menu

Robbie Robertson - Robbie Robertson (1987)

mijn stem
3,78 (195)
195 stemmen

Canada
Pop / Rock
Label: Geffen

  1. Fallen Angel (5:55)

    met Peter Gabriel

  2. Showdown at Big Sky (4:49)

    met Daniel Lanois

  3. Broken Arrow (5:24)

    met Daniel Lanois en Peter Gabriel

  4. Sweet Fire of Love (5:18)

    met U2

  5. American Roulette (4:56)
  6. Somewhere Down the Crazy River (4:57)

    met Daniel Lanois

  7. Hell's Half Acre (4:21)
  8. Sonny Got Caught in the Moonlight (3:51)

    met Daniel Lanois

  9. Testimony (4:48)

    met U2, Daniel Lanois en Ivan Neville

  10. Christmas Must Be Tonight * (4:51)
  11. Testimony [Edited 12" Remix] * (6:34)
toon 2 bonustracks
totale tijdsduur: 44:19 (55:44)
zoeken in:
avatar van Tony
4,5
Robertson was sowieso niet verantwoordelijk voor het Band geluid. Dat was, als je 1 Bandlid wilt noemen die de sound bepaalde, Levon Helm.

Maar verder inderdaad, prima album.

avatar van Rudi S
4,0
Tony schreef:
Robertson was sowieso niet verantwoordelijk voor het Band geluid.

Nou als hoofdcomponist heb je behoorlijke invloed hoor.

avatar van bikkel2
4,0
Zoals gezegd, The Band's kracht lag vooral in de totaliteit.
Als je alleen Levon Helm noemt doe je de anderen ernstig te kort naar mjjn idee.
Helm was wellicht de man die het meest lead zong op ten duur, maar vlak Danko en Manuel ook niet uit op dat gebied. De geweldige bijdragen van virtuoos Garth Hudson, ook niet onderschatten.


Robertson was de man die voornamelijk de nummers schreef, maar een ieder droeg zijn steentje bij. Daarom klinkt het ook echt als een eenheid.

avatar van iggy
3,5
Ik word behoorlijk kribbig van al die duetten. Nu vind ik duetten sowieso maar zelden geslaagd. En Lenois zijn stem vind ik nou ook niet bepaald geweldig te noemen.
Dus al met al een behoorlijke pokke plaat.
Maar dat is dus niet zo ! Want er staan natuurlijk behoorlijk wat sterke nummers op. Die mooi en sfeervol gebracht worden. Waardoor ik die vervelende duetten maar voor lief (moet) nemen. En uiteindelijk blijft er dan een best geinige plaat over.

avatar van bikkel2
4,0
Fallen Angel is toch wel een fraai duet met Gabriel.
Sowieso zijn de slowers hierop de prijsnummers in mijn beleving.
Broken Arrow en het immer prachtige Somewhere Down The Crazy River, erg mooi.
Juist de exotische vibe maakt dit een vrij sterk album.
Testimony funkt/rockt lekker, al had Bono voor mij niet zo prominent hoeven zijn.
Ik kan die man sowieso niet meer zo goed hebben dezer dagen.

avatar van Chameleon Day
4,0
...Come down Gabriel and blow your horn...

avatar van iggy
3,5
bikkel2 schreef:
Fallen Angel is toch wel een fraai duet met Gabriel.


Dat vind ik dus ook. Dat had ik eigenlijk ook moeten aangeven.

kistenkuif
Robbie Robertson of the Band Tells All in ‘Testimony’ - The New York Times - nytimes.com

Pfff. De zoveelste dikke autobiografie van een muzikaal sleutelfiguur: RR heeft zijn memoires over 500 pagina's uitgesmeerd. De decennia na The Band laat hij buiten beschouwing. Vreemd. Ik zal het boek niet openen want ik mag hem niet maar anderen hebben wellicht een genuanceerdere mening. Vandaar de tip.

