Buckingham Nicks - Buckingham Nicks (1973)

Vanochtend “De nacht van de popmuziek” terug gekeken en zag/hoorde dit album door dhr Blokhuis betiteld worden als “Wonderschoon album” ……dacht, hé…heb ik nog ergens in mijn platen verzameling….opgezocht, en na ruim 40 jaar opnieuw beluisterd…..pfffffff inderdaad…..een schitterend album waarbij de Fleetwood Mac sound al duidelijk te horen is. Vooral de nummers Crystal en Frozen Love zijn pareltjes. Het gitaarspel van Lindsey Buckingham is top….zo zie je maar…..wat in het vat zit verzuurd niet.

Ondanks de sexy hoes moet ik helaas eens zijn met Grootfaas en oneens met alle anderen hier. Dit album , dat een flop was bij de oorspronkelijke release, is niet zo heel erg veel soeps. Een paar aardige songs, geen uitschieters, en tamelijk saai. Dat werd gelukkig door beiden later ruimschoots goed gemaakt. 2,5 ster

Mweh. Vind Fleetwood Mac leuk zolang Stevie niet te veel zingt. Had dus wel kunnen bedenken dat ik deze niet goed zou trekken.

Een mooie contradictio in terminis.

Valt wel mee toch? Op Rumours draagt ze alleen Dreams en Gold Dust Woman alleen. En dan nog twee songs met Buckingham en McVie. Ik kan het wel beetje hebben ter afwisseling, maar als het niet afgewisseld wordt gaat het me snel wat tegenstaan.

Ze heeft solo best goede albums gemaakt, waar de zang later ook wat minder benepen werd.

Ik kende het live album Alabama 1975 van Buckingham & Nicks niet. Misschien iets teveel bootleg sound voor MuMe.

Maar absoluut genieten. Voorbeeld:

Buckingham Nicks - Alabama 1975 - Rhiannon

Nou, die cryptische berichtjes van Lindsey en Stevie op social media - zie ook het nieuws op de frontpage van deze site - blijken dus betrekking te hebben op een officiële reissue van dit album. Zijn ze knap laat mee. De helft van de mensheid die geïnteresseerd is in deze uitgave heeft al een erg goed klinkende bootleg-versie van het album. Ik in elk geval wel: de Big Pink-reissue uit Zuid-Korea (!).

Maar we zullen zien: het is lang geleden en waarschijnlijk is er toch nog behoefte aan een reissue - voor het eerst sinds de officiële uitgave van het album op LP. Misschien is het bonusmateriaal nog interessant. Ik lees wel dat die nieuwe uitgave op Warner Bros. verschijnt, terwijl de originele release op Polydor was uitgebracht.

Stevie Nicks, Lindsey Buckingham Billboad Spotted on Sunset - rollingstone.com

Fleetwood Mac’s Stevie Nicks And Lindsey Buckingham Tease Reunion, Or At Least Truce - stereogum.com

misschien dezelfde hoes maar dan anno 2025 ?

Ik weet niet of dat een goed idee is. Phil Collins deed ook zoiets met zijn reissues, dat vond ik geen verbetering (al is het natuurlijk appels met peren vergelijken ).

De originele hoesafbeelding schijnt sinds enkele dagen te zien te zijn op een billboard op de Sunset Strip in Los Angeles. Daaruit leiden veel fans af dat het gaat om een reissue van dit album. Die is inmiddels trouwens ook officieel aangekondigd door Rhino. Op 19 september moet het gaan gebeuren.

Buckingham Nicks reissue confirmed for September 19 - STEVIE NICKS INFO - stevienicks.info

Stevie Nicks and Lindsey Buckingham Tease Project With Sunset Boulevard Billboard

Wat zou kunnen, is dat het album wordt uitgebreid met aanvullende opnames uit 1974.
Deels zijn die terechtgekomen op Fleetwood Mac (1975) maar een ander deel is ongebruikt gebleven. Of werd later gebruikt.

Wat het mooist zou zijn is natuurlijk een uitbreiding met de originele extra tracks van de periode nadat Buckingham Nicks al was uitgebracht.
Lady from the mountains
Misschien moeten ze, ter promotie, straks nog samen op toernee.....

Het mocht even duren voordat Stevie en Lindsey het eens werden met elkaar.

Inmiddels is er iets meer info: voor het eerst officieel op CD en natuurlijk op LP in diverse kleurtjes (en tegen diverse prijzen). Maar in alle gevallen zonder bonustracks, en dat lijkt me toch een misser, gezien de grote hoeveelheid restmateriaal (dat over het algemeen bijzonder goed klinkt) dat op de verschillende bootlegs stond.

