Fennesz - Endless Summer (2001)

Inmiddels ook toegevoegd aan mijn top 10.

Lastig, lastig. Een nummer als Caecilia klinkt beter op de geremasterde versie door de meer nadrukkelijke lage tonen, maar het gekraak van Made in Hong Kong vind ik weer te overheersend. Residentadvisor.net heeft gelijk als ze zeggen "the remastering by Denis Blackham does seem to emphasise the album's more pointillistic features." Vaak pakt dat goed uit, terwijl ik op andere momenten de homogene, wat warmere "lo-fi" sound van de 2001-versie meer waardeer.

@KampF: Badminton Girl is wel weer een duidelijk pluspunt van de laatste versie, inderdaad!

Ik hou van granulaire sounds, maar Fennesz heeft me eigenlijk nooit echt weten te boeien. Misschien toch nog eens wat meer luisteren. Mijn voornaamste bezwaar bij Endles Summer is het gebrek aan samenhang. Het klinkt me nu in de oren als muziek met toegevoegde ruis... Misschien in de broeiende Nederlandse zomer eens weer uit het CD-rek tevoorschijn halen.

Heb eigenlijk juist hetzelfde gevoel.

Dit album heeft inderdaad een volledig ander soort samenhang dan de meeste albums, maar waar veel albums in dit genre de neiging hebben om een beetje vlak te zijn, is dat hier helemaal niet aan de orde. Zo vind ik zelf dat bijvoorbeeld de overgang van Before I Leave naar Happy Audio echt geweldig is, en dat staat dan volledig los van de nummers zelf. Ik vind die twee nummers op zich erg mooi, maar de manier waarop ze in elkaar overgaan vind ik nóg mooier, en bovendien erg uniek. Maar inderdaad is het wel echt iets waarvan je moet houden

Voor mij is het niet zozeer de overgangen die de nummers bij elkaar houden, nee, de intens mooie sfeer.


Een goede optie. Voor mij is dit ook een plaat die mij helemaal heeft betoverd in het hartje van de zomer. De twee kleine illustraties op de hoes zouden iets over de sfeer kunnen vertellen. Een setting waarvan je hoopt dat deze eindeloos door mag gaan.

Heb totaal geen electronic pap gegeten. Maar kom vaak zulke enthousiaste berichten tegen bij dit genre dat ik maar eens ga proberen. Ik ben nu deze plaat aan het binnen halen. (Bonnie prince billy liefhebbers hebben deze in hun top 10, al zie ik de samenhang nog niet ) Maar tegelijk vraag ik me af als ik dit soort berichten lees of ik aan dit album wel een goeie heb?

Nee zou eerder iets anders proberen. Iets toegankelijker. Daar leer je al kennismaken met technieken en dergelijke. Alles komt hierin samen dus ik denk dat je jezelf eerder moet leiden naar dit soort 'Fennesz'muziek. Ik zou je iets van Shuttle 358 aanraden. Frame bijvoorbeeld. Iemand een beter voorstel?

Als je net het electronic-genre binnen komt rollen raad ik dit album eigenlijk nogal af.. Klinkt misschien erg arrogant, ik wil ook niet zeggen dat ik nu zo'n expert ben, maar het is gewoon niet het meest toegankelijke/makkelijk in het oor liggende album (ik zie trouwens dat ik nog niet gestemd heb, gelijk maar even doen). Misschien zou je hier eens mee kunnen beginnen?


Dan vind ik mijn voorstel eigenlijk passender, no offence. Iets 'makkelijker' en melodieuzer.

Hmmm.... het technieken en dergelijke kan ik nog niets mee inderdaad. Het gaat mij er vooral om dat ik een genre als deze een keer een open kans wil geven. Dat het 'moeilijke' muziek is om te luisteren zal ook in zijn voordeel kunnen werken. Ik zal Shuttle 358 of Arovane ook proberen te vinden. Thanks

Ik zou met Boards of Canada beginnen.

Dat is een hele goede inderdaad. Deze bijvoorbeeld.

Ach, gewoon lekker proberen en een paar keer goed luisteren en ook een paar keer half op de achtergrond terwijl je loom op de bank hangt. Mocht je dat wel eens doen… We moeten er natuurlijk niet al te dramatisch over gaan doen, zó zwaar ontoegankelijk is hij nou ook weer niet.

Met die plaat begon ik dus ook zo ongeveer . Perfecte en vooral toegankelijke beginner.

Al begrijp ik wel dat je een bepaalde route moet doorstaan soms om bepaalde dingen te opjectief te kunnen beluisteren. Deze en Boards of Canada ben ik aan het binnen halen. Ik zal het beide eens de kans geven.
Loom op de bank hangen? Doe ik nooooit

Een lang bericht schrijven over een album dat je niet goed vind is meestal erg lastig. Ik vrees dan ook dat dit bericht niet zo lang gaat worden.

Laat ik eerst even stellen dat ik niet zo van piep-ruis-kraak muziek houd. Zo ook dit album. Het kraakt, het ruist. Ik hoor nog allemaal andere geluiden, maar ik word er gewoon zenuwachtig van.

Nu worden hier die momenten afgewisseld met stukken muziek op een gitaar. Nu zul je denken, afwisseling, eindeleik! Maar nu komt het punt, ik vind die gitaren zo afschuwelijk schoon klinken. Het past ook helemaal niet bij het ruisende geheel. Dan zit je naar een ruis te luisteren, komt er opeens zo'n heel erg clean gitaardeuntje tevoorschijn.