Dit album heb ik destijds een paar keer geprobeerd bij de platenboer. Het raakte me niet. Vandaag nogmaals beluisterd. Mening onveranderd. Ik vind hem een matig zanger, ik hou niet van die duetten en Lanois zorgt voor een geluid wat me niet bevalt. Niet inpakken, wel wegwezen, geen rating.

avatar van iggy
3,5
En waarom mag je hem niet, Kist?

kistenkuif
Paar interviews met hem gelezen en hem gezien in een docu. Ik vind het geen sympathiek mens. Maar vooral omdat hij zelfs na de dood van Levon Helm het nog nodig vindt om deze te blijven beschimpen.
Hij heeft prachtige songs geschreven maar die zouden zonder synergie van The Band nooit zo pakkend zijn vertolkt. Dat blijkt wel uit zijn solowerk dat ik daarom ook stukken minder vind.

avatar van iggy
3,5
Ok, duidelijk.

avatar van bikkel2
4,0
Het boek van Helm moet ik nog altijd eens lezen en deze van Robertson lijkt mij ook interessant genoeg.
Jammer,wat Kist al aangaf, dat Robbie nu nog afgeeft op Levon Helm.
Vooral met de wetenschap dat de twee vrede sloten op het moment dat Levon al in een ver stadium van zijn ziekte verkeerde.
Ik wil best geloven dat Robbie de belangrijkste songwriter was.
Toen The Band begin 90's weer zonder hem bij elkaar kwam, werd er met name geput uit songs van anderen.
Als muzikant was hij best vervangbaar ( al vind ik zijn gitaarspel prettig.)
Het is gewoonweg jammer dat Robbie zich zo belangrijk maakte op de Last Waltz, waar hij nogal opzichtig de lead neemt.
Juist de som der delen was het sterkste punt van The Band.
De liedjes hadden nooit zo'n zeggingskracht gekregen zonder zijn collega's.

Op dit album is er ook niets te bespeuren van enige invloed van The Band.
En hoewel ik het een prima plaat vindt, is het in veel opzichten te anoniem.
Je hoort de Lanois vibe wat dat aangaat net even te veel terug.
Een beetje zoals Jeff Lynne dat voor anderen doet.

avatar van Tony
4,5
bikkel2 schreef:
Je hoort de Lanois vibe wat dat aangaat net even te veel terug.
Een beetje zoals Jeff Lynne dat voor anderen doet.

Mooi vergelijk. Vormde met Joshua Tree en So daarom damast ook zo''n (sterke) drie-eenheid. Heeft inderdaad niks meer met het Band geluid te maken. Ach, ik val in herhaling. Maar draaide ze toevallig gisteren weer eens alle 3 achter elkaar, vandaar...

avatar van deric raven
4,0
Blijkbaar liggen de verhoudingen in The Band vrijwel hetzelfde als bij Eagles, nooit geweten.

avatar van Tony
4,5
Mooi vergelijk. Al maakte de Band natuurlijk wEl goede muziek, ondanks de strubbelingen onderling...

avatar van deric raven
4,0
Eigenlijk vind ik dit solo album van Robbie Robertson beter dan The Last Waltz, maar dat durf ik bijna niet te zeggen.
Ik hou ook van albums als So en The Joshua Tree, en vind de bijdrages van U2 en Peter Gabriel erg geslaagd te noemen.

kistenkuif
deric raven schreef:
Eigenlijk vind ik dit solo album van Robbie Robertson beter dan The Last Waltz, maar dat durf ik bijna niet te zeggen.


Dat kan ik me voorstellen want het is een appels-met-peren vergelijking tussen twee totaal verschillende albums. Of je er van houdt of niet, je zal moeten erkennen dat The Last Waltz een monumentaal concert-album is dat de loopbaan van The Band majestueus (gefilmd) afsloot en misschien ook wel een tijdperk. Dit debuut van RR beschouw ik één van de vele dertien in een dozijn studioplaten uit de jaren tachtig. Vernuftig en sfeervol geproduceerd met wat duetten als stutwerk. Maar ik ben bevooroordeeld, so...

avatar van Mjuman
Ach, Somewhere down the Crazy River blijft een thema van seksuele broeierigheid in zich houden dat in weinig andere nummers is terug te vinden - alhoewel Steamy Windows ...

