Buckingham Nicks - Buckingham Nicks (1973)

Tja deze moest er ook op, na alle toevoegingen van Stevie Nicks van de afgelopen dagen. Ik heb deze helaas niet, maar heb m ooit geleend in die tijd van iemand. Ik weet nog dat ik m heel mooi vond, en zie eigenlijk alleen nog het nummer ' Crystal' dat ik herken, omdat dat later opnieuw onder Fleetwood Mac is uitgebracht.

Lichtelijk foute hoes

die hoes!!

Helaas nooit gehoord, en ik vind die hoes absoluut nog zo fout niet, ik heb er al duizenden lelijkere gezien, wat is er mis met wat bloot vlees, niets toch ?

Ik ben fan van Fleetwood Mac en in uitbreiding ook van deze 2 artiesten, dit is dus de voorloper van wat Fleetwood Mac uitbracht vanaf 1975.

Wèl nieuwsgierig, maar ik heb de plaat nooit echt tegengekomen, zelfs niet in afprijsbakken, zonde!

Jammer dat die twee niet verder door gegaan zijn met "Buckingham Nicks".....en Peter Green met "Fleetwood Mac".

Harald, ik deel die mening niet; Fleetwood Mac was op sterven na dood, nèt voor deze twee artiesten toetraden tot de band.
Peter Green was inderdaad goed en heeft FM helpen grootmaken, maar halfweg jaren zeventig was het een uitgebluste band die net op tijd nieuw leven werd ingeblazen door Nicks en Buckingham.

Ik hou trouwens van de twee Fleetwood Macs, zowel de pure bluesrockformatie ten tijde van Green, en van de hitmachine met Buckingham-Nicks-Perfect-Mc Vie & Fleetwood.

Zonder deze twee hier hadden we geen prachtplaten gekend als "Fleetwood Mac" (1975), Rumours, Tusk en later ook nog Tango in the NIght.
Tot spijt van wie het benijdt.

Evan..dit was gewoon rhetorisch. Ik kan ook van alle twee genieten maar mijn voorkeur gaat naar Peter Green's Fleetwood Mac. En persoonlijk vind ik dat die Buckingham-Nicks-Perfect-Mc Vie & Fleetwood band had moeten door gaan onder een ander band naam maar beslist niet onder Fleetwood Mac

Tja, misschien onder een andere naam, maar wat de muziek betreft zou dat gelukkig niets veranderd hebben... toch ?

Ze hadden dan natuurlijk de zelfde muziek gemaakt maar daar gaat het toch niet om.

M'n vriendin is een grote FM/Nicks-fan en ik ben er vrijwel zeker van dat ze deze niet heeft, dus heb ik 'm net voor haar op Ebay gekocht.

Op Ebay heb ik een paar clipjes gezien. Klinkt alleraardigst, wat ongepolijster dan het groepswerk.

Dank SQ voor het plaatsen van Buckingham en Nicks, voor een zeer moeilijk te krijgen CD. Onofficieel ben ik er ook aan gekomen via e-bay, je wilt het niet weten hoe, maar vanuit Australië en voor teveel geld. Waarom het duo, of de platenmaatschappij, zo ingewikkeld doet voor een officiële release is mij werkelijk een raadsel. Ver weg hoop ik stilletjes dat Buckingham en Nicks de cd nog eens dunnetjes over doen, met wat toevoegingen en andere dingen die ze in 35 jaar inmiddels hebben geleerd, en dat DAT de reden is dat ze Buckingham Nicks nog niet hebben uitgebracht. Voordat daar verder rare verhalen en geschiedvervalsing over ontstaat: zowel Fleetwood mac als Buckingham en Nicks zaten in 1974 aan de grond, financieel en muzikaal. Het duo was na één LP hun platencontract al weer kwijt (500 van verkocht, waarvan er nog 300 bij Lindsey in de garage stonden); bij Fleetwood mac was de pijp volledig leeg bij Bob Welch en Christine McVie(!), hoewel ik hun laatste LP (Heroes are hard to find) nog steeds goed te pruimen vind. Maar juist het gebrek aan artistieke (en dus financiële) erkenning brak de band eigenlijk op. Door toeval hoorde Mick Fleetwood in de studio (hoe is het mogelijk, van zo'n onbekende LP en onbekend duo, maar goed) het nummer Frozen love, inderdaad een juweeltje, daar niet van. En Mick Fleetwood wilde die zanger, die gitarist, kortom, Buckingham in Fleetwood mac. Gelukkig was het toen nog aan tussen Buckingham en Nicks, want Lindsey's enige eis was het ook opnemen van Stevie in de band. Dat ging nog niet zo gemakkelijk maar uiteindelijk zal Mick hebben gedacht, dat het nog niet zo gek was voor de gezelligheid, twee dames die tenministe met elkaar konden optrekken. Later, toen Rumours een millionseller was geworden, gingen geïnteresseerden ook luisteren naar Buckingham Nicks en toen viel opeens het woord blauwdruk. Hoewel onmiskenbaar met veel kwaliteiten, is dat teveel eer. De cd heeft z'n eigen tijd, plaats en sfeer (ik vind hem eerlijk gezegd een beetje traag en alleen Don't let me down again(toen ook al!) rockt volledig) en het duo stond echt nog in hun kinderschoenen. Dat geeft helemaal niet, de cd is ook zeker een must voor elke fan (als je er aan kunt komen) maar juist in hun Fleetwood mac tijd, hebben zowel Lindsey Buckingham als Stevie Nicks zich veel aangeleerd en gelukkig maar.

