Jefferson Airplane - Surrealistic Pillow (1967)

Zeer sterk!

When the truth is found, to be lies
And all the joy within you dies

Grace Slick's stem is gewoon de beste vrouwelijke stem die ooit in mijn leven gehoord heb. Elke toon die zij uitbrengt raakt mij enorm diep! Niet normaal. Daar komt nog is bij dat er echt wat meesterwerkjes op dit album staan. Met als hoogtepunt 'Today' & 'White Rabbit'

Ik geef voorzichtig 4**** en direkt de aantekening dat ik eigenlijk absoluut niet oordeelkundig ben inzake Jefferson Airplane platen.

Dit is het eerste album dat ik ooit van ze heb gehoord, het debuut was vanavond.....

Maar dat dit de sixties zijn, door de mengeling van door hippies gebrachte folkrock, psychedelica en het gevoel van een naderende opstand (hoewel de titel Somebody to love anders doet vermoeden), mag toch wel onmiskenbaar worden genoemd.

1967 was natuurlijk een geweldig jaar voor nieuwe albums van nieuwe groepen. Menigeen heeft een onuitwisbare indruk achtergelaten, de betreffende albums kent iedereen ook wel zo'n beetje uit het hoofd.
Hoewel er toch nog een groot aantal reacties bij dit album op musicmeter geplaatst zijn, heb ik een klein beetje het gevoel dat Surrealistic pillows niet automatisch tot de superklas van 1967 wordt gerekend.

Dat is jammer, de geschiedenis is ook niet meer te veranderen. Maar met terugwerkende kracht mogen we best zeggen dat Surrealistic pillow wel een plaatsje bij de allergrootsten heeft verdiend. De geweldige dubbele single Somebody to love/White rabbit kan zich meten met het beste werk van menig collega dat in die tijd werd uitgebracht.

Alleen moeilijk te bevatten dat deze klassieke single in Nederland pas een hit werd in 1970. In ieder geval had Jefferson Airplane toen al de tand des tijds blijkbaar met gemak overleefd...

NB: Op How do you feel klinken ze toch wel erg als The Mama's and the Papa's, gelukkig blijft het tot één nummer beperkt...

Na jaren dit album eindelijk maar eens op cd aangeschaft en gelijk ook maar de beste versie daarvan (uitgave uit 2001 met zowel de stereo-mix als de mono-mix en zonder toevoeging van bolus... euh bonustracks).

En wat word ik geraakt door het de sfeer van dit album. Je hoort nog hun verleden als folky band maar je hoort ook de voorzichtige schreden naar een wat feller, harder geluid. Juist omdat het album zich op dat kruispunt bevind denk ik dat het een album is geworden met zo'n iconische status.

Overigens, ben er nog niet uit welke mix ik nou mooier vind. Voorlopig neig toch naar de wat directere mono-mix. De stereo-mix heeft echter is wel trippier ook door de grote dosis galm en echo hier en daar. Alleen de drums helemaal links vind ik wat minder aangenaam.

Waar heb je die vandaan Chris ? Die Mono / Stereo uitvoering ben ik al een tijd naar op zoek !

[EDIT] Blijkbaar al een hele tijd met m'n neus gezocht ...... staat gewoon nog te koop op AmazonUK Marketplace .....

Enneh, bolustreks is prima nederlands hoor. Ik heet toch ook geen Droombonus ?

Ik heb iets met de Jeffersons, ik kan niet uitleggen wat, welllicht een tijd waar ik geen grip meer op heb, er zit een soort gekte in die ik ook kan waarderen, en die eigenlijk nog beter tot z'n recht komt op de opvolger. Daarom deze een 4.5 en de opvolger een 5. 't is wat..

Opvallend hoog gemiddelde voor zo'n middelmatige plaat. Natuurlijk, Somebody to Love en vooral White Rabbit zijn vette nummers, maar verder hoor ik hier toch weinig bijzonders.

Mee eens. Er staan een paar aardige nummers op, maar het vormt in zijn total gee ngeheel. Een matig plaatje die gek genoeg veel bekender is dan zijn voorganger. Hoewel ze wel beter klinker dan op de vorige plaat.

