The Rolling Stones - GRRR! (2012)

Ik hoorde vandaag op de radio dat deze nieuwe verzamelaar opkomst is.
Nu ik hier de tracklist zie ben ik weeral eens teleurgesteld.

Net zoals op Forty Licks weer geen Sexdrive.Maar ook geen Almost Hear Your Sigh of geen Rock and A Hard Place.

En nu zijn het nogthans 'Fifty Licks'...

De deluxe editie bevat zelfs 80 nr's!
Almost hear you sigh staat er dan iig wel op.
Er zit ook een dvd bij met de beste videoclips.

Disk 1
1. Come On
2. Not Fade Away
3. It’s All Over Now
4. Little Red Rooster
5. The Last Time
6. (I Can’t Get No) Satisfaction
7. Get Off My Cloud
8. 19th Nervous Breakdown
9. Paint It Black
10. 10 Have You Seen Your Mother, Baby, Standing In The Shadow?
11. Let’s Spend The Night Together
12. Jumpin’ Jack Flash
13. Honky Tonk Women
14. Gimme Shelter
15. Street Fighting Man
16. You Can’t Always Get What You Want
17. Wild Horses
18. Under My Thumb
19. Sympathy For The Devil
20. We Love You

Disk 2
1. Brown Sugar
2. Tumbling Dice
3. Start Me Up
4. Rocks Off
5. Angie
6. It’s Only Rock’n Roll
7. Fool To Cry
8. Miss You
9. Respectable
10. Emotional Rescue
11. Waiting On A Friend
12. Undercover (Of The Night)
13. The Harlem Shuffle
14. Mixed Emotions
15. Love Is Strong
16. Like A Rolling Stone
17. Anybody Seen My Baby?
18. Streets Of Love
19. Plundered My Soul

Disk 3
1. I Wanna Be Your Man
2. She Said Yeah
3. Ruby Tuesday
4. Dandelion
5. Mother’s Little Helper
6. Heart Of Stone
7. Time Is On My Side
8. Out Of Time
9. I’m Free
10. As Tears Go By
11. She’s A Rainbow
12. Lady Jane
13. Midnight Rambler
14. You Got The Silver
15. 2000 Light Years From Home
16. That’s How Strong My Love Is
17. Play With Fire
18. I Am Waiting
19. Yesterday’s Papers
20. Salt Of The Earth
21. Shine A Light
22. Sister Morphine
23. Hot Stuff

Disk 4
1. Shattered
2. You Got Me Rocking
3. Saint Of Me
4. Rain Fall Down
5. Don’t Stop
6. Time Waits For No One
7. Dance (Pt 1)
8. Far Away Eyes
9. Moonlight Mile
10. She Was Hot
11. She’s So Cold
12. Highwire
13. Almost Hear You Sigh
14. I Go Wild
15. Beast Of Burden
16. Doo Doo Doo Doo Doo (Heartbreaker)
17. Gloom And Doom
18. One Last Shot

Ja, maar dit IS toch gewoon Forty Licks, met een andere naam, met aan het eind 2 nieuwe nummertjes?

Nu zijn er al 4000 Stones-verzamelaars, maar als ze met al die dubbelaars door blijven gaan met nauwelijks enig toegevoegde waarde is het geen wonder dat het fysieke muzikale product op sterven na dood is... . Het wordt weer eens tijd dat supernarcist Jagger z'n bejaarde rotkop weer eens uit de kont van een of andere jet-slet haalt en terug de studio in duikt voor een volwaardig nieuw album!
Laat 'm maar weer eens wat doen voor z'n geld!

We nemen het, als ware Stones-fans, nog wel eens mee als het in een of andere ramsj-bak ligt.
Dit mag niet duurder gaan kosten dan een euro of 5.

Uhmm en ik maar denken dat er een nieuw album (alszijnde album met nieuwe songs) uit zou komen. Helemaal eens met kaztor: duidelijker kun je het niet schrijven

Ja, mee eens. Je kan niet aan de gang blijven. Het is ook nog eens een instinker van jewelste, omdat er twee nieuwe songs opstaan.
Een nieuwe plaat misschien..... tja, het zou eigenlijk niet onmogelijk moeten zijn.
Gloom And Doom heeft wel weer iets Stoneswaardig, maar of ze dat een heel nieuw album nog zijn ?
One Last Shot..... Misschien zegt dat wel genoeg.
Ik denk dat The Stones dicht bij het eindstation zijn gekomen.