Wat zouden ze beide nog tot grote hoogte stijgen in de 2e helft van de 70's, hun toptijd m.i. bij Fleetwood Mac....

Ik heb 'm gewoon nog op vinyl........ Het is vooral de fris van de lever naïve aanpak van het duo die deze plaat voor mij interessant maakt en dan neem je die hoes maar op de koop toe..........

Het klinkt gewoon IMO allemaal een stuk eerlijker dan hun werk met Fleetwood Mac, waar ik dus, met de uitzondering van een paar nummers als Rhiannon & Go Your Own Way, helemaal niks mee heb. Hun uitvoering van Crystal vind ik dan ook veel lekkerder dan de latere FM uitvoering ......

Dat kan Droombolus; als ik zo een beetje jouw Top 10 zie kan ik me jouw voorkeur wel voorstellen.

Dit is een zeer goede plaat van Buckingham en Nicks , is alleen op vinyl verschenen , ik heb de cd in digipack besteld met het album Law By Order erop en incl 2 bonusnummers .
Wacht met spanning af , het album heb ik al gehoord , staat op m`n harde schijf , maar muziekliefhebber als ik wil hem orgineel in bezit hebben .

@shackinup (op de juiste plek!)

De cd klinkt toch wel beter dan een van een LP ingebrand exemplaar. Zolang Buckingham & Nicks of wie dan ook weigeren, de plaat officieel op cd uit te brengen, ben ik er blij mee.

Mijn exemplaar is overigens verschenen op Anthem records (er is een internetsite van) uit Australië......................Nogmaals, ik denk niet dat Buckingham en Nicks er aan verdienen, dat ligt dan vooral aan hen zelf.

Leuk ook de extra (single) versie van Crying in the night. Die staat sowieso niet op de LP

Erg goed album. De sound hierop spreekt mij meer aan dan de sound op Rumours. Dat komt o.a. door het gebruik van akoestische gitaren. Het klinkt minder poppy en gelikt. Zoals Droombolus al zei: eerlijker.

Raar (en erg jammer) dat deze niet op CD wordt uitgegeven. Deze vind ik ongeveer gelijkwaardig aan ''Fleetwood Mac'' uit 1975.

Ik heb 'm wel (vanaf lp naar cd gebrand )

Ik ga deze eens herbeluisteren voordat ik een oordeel vel .

Hier kan ik het enkel geheel mee eens zijn

Terugluisterend is het niet voor niets dat Mick Fleetwood wel iets zag in dit duo en hen uiteindelijk in Fleetwood Mac loodste .
Het is een pure eerlijke plaat met fraaie melodieuze pop , en die samenzang is hier al hemels .
Je hoort natuurlijk nog wel dat zowel Buckinham als Nicks duidelijk nog moeten groeien in het totaalplaatje , maar juist die kwetsbaarheid pakt erg goed uit . Talentvol zijn ze zeer zeker en als je goed luistert hoor je ook al duidelijke invloeden die zo kenmerkend waren voor de latere Fleetwood Mac sound .
Produktioneel is het wat wankel , maar de liedjes deugen beslist . Het is in ieder geval heel eigen en nogmaals de stemmen zijn uniek .