Kan me er ook wel in vinden. Heb hem weer eens in de herkansing gedaan, maar ik snap niet wat mensen hier zo goed aan vinden. Grace Slick heeft natuurlijk een prachtstem, maar dat is het dan ook wel.

De twee hits knallen er wel enorm uit ja. Aan de ene kant typisch jaren 60, aan de andere kant ook weer tijdloze prachtnummers. De overige nummers halen dit niveau simpelweg niet, hoe mooi Grace Slick ook zingt.

De opvolger was een stuk constanter van kwaliteit en zet ik dan ook een stuk liever op.

Gezien vanuit een folk-rock POV is dit toch echt een van de beste albums allertijden. En wat ontzettend jammer dat er maar zo weinig mensen de moeite nemen om eens goed naar Marty Balin te luisteren. Die man heeft minstens net zo'n specifieke zangstem als Gracie en een nummer als Coming Back To Me haalt moeiteloos het nivo van de hits IMO. Ik draaide damaals Plastic Fantastic Lover en She Has Funny Cars, de achterkantjes van de singles, even veel als de A-kantjes en had dus een voorsprong op diegenen die de Airplane van de radio oppikten maar ik vind het evengoed onbegrijpelijk ........

Mocht Taratino in zijn nieuwste film nog een lekker oud vintage nummer zoeken wat iedereen vergeten is dan heb ik een tip voor hem, Plastic Fantastic Lover

<modknip>

Inderdaad, heb het er maar even uit zijn bericht gehaald.

Uit het topic Ulver - Childhood´s End: de muzikale ontdekkingsreis


Het vijfde album is dus van de band Jefferson Airplane. Het is een band waar ik wel wat nummers van op de radio had gehoord (Somebody To Love, White Rabbit) maar nooit verder van ben gaan luisteren. Dit is een mooie gelegenheid om dit wel te doen.

De stijl van Jefferson Airplane is psychedelisch maar toch ook wel folky, ik lees dat dit op latere albums minder wordt. De zang wordt afgewisseld tussen Marty Balin en Grace Slick. Beide zingen erg goed maar ik geef de voorkeur aan Grace Slick.

Zij excelleert op White Rabbit. Had het album vol met White Rabbits gestaan had het gemakkelijk 5 sterren gekregen en een plek in mijn top 10. Het is echt een geweldig nummer met vooral prachtige zang. Zo staan er nog wat meer van dit soort prachtige nummers op zoals Today, Comin' Back to Me en Embryonic Journey.

De rest van de nummers zijn goed maar die vind ik niet echt opzienbarend. Paar nummers (My Best Friend, How Do You Feel) vind ik iets te zoetsappig en die sla ik liever over. Voor de rest is Surrealistic Pillow een geweldig album met paar echte pareltjes. Een goede beoordeling dus.

4*

Mooi, maar eens verder gaan met After Bathing at Baxter's en het absolute hoogtepunt van deze band: Volunteers

Ik ben me de laatste tijd wat aan het verdiepen in de typische geluiden van de jaren ’60, namelijk de psychedelische (rock)muziek. Typisch is misschien niet het juiste woord, omdat er in die tien jaar wel tientallen muziekstromingen ontstaan zijn die elk een onderdeel vormen van de sixties.  Maar toch is de psychedelische muziekstroming van essentieel belang geweest voor de jaren ’60. Mijn trip door deze wonderlijke wereld van de psychedelische geluiden heeft me al laten kennismaken met heel wat parels. Zoals album van bands die ik al wat langer ken, zoals The Magical Mystery Tour en Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band, maar ook heel wat onbekende bands en albums. Bands die ik in het begin helemaal niet kon waarderen, maar tegenwoordig in mijn persoonlijke toplijsten en favorieten te vinden zijn. Ik heb al zoveel gehoord dat ik er enige kennis van heb genomen en ik een dimensie heb betreden waar zulke albums sneller mijn volledige toewijding en waardering krijgen.