The Rolling Stones zijn al lang in het eindstation gearriveerd, maar ze zijn te koppig om uit te stappen. En die koppigheid zal er uiteindelijk voor zorgen dat we bij ieder concert dat ze zullen geven ons hart moeten vasthouden op dat er niemand op het podium een hartaanval krijgt.

De titel geeft perfect aan wat ik vind van deze compilatie.

De zoveelste rip off van deze multinational!

The London Years (singlecollectie), Beggars Banquet, Let It Bleed, Exile On Mainstreet en eventueel Tattoo You. Dan heb je de smaakmakers wel in huis.

Lees voordat je meer aanschaft van de Stones eerst de recente biografie van Philip Norman over Mick Jagger. Dan vergaat je de lust vanzelf. Wat een misselijkmakend mannetje....

Nee, wat een misselmakende flut roddeljournalistiek boekje.

De schrijver Philip Norman kun je moeilijk een roddeljournalist noemen. Hij heeft internationaal, door fans en niet-fans, hooggewaardeerde, goed gedocumenteerde, dikke biografische boeken geschreven over o.a. John Lennon, Elton John en óók The Rolling Stones. Zijn recente biografie over Jagger wordt ook nu weer worldwide geprezen.Terecht. Het boek leest bovendien als een trein.

Juist niet, overal lees je genadeloze reviews, met de kritiek dat het alleeeen maar over vrouwen gaat en niet waar het werkelijk om zou moeten gaan: de muziek.

Ik heb het zelf hier ook liggen, dus zal er binnenkort aan gaan beginnen, maar de lust is me wel zo ontgaan.

Zijn eerdere boek over de Stones vond ik destijds wel goed, maar ook dat stond vol fouten en van horen zeggen aannamingen.
Later kwam er nog een wel erg makkelijk in elkaar geflanst boek van hem uit, wat eigenlijk voortboorduurde op zijn eerdere boek The Stones.

Ik heb ze beiden gelezen, dus ik weet best wel waar ik over praat.

Bij Stonesfans staat hij sowieso niet al te best bekend.

Je hebt die biografie dus helemaal nog niet gelezen. En wel een vernietigend oordeel? Laat maar....het gaat mij om de GRRR-compilatie als de zoveelste melkkoe om mee te cashen. Of is het een noodzakelijke aanschaf?

Jij begint zelf er over dat Jagger een misselijkmakend mannetje is en baseert dat op een biografie van iemand, die Jagger in geen 30 jaar gesproken heeft, als hij dat al ooit echt heeft gedaan en die zich volgens mensen, die het boek al uit hebben, vooral focust op al zijn affaires, al dan niet op waarheid gebaseerd en maar weinig op de muziek. Verder zeg je dat het boek overal wordt geprezen, maar ik heb er alleen maar slechte kritieken over gelezen.

Natuurlijk is Grrr! weer de zoveelste makkelijk uitgebrachte compilatie, hoewel er nu wel meer nr's dan ooit samen op een uitgave staan en het een goed overzicht geeft van hun carriere, maar wie tien jaar geleden al 40 Licks aan schafte zal deze als vrij overbodig beschouwen.

Zo, dat is een duidelijke reactie van een trouwe fan die zijn band verdedigt. Dat siert je. Ik ben helaas van mijn geloof gevallen als oude liefhebber. Lees maar onder Some Girls op pag.5 hoe dat gebeurde. De enige verzamel (naast de klassieke albums) die ik van de Stones bezit zijn The London Years. De overige songs die ik zelf heb gecompileerd van hun later werk zijn de nummers waarin vooral de bluesroots van de Stones doorklinken. Die bevallen me het beste. Jagger is een verhaal apart. Het was/is een geweldige zanger, laat daar geen misverstand over bestaan. Maar verder vind ik het een eikel geworden. Net zoals ik Neil Young een oude zeur vind, Van Morrison een stuk sjagrijn en Costello een azijnpisser. Ook live was dat merkbaar bij hun concerten.Maar ze hebben alle vier wel prachtige albums gemaakt. Tot het voor mij een keer genoeg was. Kan gebeuren. Little Feat heeft daarna de fakkel van de Stones als vuige rythm&bluesband overgenomen in mijn verzameling. Toen Lowell George stierf en de band vastliep in synthesizergedoe kwam ik uit bij Graham Parker, Springsteen, etc. en zo ontwikkelt de muziek én mijn smaak zich door de jaren heen.

