Fennesz - Endless Summer (2001)

A Year In A Minute vind ik niks minder dan geniaal. Een Caecilia en Happy Audio erg leuk, maar een Before I Leave, Endless Summer en vooral Shiseido zorgen ervoor dat ik dit album moeilijk in één zit uitgeluisterd krijg. Er hangt een erg vieze nasmaak aan die tracks, vind het erg plat en makkelijk.

3*

Op aanraden van een van de vele ambientkenners hier op MuMe toch deze dan maar eens luisteren, want het ambientwerk wat ik tot nog toe voor de kiezen heb gekregen was echt niveau huilen met uien aan je tepels..
Nou weet ik dat dat wellicht aan het feit ligt dat het genre me gewoon niet zo bevalt en dat de slaapverwekkend trage en volstrekt willekeurige manier van produceren van kraakje en piepjes of veel ruis dusdanig ingetogen is dat het verdacht veel als volksbedotterij begint te rieken. Waar geen ambientproducer een nachtje minder om zal slapen ben ik bang
Maargoed, terug naar deze recensie. Dit valt me eigenlijk 100% mee tov. allerlei andere ambient. Affijn, het kraakt nog steeds als een oude mono grammafoon op een masters voice grammafoon platenspeler dat het een lieve lust is. En de ruisjes en frutseltjes duiken her en der op als parmantige origami op de melige griesmeelpudding.. desondanks weet fennesz er wel degelijk interessante melodieën in te verwerken en is er zo nu en dan sprake van een heerlijke sfeer! Mooi ook dat de eerste vier nummers steeds melodieën in zich verwerkt hebben van het nummer daarvoor. Dat laat hij ineens los bij nummer 5 for no reason. Maar ik vond dat wel boeiend eigenlijk. Als een stuk nieuwe herinnering die wordt aangemaakt en je nog even blijft achtervolgen in het volgende nummer. Maar er blijven nog frisse dingen genoeg over om naar te luisteren. Het is echter wel weer passief luisteren. Misschien één van de redenen dat ik ambient nooit lang trek. Als ik wil slapen is het liever zonder muziek. Ben ik wakker dan luister ik liever iets met meer opbouw en variatie Het klinkt gek voor de ambientmakkers onder ons, maar zo werkt het dus bij veel 'normale' mensen.
Toch wil ik om die reden deze plaat niet afvallen, er zitten genoeg schitteringen tussen de repetitiviteit dat ik deze plaat makkelijk nog vaker kan opzetten. Iets als Happy Audio is vermoeiend, maar heeft toch ook iets van 'opbouw' in zich, en dat geldt voor veel nummers op deze plaat. Soms hebben we zelfs gewoon met een wonderschoon pareltje vandoen zoals Shisheido of A Year in a Minute. Voor de liefhebbers van een track zoals Before I Leave kan ik Ra - Wxfdswxc2 met het nummer Skinfest aanraden. Dat is dit in de overtreffende trap!
Ik zet voorlopig even voorzichtig in op een 3*, maar de potentie tot stijgen is hier niet uitgesloten. Het verlangen om deze plaat weer te moeten draaien zal het uitwijzen

Interessant plaatje, dit. Ik zat heel lang in een soort van ontkenningsfase, maar het moet uiteindelijk toch gezegd worden: Endless Summer klinkt zomers. Ik heb mij daar van het begin af aan van gedistantieerd omdat ik op een of andere manier niet wilde dat ik bij dit soort muziek aan zon, zee en strand denk. Behoorlijk kortzichtig achteraf, want deze aspecten worden lang niet altijd vergezeld met simpele, al dan niet Spaanse pop- en dansmuziek.

Hoe dan ook, het gros van de nummers hebben iets interessants. Zo heeft Made in Hongkong die interessante melodie die op die aparte manier gebracht wordt. Nooit eerder gehoord, deze 'granulaire' vorm. Puur uit nieuwsgierigheid wil ik die melodie nog wel eens 'snappen', bedenken hoe het zou klinken zonder alle rare fratsen. Die interpretatie komt meestal uit op een melodie met een wat loom ritme, die in mijn hoofd de moeite waard klinkt, maar technisch gezien bijna niet uit te voeren is. En dat maakt dit ook erg bijzonder: ik geloof in die melodie, terwijl het er eigenlijk maar half is.

Het titelnummer heeft een een sfeertje waardoor het lijkt alsof je de muziek onder wat luistert, A Year in a Minute doet me wat aan William Basinski denken en Caecilia klinkt relaxed, maar met Got to Move On en Shisheido raakt Fennesz me kwijt. Hij vindt me weer terug op Before I Leave met die heerlijke hangende sound. Een enorm uitgerekte melodie die je pas hoort als je je de vorige toon herinnert. Zoals Sietse al aangaf een moeilijk nummer, omdat het lastig is de melodie in zijn geheel te bevatten. Ook zonder die melodie echter zeer interessant.