Mijn trip is absoluut niet te einde en al krijg ik meer inzicht en kennis in psychedelische muziek, ik heb nog heel wat te leren. Maar dat zijn dan vooral de technische dingen om zelf psychedelische geluiden te gebruiken in mijn composities. Het leuke aan psychedelische muziek is dat alles niet lijkt wat het is. Alles in een ander perspectief zien is dan zeker een vereiste om optimaal te genieten van deze soort muziek. Ook ziet het er soms simpel uit, maar dat is het zeker niet. Voor een niet ervaren luisteraar klinkt een nummer als Purple Haze of een Lucy in the Sky with Diamonds (het perfecte) voorbeeld heel simpel, maar probeer het maar eens zelf. Naspelen en eventueel ook zingen zou gaan, maar een soortgelijke sfeer creëren is echt heel moeilijk. Een volledige concentratie en perfectie zijn dan ook een vereiste.
 
Maar omdat dit geen algemene bespreking is van de psychedelische muziek, maar een individuele bespreking van een album die wordt gezien als het hippie album bij uitstek, gaan we vlug wat dieper op deze plaat in. Dit is het tweede album van Jefferson Airplane en het eerste album waar we kennismaken met schoonheid Grace Slick en haar geweldige sterke stem. De oorspronkelijke zangeres had haar eerste kind gebaard en aangezien Grace al bekend was bij de band (door onder andere haar band The Great Society) hadden ze al snel een vervanger gevonden. Dat Grace al een ver ontwikkeld talent had, had ze al bewezen in haar The Great Society. Het nummer Somebody To Love bijvoorbeeld was origineel van haar band, maar toen ze vertrok naar Jefferson Airplane maakte ze daar een meer psychedelische versie van.

Wat ik kan opmerken is dat ze plaat heel erg toegankelijker is dan in vergelijking met andere psychedelische platen. Het is duidelijk te horen dat dit meer gericht was op het groter publiek. Geen probleem uiteraard, want in vergelijking met de tegenwoordige commerciële muziek klinkt dit nog altijd geweldig. Heel geweldig zelfs. Een plaat die nog altijd heel veel sfeer herbergt, maar dit album is niet echt consistent te noemen. De enige twee nummers van een heel erg hoog niveau zijn White Rabbit en Somebody To Love. De rest is ook heel erg goed, maar er is wel een groot verschil meetbaar met de twee opgenoemde nummers.

Om nu te zeggen dat dit een klassieker was en is zoals een Jimi Hendrix plaat of een The Doors plaat is helaas ietwat overdreven. Nu is een The Doors plaat al in ieder geval van een niveau waar weinig bands aan kunnen tippen, dus misschien is een vergelijking met een The Doors plaat ook overdreven. Maar we kunnen niet ontkennen, en het zou een blasfemische daad zijn om dit toch te doen, dat deze plaat (en de band zelf) een pionier was voor de hele hippie stroming. Dat het een groot aandeel had voor de populariteit en de qlimax. Een qlimax die fataal werd voor deze muziekstroming en cultuur. Ook kunnen we niet ontkennen dat het een hele grote impact had voor de simpele mensen en de wat diepzinnigere mensen. En met simpel bedoel ik niet dom of achterlijk, maar mensen die zich niet echt bezighouden met diepgaande zaken zoals filosofie.

Dit is een hele goede plaat die heel veel sfeer herbergt, maar helaas het stickertje klassieker niet heeft weten te verkrijgen.

Wat vreemd hier te lezen dat de meesten 'Surrealistic Pillow' zo'n niet geslaagd album vinden. Ik vind hem juist fantastisch natuurlijk de bekenden zoals 'Somebody to love' en ''Embryonic Journey' Ik hoef niet te vertellen wat deze nummers geweldig maakt, de eerste keer was ik al verkocht. En juist het openingsnummer maakt het voor mij een top plaat. 'How Do You Feel' en 'D.C.B.A' ook lekker bewegelijke nummers. Met als prachtige afsluiter die het helemaal afmaakt. Ik heb de beelden gezien van woodstock, echt leuk!

Het enige storende vind ik de afwisseling van rustig naar bewegelijke muziek die niet goed loopt, alles achterelkaar vind ik jammer.

Ik vind het grappig te lezen wat hier boven staat. Ook ik ontmoet de psychedelische muziek, van Red Cryola, the Doors, Country Joe and the Fish. Deze bands maken een andere soort maar passen echt bij mijn reis door deze sferen. Dit album heeft dit ook en ik vind het super.

Dit is een leuke plaat om te ontdekken.