Buckingham Nicks album officially reissued on vinyl and CD – SuperDeluxeEdition

Her verbaasde mij in hoge mate dat deze cryptische aankondigingen tot dit gevolg heeft geleid. Een heruitgave van het duo album van Nicks-Buckingham van vlak voor hun FM toetreding.

Ik vermoedde niet dat het tot een hereniging zou komen van de band in de succesformatie minus de ons helaas te vroeg ontvallen Christine McVie. Daarvoor is er denk ik teveel gepasseerd…..

Persoonlijk heb ik er altijd moeite mee dat het Stevie Nicks was die de bom onder Fleetwood Mac heeft gelegd in 2018, nadat ze eerst de jaren daarvoor ('14-'17) af en aan beloofde materiaal aan te leveren voor een 'nieuw' FM album, uiteindelijk na jaren wachten door de andere vier en tal van smoezen om niet te participeren in een nieuw album hebben Buckinham en McVie gezamenlijk een album uitgebracht onder hun eigen namen, maar met een stevige FM-feel. Er was heel veel materiaal om uit te kiezen en ze wilden niet langer wachten.

Vervolgens kwam er in 2018 weer een hoop geharrewar en animositeit na enkel tours waarop Nicks de band voor het dilemma stelde: Buckingham eruit of ik ga zelf. Onvoorstelbaar wat een diva gedrag.

Ik volgde de band vanaf 1975 en vond die samenstelling de beste, Volgde ook de solo carrière van Stevie Nicks, maar mijn animo daarvoor is na de acties uit 2018 behoorlijk tanende.
Heel jammer want een album als Say You Will (2003) had veel potentie ook al werd daar de bijdrage van Christine McVie node gemist.

Anyway, ik overweeg wel de aanschaf van deze hernieuwde uitgave, weliswaar met een bezwaard gemoed.

Die re-release zat er wel een beetje aan te komen. Verbaast me vooral dat het nog zo lang heeft geduurd. Toen de hints werden gedropt dacht ik eigenlijk alleen maar aan een re-release. Als ze dan nog een BN tour hadden aangekondigd met bijvoorbeeld Mick op drums en Waddy Wachtel als extra gitarist dan was ik pas echt verrast geweest. Maar zoals eerder geopperd lijkt de kans op een tour met Lindsey en Stevie inmiddels wel een gepasseerd station.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Buckingham Nicks - Buckingham Nicks (1973) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Buckingham Nicks - Buckingham Nicks (1973)
Het debuutalbum van Buckingham Nicks flopte in 1973 volledig, maar het Californische duo kon aan de slag bij een wat uitgebluste Britse bluesband met een indrukwekkende wederopstanding als resultaat

Er is ontzettend veel muziek te vinden op de streaming media platforms, maar er ontbreken ook wel wat albums. Tot voor kort ontbrak een album dat in 1973 nauwelijks werd verkocht, maar dat uiteindelijk de popmuziek zou veranderen. Lindsey Buckingham en Stevie Nicks probeerden het aan het begin van de jaren 70 als het duo Buckingham Nicks, maar hun platencontract werd ontbonden toen hun debuutalbum nauwelijks werd verkocht. Door het album konden de twee wel toetreden tot een band die zou uitgroeien tot een van de grootste bands aller tijden en dat deed met de muziek die in een net wat ruwere vorm als was te horen op het nu dan eindelijk verkrijgbare album van Buckingham Nicks.

Het is een album met een prachtig verhaal, een album dat een enorme invloed zou hebben op de ontwikkeling van de popmuziek en ook nog eens een uitstekend album, maar toch was het tot vorige week een album dat niet was te vinden op de streaming platforms en evenmin fysiek verkrijgbaar was. Het is een album dat in Nederland zelfs nooit op cd is uitgebracht en dat alleen met heel veel geluk was te vinden in de tweedehands vinyl bakken (waarin iemand het album een paar jaar geleden voor mij vond).

Ik heb het over het titelloze debuutalbum van Buckingham Nicks, het project van Lindsey Buckingham en Stevie Nicks. Het album verscheen in 1973 en deed het minder goed dan de platenmaatschappij had verwacht, waarna het duo werd gedumpt. Iemand die het album wel hoorde was Fleetwood Mac voorman Mick Fleetwood, die op zoek was naar een nieuwe gitarist voor de Britse bluesband.