Robertson is imo 't best als ie tegen the New Orleans sound (Neville Bros) en/of Lanois aanschurkt.

avatar van deric raven
4,0
Somewhere Down The Crazy River is zowat porno Twin Peaks.

avatar van brandos
4,0
bikkel2zegt:
The Band's kracht lag vooral in de totaliteit.
...en dan kwamen de individuele bandleden er (door hofcomponist Robertson) financieel/auteursrechtelijk bekaaid vanaf. Sowieso kun je je zeker bij popmuziek in de stijlvormen van The Band afvragen waar 'componeren' stopt en 'arrangeren' begint -maar dat is allemaal een ander verhaal.
Het is aan Robertson te prijzen dat hij niet een 'Band 2.0' optuigde, maar geheel opnieuw begon. Daarvoor werd de door U2 en Peter Gabriel gepropageerde Daniel Lanois-sound het nieuwe ijkpunt en allen werkten ook mee aan dit album. De nummers en de nieuwe sound hebben voldoende eigenheid en kwaliteit om te boeien, in die zin kun je wel horen dat Robertson de voornaamste drijvende kracht van The band was. Maar, zeker op de langere duur doen deze liedjes die van The Band niet vergeten. Zoals gezegd, zij droegen zoveel bij en je hoort ook wel waarom Robertson de vocalen aan de 3 zangers in The Band overliet. Anderszins is het wel weer knap hoe hij ondanks zijn vocale beperkingen toch zo weet te overtuigen.

2,5
Luister m weer s na lange tijd.
Oei dat is 1 van de weinige platen uit die tijd die de tand des tijds niet heeft doorstaan, beetje zeik muziek, dat 1e nummer pff, Gabriel wel eens beter gehoord. Een secret of the beehive uit dezelfde periode blijft geweldig bv. Die nummers met U2, hoor je goed dat bij hun het verval al een paar jaar bezig was....
Somewhere down the lazy river is prachtig dat wel.

5,0
Tja ieder zijn smaak

avatar van Poles Apart
Grootfaas schreef:

Somewhere down the lazy river is prachtig dat wel.

Die gekke rivier is erg lui geworden...

2,5
Poles Apart schreef:
(quote)

Die gekke rivier is erg lui geworden...


hahaha ja dat kan je wel zeggen, het had zo maar de titel kunnen wezen met dat broeierige nummer!

avatar van BoyOnHeavenHill
4,5
Grootfaas schreef:
Die nummers met U2, hoor je goed dat bij hun het verval al een paar jaar bezig was....
Ik ben geen fan van U2, dus míj heb je er niet mee, maar de stelling dat in het jaar dat ze The Joshua tree uitbrachten "bij hun het verval al een paar jaar bezig was" lijkt me op z'n zachtst gezegd aanvechtbaar.

2,5
BoyOnHeavenHill schreef:
(quote)
Ik ben geen fan van U2, dus míj heb je er niet mee, maar de stelling dat in het jaar dat ze The Joshua tree uitbrachten "bij hun het verval al een paar jaar bezig was" lijkt me op z'n zachtst gezegd aanvechtbaar.


Tja dat is wel wat ik vind, staan een paar aardige liedjes op maar voor mij te radio vriendelijk met with or without you en I still havent found... The urgentie was helemaal weg. The unforgettable fire was de laatste goede plaat, Rattle & hum vind ik zelfs lichtelijk dramatisch en daarna een paar leuke nummers per lp

avatar van BoyOnHeavenHill
4,5
Nou ja, wat ik bedoel te zeggen, ik vind zelf de hele Joshua tree nogal melodramatisch (met uitzondering van Where the streets have no name), en uit de periode na Achtung baby heb ik alleen nog maar (zelden gedraaide) kopietjes van twee van hun albums in de kast staan, maar als ze in 1987 hun meest gewaardeerde en bestverkochte plaat maken en ook in de 30 jaren daarna nog zo succesvol zijn en zoveel mensen zoveel plezier geven, dan zou ik zelf niet durven spreken van een band in verval, hoogstens dat het mijn smaak niet meer is. Maar zoals gezegd, míjn band is het ook niet meer.

