie in mijn oren de moeite waar lijkt om vaker op te zetten. Dus misschien ben ik een 'sucker for...' voor wie dit al rauw klinkt, dus wat voorbeelden (luister tips) zijn wel op zijn plaats nu Niels

Tja, misschien hebben wij gewoon een verschillende kijk op wanneer iets rauw is. De smetteloze productie en de poppy refreintjes doen mij niet erg rauw aan, aan de andere kant voelt dit album natuurlijk wel vrij fragmentarisch aan, in de zin dat er zomaar van beat wordt gewisseld en er erg veel sounds naast elkaar opstaan, een positief punt trouwens in dit geval, misschien bedoel je dat meer?

Nee, vooral in het begin van het album doet me erg denken aan de hiphop uit de tijdsperiode van 'Boom bap'. Dit oogt gewoon erg rauw de poppy refreintjes vind ik juist iets van knipoog hebben naar het genre. Het Poppy refreintje bij Real, ademt toch cynisme? Het album lijkt een soort review van de hiphop van eind jaren 80, begin jaren 90, zowel wat in de hardcore als top 40 gebeurde. Dit straalt gewoon nostalgie uit en misschien is dat ook wel het gene wat mij zo aanspreekt in dit album.

Er zijn inderdaad verwijzingen naar het verleden, ook g-funk is af en toe te horen. Maar het is wel (geslaagd) in een modern jasje gestoken. Vernieuwend is het niet direct, maar op een bepaalde manier wel uniek op die manier. Een beetje een tijdsdocument zelfs. Het bewijst in elk geval hoe mainstreamhiphop nog altijd flinke kwaliteit kan afleveren, voor wie daar aan twijfelde (en die heb je).

En ineens heb ik geen last meer van het refrein van Bitch, Don't Kill My Vibe... Gaat het dan toch nog goedkomen?

Ik denk dat we precies de zelfde analyse hebben bij dit album niels, alleen de waarde die we er aan geven verschilt . Of is er een verhoging te zien in een speciale glazen bol?

Yeey ik heb de Deluxe Edition besteld Binnen 14 dagen heb ik hem

Bazenalbum.

Goed gemaakt, maar uiteindelijk ga ik me ergeren aan zijn stem en de christelijke boodschap. Of ontgaat me de ironie?

Ik zelf mis de verheerlijking van geweld en seks ook wel een beetje. Snel Get Rich or Die Trying maar weer opzetten.

Hoop dat je mijn ironie niet mist.

Beetje flauwe reactie natuurlijk, maar er zijn toch honderden (hiphop)platen waarvan je je niet in de boodschap kunt vinden? Snap niet zo goed waarom dat hier opeens storend zou zijn.

Ik hoorde Swimming Pools op 3FM. Verschrikkelijk goed nummer. De rest is niet zo bijzonder. Van zulke albums zijn er honderden van.

Noem er drie

Zoals ik het zie: Als je dit album beluistert en je ziet de diepere verhaallijn, dan snap ik niet dat je het niet op z'n minst vrij goed vind. Als je het idee niet uniek vind omdat er meerdere concept albums zijn, dan zou je het op z'n minst toch een goeie uitvoering kunnen vinden. En ondanks dat alle nummers anders zijn passen ze toch bij elkaar. Ik heb het een tijdje moeten geven want er waren nummers die ik niks vond, maar nu kan ik van elk nummer apart ook genieten. Het feit dat Swimming Pools goed is, is in mijn optiek omdat hij dat unieke wat K. Dot heeft in het nummer heeft, ondanks dat het iets commerciëler is. Ik denk dat dit een van de meest unieke albums is van de afgelopen jaren, en aan mijn verwachtingen heeft het ruim voldaan.

Vertel me waarom je de rest niet zo bijzonder vind coldwarkids