Mick Fleetwood hoorde wel wat in het gitaarwerk op het album van Buckingham Nicks en benaderde Lindsey Buckingham voor de vacature. De Amerikaanse muzikant had er, mede door het zwaar tegenvallende succes van Buckingham Nicks, wel oren naar, maar ging alleen akkoord als zijn geliefde en muzikale partner Stevie Nicks ook mocht toetreden tot Fleetwood Mac.

De rest is geschiedenis. Fleetwood Mac veranderde met Stevie Nicks en Lindsey Buckingham aan bord van een bluesband tot een van de grootste popbands aller tijden. De band maakte in 1975 een nieuwe start met een titelloos album, waarop met name Stevie Nicks haar stempel drukte en maakte vervolgens met het in 1977 verschenen Rumours een van de best verkochte en meest invloedrijke albums aller tijden.

Het zijn albums die bijna iedereen kent, maar het debuutalbum van Buckingham Nicks bleef onbekend, zeker bij een ieder die er na 1973 naar op zoek ging. Gelukkig is het album nu eindelijk beschikbaar op cd en LP en is het bovendien op de streaming platforms te vinden.

Het is een album dat direct vanaf de openingstrack Crying In The Night bekend in de oren klinkt, want Lindsey Buckingham en Stevie Nicks maken op hun album de muziek die Fleetwood Mac vanaf 1975 zou maken en die uiteindelijk zou terecht komen op de onbetwiste klassieker Rumours.

Je hoort het in de zang van Stevie Nicks en Lindsey Buckingham en in hun harmonieën, je hoort het in het zo karakteristieke gitaarspel van Lindsey Buckingham en je hoort het in een groot deel van de songs, die ook best op het titelloze album van Fleetwood Mac uit 1975 hadden kunnen staan.

Het album van Buckingham Nicks is op zijn minst een voorstudie van Rumours, maar ik vind het zelf niet overdreven om te stellen dat het een blauwdruk is van een van de meest succesvolle albums aller tijden. Zeker in de beste songs op het album benaderen Lindsey Buckingham en Stevie Nicks de perfectie van hun latere band, maar in de wat minder aanstekelijke songs is er in ieder geval het geweldige gitaarwerk van Lindsey Buckingham, dat Mick Fleetwood in 1973 wist te betoveren.

De Britse muzikant kon toen niet vermoeden wat hij in huis zou halen met Lindsey Buckingham en zeker ook met Stevie Nicks, die hem wat werd opgedrongen. We zullen nooit weten wat er van Buckingham Nicks zou zijn geworden zonder het aanbod van Mick Fleetwood, maar wat zou het zonde zijn geweest als we Rumours zouden hebben gemist. Erwin Zijleman

Mooie plaat. Beter dan werkelijk ALLES dat deze twee in welke combinatie of samenstelling dan ook na Tusk hebben uitgebracht.

Van 3,5* naar 3*. Niet slecht maar ze hebben veel beter uitgebracht. Er staat geen enkel nummer op dat ik op een best of zou zetten. Ik hoor hier legendarische blauwdruk. Dat wordt ook maar enkel gezegd omdat het moeilijk op streaming te luisteren was, en nu wat gehypet door platenfirma's. Je hoort het potentieel van later, maar legendarisch? Nee, je kan dit zelfs gewoon skippen.

Bijzonder, na de release in 1973 nauwelijks meer te vinden. Het werd een collectors item waar soms honderden euro's voor werd neergelegd, de plaat is zover ik weet ook nooit op cd verschenen.
Toentertijd flopte de plaat enorm. Wel bijzonder dat de toen al legendarische drummer Jim Keltner ( George Harrison, John Lennon, Paul simon etc.) Zich leende voor dit totaal onbekende duo.
Fleetwood Mac, zoals het vanaf 1975 ging klinken, is hier al in iedere vezel hoorbaar. Toch wel een verassend goede plaat, die nu, na 52 jaar ineens debuteert in de hitlijsten.

Ik dacht dat dit album na het succes van Rumours werd heruitgebracht en met meer succes. Het is inderdaad een blauwdruk van de latere Fleetwood Mac door het gitaargeluid van Buckingham en de zang van beiden. Het duo bewees hier al dat ze compositorisch tot veel in staat was wat later ook zou geschieden.

Het album is in de jaren na Rumours nog een flink aantal malen opnieuw uitgegeven op LP, tot aan begin jaren tachtig, zo is te zien op Discogs. Daarna niet meer, al verschenen er in de 21ste eeuw nog een flink aantal niet-officiële reissues, zowel op LP als op CD. Ik heb zelf een van die CD-reissues, een mooie mini-LP met klaphoesje uit Zuid-Korea (!). Klinkt prima, mooi vormgegeven, en met een groot aantal interessante bonustracks. Daar laat ik het bij.