Wat maak het nu in godsnaam uit of Jagger de ideale schoonzoon is of een 'misselijkmakend mannetje'??Waar het bij mij omdraaid is of iemand al dan niet een goede artiest is.

Als morgen blijkt dat Bowie,Kerr of Ferry misselijkmakende mannetjes zijn ga ik hun muziek zeker niet anders bekijken.Deze site dient om muziek te beoordelen,niet om artiesten hun privéleven te veroordelen.

Ik ga me niet uitspreken over het feit dat Mick Jagger al dan niet een misselijkmakend mannetje is,wat ik wel weet is dat hij tot de grootste performers behoort van de laatste 50 jaar in de popgeschiedenis.

Tja snap ook niet de discussie over wat of hoe iemand is. Misschien vaker in de spiegel kijken hoe geweldig we zelf niet zijn of een goede schrijver vinden die een boek over jezelf kan schrijven. Hoe zou jij worden als je inmiddels al 40 jaar albums uitbrengt en de helft van je carriere op het podium staat?

Met Thunderball eens dat als je al iets hebt van de Stones (b.v. Forty Licks) dit onzinnig en zwaar overbodig is. Zoek je een goede verzamelaar, dan is dit hét verzamelstuk om in huis te halen. Sowieso blijft de muziek geweldig en zeker 4 tot 4,5 ster waard. Helaas ook ik mis Sex drive en apart dat dit nummer op vele verzamelaars wordt 'vergeten'.

Sterker nog,naar mijn weten moet de eerste verzamelaar nog worden uitgebracht waar Sexdrive opstaat.Ik geloof ook niet dat ze het live brengen of vergis ik mij?
Gelukkig heb ik enkele maanden geleden op ebay de maxi-cd-single gevonden met daarop de singleversion,de Dirty Hands Mix en de Michael Brauer Club Mix.Extra genieten dus

Dat wisten we allemaal nog niet, wie Jagger is...

Heeft verder helemaal niets met de muziek te maken, vind ik.

Ik geef geen enkele ster. Niet dat deze cd slecht is, absoluut niet. Er staan een groot aantal Stones krakers op die ansicht al ***** verdienen. Maar het feit dat er weer de zoveelste verzamelaar vlak voor de feestdagen in de winkels mot liggen, om de verkoop op te stuwen, daar heb ik het wel mee gehad. Hetzelfde euvel heeft John Lennon vaak ondergaan.
Waarom niet een keer een verzamelaar met outtakes, nooit uitgebrachte en zeldzame nummers. Dat lijkt me veel interessanter.
Het nieuwe nummer Doom and Gloom vind ik een dieptepunt.

Dit is een voorzet voor de discussie 'zijn de Stones niet gewoon veel te lang doorgegaan'.

Ik was overigens eerst in de veronderstelling dat ze écht met een nieuwe plaat zouden komen; of is dat inmiddels alweer van de baan?

Dat hangt ervan af hoe je er naar kijkt. Hun laatste album A Bigger Bang is van zeven jaar geleden. Andere muzikanten van dezelfde generatie zoals Bob Dylan, Neil Young, etc.zijn in die periode gewoon verder gegaan met het schrijven van songs en het uitbrengen van albums. Met wisselend resultaat, maar ze dóen het wel. Omdat ze als artiest blijkbaar niet anders willen en kunnen: een soort heilig moeten. Bij de Stones lijkt die creatieve bron droog te staan.

Daarbij is het wel goed te weten dat wereldtoernee's (met voornamelijk oud werk) voor mega-acts als de Stones de laatste decennia vele miljoenen meer opbrengen dan een nieuw album. Dus waarom zóu je dan nog de studio induiken als je de innerlijke noodzaak niet voelt...?