Meeste mensen verwachten een hele LP met door Grace Slick gezongen materiaal zoals Somebody To Love en White Rabbit en zijn dan teleurgesteld als ze erachter komen dat het een echte band was met ook nog een ( IMO hele goeje ) zanger.

Dat is jammer maar dan om het hele album dan als slecht te ervaren vind ik jammer, zeker gezien dit album gewoon top is, en eigenlijk de rest ook.

Als tiener las ik het boek Het Onkruid en de Bloem welke eigenlijk Go, Ask Alice heette en vertaald was door Remco Campert.
Het trieste autobiografische verhaal van een jonge drugsverslaafde, die vrij snel nadat ze haar verhaal in een dagboek heeft geschreven komt te overlijden.
Dus bij de zin “Go, Ask Alice”, staan de haren op mijn armen telkens weer overeind.
Geweldig nummer.
Toch verwachtte ik bij Surrealistic Pillow een meer psychedelisch geheel te horen, maar het resultaat is een folk album met de nodige rock invloeden.
Waarschijnlijk speelt de invloed van een Bob Dylan hierbij ook een grote rol, en ik denk dat onze eigen Earth & Fire en Shocking Blue weer duidelijk naar de sound van Jefferson Airplane/Grace Slick heeft geluisterd.
Marty Balin is een prima zanger, maar ik vind de kracht toch wel in de stem van Grace Slick zitten.
Balin komt bij mij dromeriger over, terwijl Slick een meer realistischer en overtuigender geluid neer zet, zo ook in Somebody To Love, en in het daar op lijkende 3/5 of a Mile in 10 Seconds.
Met de The Hollies en The Byrds achtige nummers heb ik weer minder.
Zeker geen slecht album, maar de twee bekende nummers Somebody To Love en White Rabbit stijgen wel ver boven de rest uit.
Dat hier vervolgens die band uit voort komt met van die Toto achtige niets zeggende nummers als We Built This City en Nothing's Gonna Stop Us Now is onbegrijpelijk.

Dat boek moet ik ook nog ergens in de kast hebben staan. De ozzinele titel is niet blijven hangen en voor mij zat er natuurlijk ook een zee van tijd tussen het White Rabbit singletje wat ik voor m'n 15e verjaardag kreeg en het boek wat ik net zo veel jaar later zat te lezen .......

Starship's We Built This City en Surrealistic Pillow zit zelfs nog meer tijd tussen, 18 jaar om psies te zijn. Dat was tijd genoeg om tante Grace ( de enige van deze Airplane bezetting die mee deed in dat "avontuur" ) van een goedgebekte idealistiese contra-cultuur zangeres om te toveren in een geldgraaide vastgoedeigenaresse. Dat hoor je terug in de muziek natuurlijk ..... en in de titel

Pracht album van JA, maar niet alles is even sterk. Vooral de B-kant valt toch wel tegen. Het minste nummer van de A-kant vind ik My Best Friend, maar verder een puike plaatkant.

De twee albums die hierna komen zijn een stuk psychedelischer dan deze.

Zo vreselijk lang met muziek bezig en dan verrast worden door een volledig onbekend nummer in een platenzaak nb. Comin' back to me van deze verzamelaar schalde door de zaak. Tuurlijk ken ik de band en de hits. Dit was echter zo'n song die binnenkomt en niet meer uit je hoofd te krijgen is. Verzamelaar maar meteen aangeschaft. Shame on me dat ik dit heb gemist. Gelukkig niet te laat.

Alleen is dit geen verzamelaar.

Inderdaad is Comin' Back To Me een hypnotiserend mooi liedje (van Marty Balin), misschien wel het hoogtepunt van dit album. Krijg door je berichtje de kriebels om Surrealistic Pillow weer eens te beluisteren.

Okay. Zag de hits erop staan en dacht aan een verzamelaar. Dan is het zeker een topalbum.

Comin' back to me heeft de hele dag door m'n hoofd lopen spoken. Waar ken ik dat nummer toch van? Uiteindelijke viel het kwartje. Op het prachtalbum Pop Pop van Rickie Lee Jones staat een magistraal mooie versie van deze song. Daar ken ik het van. Leuk om het origineel te horen dat geweldig klinkt. Zo is het weer rustig in het hoofd van Broem