Muzikaal vind je hier al veel ingrediënten die terug te horen zijn in de muziek van Fleetwood Mac vanaf 1975. Wat dat betreft hebben Buckingham en Nicks overduidelijk hun stempel gedrukt op het Fleetwood Mac zoals de meeste mensen de band kennen. Desondanks vind ik dit album - hoewel goed - niet beter dan post-1977-albums als Mirage, Tango in the night en zelfs Say you will.

Waarbij aangetekend dat beiden, dus zowel Fleetwood Mac als band als het duo Buckingham/Nicks aan de grond zaten.
Het was in de periode vlak daarvoor dat Stevie Nicks noodgedwongen een bijbaantje aannam in een café als serveerster.

Dus ja, ze kregen van platenmaatschappij Reprise één kans om er nog wat van te maken en toen volgde dus het witte titelloze Fleetwood Mac album.
Geheel ten onrechte dat het destijds is geflopt, ik denk dat gewoon de muzikale tijd er nog niet rijp voor was.

Het floppen van dit album zal wellicht te maken hebben met gebrek aan promotie. Het leverde geen hitsingle op en dat was noodzakelijk voor de verkoop van dit album.

Eigenlijk deze plaat altijd een beetje links laten, in de periode dat ik een platenshop werkte, deze regelmatig in handen gehad, echter nooit tot aanschaf( uitbetalingen loon) overgegaan.

Later, toen ik wat meer Fleetwood Mac ben gaan volgen, was ie niet meer verkrijgbaar.

Eigenlijk ook eerder dit jaar ,toen ie weer volop verkrijgbaar was, liep ik niet direct warm.

Vanmiddag in een soort kringloop, zag ik hem ,gesealed en al, liggen , eindelijk aangeschaft!!

Gesteund door de crème dela crème, van de LA studio’s ,begin jaren zeventig, Jim Keltner, Jerry Scheff en Ron Tutt van de Presley begeleiders en Waddy Wachtel ,die destijds bijna op alle platen uit de scène de gitaar bespeelde.

In eerste instantie dus zonder succes, gezien de hoeveelheid platen die destijds op de consument werden afgevuurd wel begrijpelijk, sprong er niet echt bovenuit.

Ook na beluisteren vanmiddag , begrijp ik goed dat het flopte. Misschien maar goed ook, anders had het anders kunnen lopen, nu vonden Fleetwood Mac en Buckingham/Nicks elkaar, de rest is…..

Ik kom tot drie sterren voor deze ,in mijn oren ,vlakke plaat. Wel blij met aanschaf, dat dan weer wel.

Leuk om te weten dat Jerry Scheff en Ronnie Tutt op dit album meespelen.

Die namen zeggen me niets, spinout. Wil je mij/ons een lichtje doen schijnen waarom je dat opvalt?

Zoals blaauwtje hierboven al aangeeft, waren dit leden van Elvis live band. In januari van 1973 hadden ze nog aan de Aloha Via Satellite concert meegedaan, die wereldwijd werd uitgezonden. Jerry Scheff is o.a. ook te horen op het Doors album L.A. Woman en Ronnie Tutt werd de drummer in Neil Diamond band.

Ooo, wat een leuke dwarsverbanden?! Dank!

Dit album is de opmaat naar het grote Fleetwood Mac gebleken. Met terugwerkende kracht is dit ook een prachtig album. Je hoort er bij vlagen Fleetwood Mac doorheen. Dus ik deel de mening van velen hier niet en krijgt het album van mij 5*****

Een jaar geleden hoorde ik een nummer van dit album in een podcast en uiteraard was de associatie met Fleetwood Mac daar. Eén van de eerste groepen die mijn muziekwereld betrad, als eind februari '77 Go Your Own Way de Nederlandse hitlijsten binnenkomt. Een instant klassieker.
Twee elpees kocht ik van hen in de jaren '90 toen velen hun vinyl wegdeden: de succesalbums Rumours en Tusk. Daar liet ik het bij, maar toen ik dat liedje van het mij onbekende Buckingham Nicks hoorde, wist ik meteen weer waarom ik die twee elpees zo goed vind. Afgelopen april kocht ik Buckingham Nicks.
"Available for the first time in over 40 years", vertelt een stickertje op de hoes. De boel is "newly remastered from the analog tapes", het klinkt vast nét wat anders dan het origineel uit 1973.