Vanuit artistiek oogpunt is er wat voor te zeggen dat ze dus te lang zijn doorgegaan maar commercieel gezien absoluut niet.

The Stones hebben naar mijn idee niets meer toe te voegen artistiek.
De meeste albums van na Tattoo You zijn soms onderhoudend, maar ook erg wisselvallig.
Op een gegeven moment concludeer je gewoon dat het beste is geweest.
Ik heb de Stones hoog zitten. Bepaalde albums zijn tijdloos, live waren ze op goede avonden weergaloos en met recht de Greatest Rock And Roll Band In The World.
Maar de urgentie is er niet meer, en dat is ook wel logisch.
Keith en Mick leven op gespannen voet, 2 totaal verschillende figuren en als je al zo lang op elkaar aangewezen bent en zoveel hebt meegemaakt, ontstaat er een bepaalde wrijving.
Het is mooi geweest, maar mijn idee.

Er kan ook , doordat je samen zoveel hebt meegemaakt en die rit bijna een mensenleven lang heeft geduurd, een hele sterke intense band ontstaan. Ondanks de verschillen.
Maar ik geloof dat dat bij Keith en Mick niet het geval is. Wel tussen Keith en Charlie Watts heb ik eens gelezen, dat schijnen de 2 echte bloedbroeders binnen de Stones te zijn.

Bedoel je nu dat het live te merken was dat Jagger een eikel is geworden? Kan zijn, maar bij de concerten van de laatste tournee was het juist Jagger die de band er doorheen sleepte. Vooral Keith was duidelijk niet bij de les en trok hij ook Ron hierin mee. Charlie is altijd al zo geweest maar houdt het op zijn ludieke wijze nog wel bij elkaar.
Zelfs binnen de Stones heb je soms een ego strijd, het Jagger kamp en het Richard kamp maar zelfs de Richard aanhangers waren het erover eens dat het uitgerekend Jagger was die ervoor zorgde dat de concerten nog gered werden. Dus waar jij dan uit concludeert dat het bij hun concerten merkbaar was geworden snap ik ff niet, tenzij je op die andere namen doelt.
Daarbij, mij maakt het niet uit wat hij naast en achter het podium doet, ik ga voor de muzikant al dan niet op de buhne of op plaat. Los van de vraag of de biografie wel 100% betrouwbaar is, de schrijver heeft ook een ander belang en is het boek ook volledig geauthoriseerd door Mick?

Deze compilatie laat ik aan mij voorbij gaan. Fourty licks en de London years heb ik, alsmede wat reguliere studio en live albums. Deze voegt voor mij niks toe. Echter een jong iemand die zich net voor de Stones heeft geinteresseerd ( al dan niet via opa of papa) kan hiermee goed uit de voeten natuurlijk. Op zich natuurlijk een enorme perstatie als je een dergelijke verzameling kunt uitbrengen, maar tegelijk is het natuurlijk ook zo dat de kas weer gespekt dient te worden en de heren creatief wel over hun hoogtepunt zijn.
Of ze te lang door zijn gegaan? De enige die dat gaan beslissen zijn zijzelf, wij als omstanders denken die wijsheid ook voor hen in pacht te hebben. Zolang ze spelen, mensen dat gaaf vinden en de zaal of het stadion vol adrenaline en gelukkig naar huis terugkeert, doen ze nog iets goeds voor de mensheid

Ik durf hier wel te beweren dat Jagger vooral de boel aan de gang heeft gehouden.
Hij was het die The Stones er voornamelijk door heen sleepte.
Keith was in de 70er jaren een man die voornamelijk de boel ontregelde met zijn drugsperikelen en het van daaruit wispelturige gedrag.
Jagger was al snel geinteresseerd in het totaalplaatje. Dus naast het muzikale belang, ook de zakelijke kant en de organisatie van een nieuwe tour.

Keith is een publiekslieveling. De Pietje Bel van de rock, met een lak aan alles mentiliteit.
Jagger heeft het veel serieuzer benadert al die tijd en dat is waarschijnlijk wel de reden dat de band nog bestaat.