Hierdoor klinkt het bij vlagen erg "Cheesy" en glad. Bwah, ik krijg er overal de kriebels en kippenvel van, en dat lijkt me nou niet echt de bedoeling.

Ik moet zeggen dat ik het laatste nummer nog wel aardig vind. Ook dit is een ruisnummer, maar omdat er nog een bepaalde herhalende melodie inzit vind ik het nummer nog wel de moeite waard .

Sja, dat heet nou contrast. Voor mij in combinatie met het drukkende, warme geluid hètgene waar de kwaliteit van dit album grotendeels inzit.

Dat gitaardeuntje was er al lang, Meneer Fennesz haalt alleen de ruis weg

Maar als je die ruis hebt stoor je daar niet aan, dan stoor je weer aan andere dingen

Als je mijn score ziet, snap je ook wel dat ik me nergens aan stoor .

Hele mooie, warme popliedjes in een spannend en uitdagend jasje.

Maar dat snap ik niet, want in al die nummers zitten bepaalde herhalende melodieën. Het album is daar juist opgebouwd.

Ik kan mijn liefde voor een nummer als Happy Audio gewoon niet onder woorden brengen. Als je hoort hoe het nummer zich opbouwt en vervolgens weer afbreekt door een andere geluid, briljant, echt briljant. Iedere loop in het nummer is anders, al is het maar een nano sample meer.

Ik denk dat hetgeen wat het meeste botst tussen dit album en lambf vooral de algemene stemming van deze muziek is. Het is positief gestemd, warm, hoopvol, etc. Terwijl lambf (voor zover ik zijn smaak een beetje kan inschatten) meer negatief gestemd is. Wat agressiever ook. Wat dat betreft is het niet meer dan logisch dat het gaat botsen. Ik denk dat lambf beter uit de voeten zou kunnen met bijvoorbeeld een Deathprod of een Supersilent ofzo. Maar eigenlijk zou hij gewoon naar Nadja moeten luisteren, maar goed, dan gaan we weer off-topic enzo en dat willen we natuurlijk niet.

Genocide Organ en Whitehouse vond hij anders ook geen klap aan, dus ik weet het zonet nog niet...

..Ik denk inderdaad dat het meer ligt aan dat het piept en kraakt maar dat dat mij helemaal niks doet.

En die cleane gitaaren natuurlijk

Huh nog geeneens 5* ?

Bij deze dan

Ik ben echt meer dan ondersteboven van deze plaat. Een dikke review kan er wel van af, maar zou akelig veel op die van Sietse gaan lijken, alleen al omdat ik dezelfde ideeën over de muziek heb

Op aanraden van een van de vele ambientkenners hier op MuMe toch deze dan maar eens luisteren, want het ambientwerk wat ik tot nog toe voor de kiezen heb gekregen was echt niveau huilen met uien aan je tepels..
Nou weet ik dat dat wellicht aan het feit ligt dat het genre me gewoon niet zo bevalt en dat de slaapverwekkend trage en volstrekt willekeurige manier van produceren van kraakje en piepjes of veel ruis dusdanig ingetogen is dat het verdacht veel als volksbedotterij begint te rieken. Waar geen ambientproducer een nachtje minder om zal slapen ben ik bang
Maargoed, terug naar deze recensie. Dit valt me eigenlijk 100% mee tov. allerlei andere ambient. Affijn, het kraakt nog steeds als een oude mono grammafoon op een masters voice grammafoon platenspeler dat het een lieve lust is. En de ruisjes en frutseltjes duiken her en der op als parmantige origami op de melige griesmeelpudding.. desondanks weet fennesz er wel degelijk interessante melodieën in te verwerken en is er zo nu en dan sprake van een heerlijke sfeer! Mooi ook dat de eerste vier nummers steeds melodieën in zich verwerkt hebben van het nummer daarvoor. Dat laat hij ineens los bij nummer 5 for no reason. Maar ik vond dat wel boeiend eigenlijk. Als een stuk nieuwe herinnering die wordt aangemaakt en je nog even blijft achtervolgen in het volgende nummer. Maar er blijven nog frisse dingen genoeg over om naar te luisteren. Het is echter wel weer passief luisteren. Misschien één van de redenen dat ik ambient nooit lang trek. Als ik wil slapen is het liever zonder muziek. Ben ik wakker dan luister ik liever iets met meer opbouw en variatie Het klinkt gek voor de ambientmakkers onder ons, maar zo werkt het dus bij veel 'normale' mensen.
Toch wil ik om die reden deze plaat niet afvallen, er zitten genoeg schitteringen tussen de repetitiviteit dat ik deze plaat makkelijk nog vaker kan opzetten. Iets als Happy Audio is vermoeiend, maar heeft toch ook iets van 'opbouw' in zich, en dat geldt voor veel nummers op deze plaat. Soms hebben we zelfs gewoon met een wonderschoon pareltje vandoen zoals Shisheido of A Year in a Minute. Voor de liefhebbers van een track zoals Before I Leave kan ik Ra - Wxfdswxc2 met het nummer Skinfest aanraden. Dat is dit in de overtreffende trap!
Ik zet voorlopig even voorzichtig in op een 3*, maar de potentie tot stijgen is hier niet uitgesloten. Het verlangen om deze plaat weer te moeten draaien zal het uitwijzen

hmm ik vind dit eigenlijk maar niks

2.5*

Ik zou zeggen, leg eens uit waarom. Anders had je het net zo goed bij de stem zelf kunnen laten.