Hier klinkt al het Fleetwood Mac zoals ik ze leerde kennen, echter ten tijde van deze elpee worstelend om het hoofd boven water te houden. Ik las ooit dat ze in die tijd met Status Quo (!) door de VS tourden, waarbij Rick Parfitt en Francis Rossi constateerden dat Fleetwood Mac in die bezetting niet herkenbaar was voor de fans die hen kenden van de albums met Peter Green. Vanaf de toetreding van Buckingham en Nicks in 1975 op Fleetwood Mac is er dat herkenbare geluid, voor mij hét Fleetwood Mac.

Wat maakt dat Buckingham Nicks zo goed is? Simpel: de stemmen van Lindsey Buckingham en Stevie Nicks kleuren fraai samen, het akoestische gitaarspel van meneer B is vaak om te zoenen en de composities zijn sterk tot zeer sterk. Precies de elementen die bij Fleetwood Mac zouden terugkeren, met de stem van Christine McVie en de soms tegendraadse drumpartijen van Mick Fleetwood als extra ingrediënten.

Die horen we hier dus niet, wel zat onder meer de bekende Jim Keltner op de drumkruk en andere vermaarde naam is die van gitarist Waddy Wachtel, eveneens bekend van het nodige sessiewerk. Hierboven noemde spinout de namen van musici die met Elvis Presley en nadien Neil Diamond speelden. Producer Keith Olsen bouwde nadien een grote reputatie op en wie Buckingham Nicks hoort, begrijpt waarom. Warm, transparant, of het nou klein en akoestisch is of een licht-orkestrale aanpak krijgt wat gebeurt op Frozen Love.
Absolute hoogtepunten voor mij zijn het instrumentale en akoestische Stephanie, Long Distance Winner en op kant 2 het miniatuur Django (cover van jazzpianist John Lewis), het lome Races Are Run en Frozen Love. Slechts met Don't Let Me Down Again kan ik minder, ondanks de prachtige zang. Dit door een te vaak herhaalde gitaarlick.

Heerlijke plaat en toen ik 'm ophad bij een bezoek van mijn oudste zoon, was hij zó enthousiast dat hij 'm inmiddels ook thuis heeft staan. Leuk om zo'n stokje door te geven.

Peter Green zat begin 1974 al een tijdje niet meer in de band. We hebben het hier over de bezetting uit ruwweg de eerste helft van de jaren zeventig, met naast Mick Fleetwood en de McVies ene Bob Welch als de centrale figuur.

Maar er was nog een andere reden waarom het Amerikaanse publiek de band destijds niet herkende als zijnde Fleetwood Mac. Ook niet die van de bezetting uit begin jaren zeventig. En dat had alles te maken met het feit dat hun toenmalige manager de band niet mee kon krijgen voor deze inderhaast geplande Amerikaanse toernee. Ze hadden toen net vakantie.
En dus verscheen een nep-Fleetwood Mac op het podium, met muzikanten die geen enkele relatie tot de band hadden. Manager Clifford Davis dacht dat het niet zou opvallen bij het Amerikaanse publiek, maar die tour werd een complete ramp en werd na zeven shows al afgebroken.

De oplichtingstruc maakte indirect de weg vrij voor de toetreding van Buckingham en Nicks tot FM. Zij hadden een jaar eerder deze destijds weinig succesvolle duo-LP gemaakt. Maar deze muziek vormde wel de staalkaart van hun kunnen die Mick Fleetwood overstag deed gaan. De rest is geschiedenis, zoals dat heet...

En het debacle leidde nog tot iets anders moois, al is dat uiteindelijk een voetnoot in de popgeschiedenis. Enkele leden van die fake-band hergroepeerden zich tot de band Stretch, die een jaar later een hit had (ook in Nederland in de top-10) met Why Did You Do It. Waarvan de tekst een rechstreekse klaagzang is aan het adres van Mick Fleetwood, die kennelijk ook de hand had in het incident. Hij zou nl. in eerste instantie wél met de band meereizen naar de VS, maar liet het uiteindelijk afweten. Waarna de fake-bandleden zich genoodzaakt zagen om aan de contractuele verplichtingen te voldoen.

O, dat wist ik niet! Ik herinner me de uitspraak van Rossi en Parfitt uit het boek 'For the Record', waarschijnlijk ging dat over de fake-Fleetwood Mac. Eens kijken of ik het kan vinden in het boek, maar nu eerst werken. En Office ligt eruit, dát wordt lastig hier en daar