Vergeet niet dat de solo-albums van Jagger niet echt geweldig zijn/waren en dat hij daarom de Stones hard nodig heeft/had. Zowel artistiek als financieel. Dat gegeven en zijn persoonlijkheid maken hem tot aanjager van de band, vermoed ik.

Maar een recente Stones-kenner ben ik niet. Ik hoor niet meer bij de trouwe fans.Tot en met Exile etc.wel. Toen had ik alles op vinyl. Die liefde is bekoeld. Ik heb ze vier keer live meegemaakt en de concerten vond ik steeds minder worden. In hun vroege loopbaan lette ik bovendien niet op de teksten. Later wel en ik was er niet van ondersteboven. Ik vond ze nogal puberaal voor hun leeftijd. Na een beroerd concert in De Kuip ben ik begin tachtiger jaren afgehaakt. Er waren andere bands die zich aandienden en mij meer boeiden.

Kortom: het is een grootse en gezichtsbepalende rockband die van mij eeuwig mag doorgaan. Als ik de vrijheid maar heb om me op hun vroegere werk te concentreren vind ik alles best. De rest interesseert me namelijk niet meer. Overigens zou het mij niet verbazen als ze tijdens het jubileumjaar er alsnog zelf de stekker uit trekken. Dat zou een waardig einde zijn van een volprezen loopbaan.

(ik vond het ook sjiek toen REM dat deed....)

Jagger is op een bepaald moment solo gegaan omdat de neuzen duidelijk niet dezelfde kant opstonden.
Ik kan mij dan voorstellen dat een artiest en frontman als Jagger zelf eens iets wil ondernemen.
Ik ben het met je eens dat het solomateriaal van Jagger niet erg sterk is, alleen Wandering Spirit is echt de moeite waard.
Financieel zit het trouwens al heel lang snor bij The Stones hoor, daar is echt wel voor gezorgd.
Ik ben een liefhebber van The Stonesperiode 68/72. Zeg maar de Mick Taylor tijd.
Daarna brachten ze nog enkele sterke platen uit, maar de artiistieke rek was er toen echt wel uit.
Live boeit het me ook niet echt meer. Maar goed, het is bewonderingswaardig dat de band nog bestaat. Dat doen er niet veel na.

@ bikkel2 : Zeg maar de Mick Taylor tijd.

Oh ja, ook veruit mijn favoriete periode van de Stones.

Ik bedenk me net dat het qua waardering van albums en concerten misschien ook wel uitmaakt in welke fase van de Stones-carrière je (muzikaal) bent opgegroeid. Voor mij vielen hun vroege London Years samen met 'schoolfuifjes' in de fietsenkelder. Ongeveer elk kwartaal een nieuwe single die zich in je kop nestelde. En de Mick Taylor periode vormde de perfecte begeleiding van mijn adolescentie. Voor jongere liefhebbers begon het feest misschien met Start Me Up.... Dat was een ander begin in een andere, hardere tijd. Niet slechter of beter. Wel anders, denk ik.

Voor de oudere diehards was in die periode van de Stones de artistieke rek er wel ongeveer uit terwijl het voor de jongere fans toen pas echt begon.....who knows?

Ik ben van 1968, herinner mij vaag toppop fragmentjes van Angie en It's Only Rock And Roll.
Mijn broer had Black & Blue op Lp en dat vond ik gelijk al een hele lekkere plaat.
Ik geloof dat ik pas rond 1983 echt helemaal viel voor The Stones en dan luister je ineens een hoop Stonesalbums.
The London Years zijn wat mij aangaat erg pril.
Zeker een interessante periode met vooral steengoeie singles.

Maar je hebt gelijk hoor, het kan er zeker mee te maken hebben in welke tijd je instapt.
Maar Exile On Mainstreet is mijn all-time Stones favoriet. Geen speld meer tussen te krijgen.
Gek genoeg kon ik al veel meer andere Stonesplaten, voordat ik met die begon.

Exile On Main Street is zó magistraal goed dat ik het album niet in mijn toptien heb staan. Het album zweeft ergens boven alle kwaliteit verheven. Hors categorie. Daar zijn er maar een paar van in de rockhistorie. (Verrassend dat Sticky Fingers op MuMe hoger gewaardeerd wordt).