Ik heb hier verder weinig aan toe te voegen. Bijzondere muziek.

Tjonge wat een grote verhalen worden hier gevuld met inhoud die niets meer te maken heeft met de eindeloze zomer die meneer Fennesz graag met ons deelt. Goed te zien dat er zo veel fans zijn van dit album hoewel ik zelf niet kan zeggen er deel vanuit te maken.

Laten we voorop stellen dat deze muziek anders is dan anders. Geen muziek die je dagelijks tegen zal komen op 3FM of vele zieltjes zou kunnen winnen tijdens een eventuele aanvraag bij Serious Request, laat staan ooit een plek te bemachtigen in de lijst der lijsten (de top 2000). Daar loont deze muziek zich totaal niet voor. Als ik het dan toch zou moeten vergelijken met andere artiesten schiet vooral Boards of Canada mij te binnen, een groep die mij tevens ook zelden weet te bekoren maar toch wel degelijk mijn interesse wekt en met meer dan 1 notering altijd op mijn iPod aanwezig is (wat zien mensen er toch in).

Deze plaat lijkt je wanhopig mee te willen slepen naar plekken die je alleen na een bezoekje aan de candymen zou kunnen waarderen. Tevens zou het de trip van je leven kunnen worden. Dat of je wordt helemaal krakkiebakkie en voor je het weet veranderd de wereld om je heen tot een uiterst beklemmende en uitzichtloze donker landschap waar geen ontkomen meer aan is. Overigens zou zelfs dan Caecilia (en misschien Badminton Girl) het lichtpuntje zijn waar je zo naar hebt uitgekeken.

Caecilia vind ik bij uitstek het hoogtepunt van dit album en komt Fennesz eindelijk op mij over zoals hij dat graag zou willen. Een onbezorgen, hoopvol, en zeker een eindeloze (doch een numer van nog geen 4 minuten) track die na een dikke 2 minuten openbreekt waar de rillingen over de rug kruipen. Wat zou ik graag een videoclip voor dat nummer maken waarin ik mijn gehele creatieve ei kwijt kan.
Helaas heb ik noch de kennis noch de software zulke dingen te produceren hoewel het aan mijn fantasie niet zou liggen.

Verder is het mij voorals nog een raadsel waarmee A Year in a Minute de fanclub hier weet te overtuigen. Ik vind het vooral een benauwd en beklemmend over en begint als een langzame kriebel die onder je huid kruipt, zich langzaam ontwikkelend tot een irriterende migraine en vervolgens resulteerd in een volumeknop die onder de Vol: 10 grens wordt gebracht (iets wat ik niet graag doe).

Het album zal zeer zeker op mijn iPod blijven staan, gewoon door het feit dat ik het nog niet lijk te begrijpen en ik niets liever zou willen. In theorie vindt ik dit namelijk een topplaat, aparte muziek die neigt naar het psychedelische, hoewel ik betwijfel of ik het geduld kan opbrengen hem die kans te geven. Caecilia zal in ieder altijd voorbijkomen suisen in mijn eigen handig inelkaar gefabriceerde afspeellijsten waar je u tegen zegt.

Damn, wat blijft Happy Audio toch een geweldige trip. Vooral fijn dat bij elke luisterbeurt nieuwe visuals verschijnen, soms cirkelvormig, soms sterk expansief. Die hele diepe, snel pulserende beat en een soort van zware wave complementeren de loop geniaal, en worden telkens intenser. Dan is er nog een vierde gruizige laag die gewoon leuk meedoet, zich conformeert en dus verder niet stoort. Halverwege vindt hier echter een afscheiding van plaats. Dit rebellerende broertje gaat de boel wél ontregelen. Deze neemt vervolgens een verschrikkelijk mooie melodie mee, stiekem gezongen door een mannenkoor, en zij zorgen er samen voor dat de loop uit de weg wordt geruimd en de pulsatie zijn kracht verliest, om in de duisternis af te glijden. Als luisteraar voelt dit alsof je helemaal uiteengereten wordt en je ergens oplost in de oneindigheid.

Hele album is mooi, maar dit nummer zorgt voor een plekje in mijn top-10.

Before I Leave is inderdaad beangstigend goed, en helemaal in overgang naar Happy Audio, een titel die ik nu pas, na 15 jaar genieten van dit album, volledig kan plaatsen.

Dat kunnen de zeldzaam briljante albums: na 15 jaar nog steeds groeien, verborgen details prijsgeven en zichzelf met elke beluistering weer in een nieuwe context plaatsen. Dit is er zo een.