Laatst Rumours weer eens uit de kast getrokken, en via deze omweg kwam ik ook deze plaat weer tegen. Het is inderdaad die eerlijkheid, de oprechtheid die dit album uitstraalt waar ik echt van geniet. Ik vind instrumental Stephanie ook ontzettend mooi. Je voelt de liefde die erin zit. Net als bij Crystal, die ik zoals eerder aangegeven vele malen beter vind dan de klinische uitvoering die later op FM zou verschijnen.
De plaat wordt gedragen door een scala aan sterke songs, de goede vocalen van de (toen nog) tortelduifjes, en natuurlijk het signature gitaarspel van Buckingham dat ook hier al een belangrijke plaats inneemt. Ik snap dat Mick Fleetwood na het horen van deze plaat direct overtuigt was van het feit dat deze man binnengehaald diende te worden. Nicks was enkel een bonus, onderdeel van de package deal. Maar zeer van belang, zo bleek later. Het is juist die eeuwige wisselwerking tussen deze twee ex geliefden die het vuur binnen FM zo lang brandende heeft gehouden. Met name bij live optredens is de spanning zo nu en dan duidelijk voelbaar. Geweldig om naar te kijken.
Maar goed, ik dwaal af, prachtig album, breng dat ding nou eens uit op CD met een goede remaster, want dat kan dit album gebruiken!

****

Haha, alleen al voor die hoes de moeite van het aanschaffen waard lijkt me

Door onderstaande berichten word ik hier wel razend benieuwd naar. Ben ook een groot liefhebber geworden van FM de laatste jaren, zowel in oude als nieuwe bezetting. Hoop dat deze ergens te pindakazen valt. De cd zal wel even zoeken worden..

Heb de LP niet lang geleden in perfecte staat voor € 6 gekocht, zo moeilijk is hij hier in ieder geval niet te krijgen. Liefhebbers moeten maar een pm sturen, dan kan ik wel even op jacht gaan

Verder prima plaat, hoewel de aandacht niet altijd vastgehouden wordt. Maar dan kijk ik gewoon even naar de hoes...

De LP ja , de cd is daarintegen moeilijker te krijgen .

Raar. Ik had 'm voor zoiets als €10,-.
En zo moeilijk is ie niet te krijgen.

Misschien moet je dan even adviseren, er zijn vast meer geïnteresseerden hier voor deze cd. In de gangbare platenzaken is hij alvast niet te krijgen.

Er is nu eenmaal een hele categorie cd's om de één of andere reden niet, of moeilijk te krijgen. Bijvoorbeeld omdat ze officieel nooit op cd zijn verschenen.

Heb net na fantiek bieden 32 dollar 50 betaald voor Mick Fleetwood's solo cd The Visitor. Nooit kunnen vinden, nu dan eens één exemplaar tegen veel te veel geld. Maar goed, misschien moeten we een topic beginnen waar we elkaar kunnen tippen.

En voor elkaar uit de ogen kunnen kijken...

Ik zie 'm nu ook niet op Ebay staan...

Ikzelf zit nu trouwens achter de eerste 4 originele AC/DC-cd's aan. Ze zijn best te vinden, maar alle vier loeiduur.

@musician: Het was helemaal geen toeval dat Keith Olsen deze plaat liet horen aan Mick Fleetwood. Hij geloofde in dit duo en dit werk dat hij hoogstpersoonlijk in zijn eigen studio met hen afleverde. Terwijl Mick luisterde naar Frozen Love om de mogelijkheden van Olsen en zijn studio in te kunnen schatten, waren beide tortelduifjes zelfs thuis: ze woonden boven de studio. Mick boekte de studio ( om het volgende FM-project in te starten met Welch) en een paar weken later dacht hij terug aan dit moment toen Bob Welch zich uit de band terugtrok.

"Fleetwood Mac" uit 75 is dan ook opgenomen in die studio met Olsen zelf aan de knoppen.

En dan te bedenken, dat de verkopen van de LP Buckingham Nicks zo treurig waren, dat Lindsey en Stevie er niet in slaagden een nieuw platencontract af te sluiten.

Daar zat Stevie Nicks, met Rhiannon op haar schoot.

Ja, daar deden Olsen, Fleetwood, Buckingham en Nicks uiteindelijk goede zaken.

Het heeft wel tot 2004 geduurd voordat de witte Fleetwood mac cd (waar we het over hebben) uit 1975 na een grondige remaster-beurt eindelijk eens wat beter klonk.