avatar van vielip
Jemig, ik luister dit album nu pas voor het eerst Ja natuurlijk ken ik Crazy river. En natuurlijk wist ik dat dat Robbie Robertson is. Maar het is er blijkbaar nooit van gekomen dat dit album op m'n weg kwam. Tot nu dan. Doordat ik het nummer American roulette voorbij hoorde komen. Dat trok de aandacht dus maar eens verder zoeken hoe en wat. Kom ik dus bij dit album uit. En om maar gelijk met de deur in huis te vallen; ik vind het prachtig! De sfeer die om het album heen hangt bevalt me erg goed. Maar ja, ik ben dan ook groot liefhebber van de albums The unforgettable fire en The Joshua tree. En ook het album So van Peter Gabriel kan ik wel waarderen. Dus ja, dan kun je met de productie van dit album en ook de meeste songs wel uit de voeten. Goh, dat je na al die jaren nog zo verrast kunt worden zeg. Heerlijk!

avatar van Snakeskin
4,0
Robertson scoorde met deze plaat een zesde plek in de eindlijst van OOR en liet daarmee U2 en REM (respectievelijk Joshua Tree en Document) achter zich en dat is geen geringe prestatie maar historisch gezien niet helemaal terecht. Prince leverde toen de plaat van het jaar.

5,0
classic plaat ..wat een stem

avatar van VDB79
Gisteravond de uur van de Wolf docu "The band: Once were brothers" gezien, en ik denk velen met mij, ofwel sommigen zullen dit in uitgestelde vorm nog moeten doen.

Ik lees in dit topic veel negatieve commentaren op Robbie Robertson, veelal gebaseerd op de biografie van Levon Helm.
In de docu wordt Levon Helm neergezet als een man die op latere leeftijd zeer gefrustreerd raakte over het feit dat Robbie Robertson teveel credits voor het succes van The Band naar zich toe trok.
De docu, die het verhaal uit het perspectief van Robertson verteld, worden Levon Helm, Danko en Richard Manuel neergezet als junkies die steeds verder wegzakten in het moeras van hun verslavingen, terwijl Robertson als Family man met een sterke arbeidsethos ondertussen de band in stand hield en uiteindelijk vrijwel alle nummers zelf schreef.
Wat pleit voor Robertson, is het feit dat zijn (ex-)vrouw Dominique de ervaringen die zij heeft gehad uiteindelijk ertoe geleid hebben dat zij de verslavingszorg in is gegaan.
Wat daarentegen erg jammer is, is dat het enige andere nog levende bandlid Garth Hudson door regisseur Daniel Roher niet aan het woord gelaten. Je vraagt je af waarom niet.
om verder toch niet volledig off-topic te gaan: Deze plaat is, laten we het mild zeggen, erg '80-ish en dat bedoel ik niet in de meest positieve uitleg

avatar van Poles Apart
VDB79 schreef:

Wat daarentegen erg jammer is, is dat het enige andere nog levende bandlid Garth Hudson door regisseur Daniel Roher niet aan het woord gelaten. Je vraagt je af waarom niet.

Hudson leidt een teruggetrokken bestaan en z'n gezondheid is al jaren niet best. Kan me voorstellen dat er misschien wel geprobeerd is hem te interviewen, maar dit is afgewezen.

Heb de docu (nog) niet gezien, wordt zo wel een beetje een "The Band: Through the Eyes of Robbie" verhaal. Is wel een mannetje die Robertson. Komt op mij altijd net zo over als Roger McGuinn van the Byrds.

avatar van Sounds of Purpose
5,0
Een voor mij onverwoestbare plaat (#1 in mijn persoonlijke top 10) die op een eclectische manier put uit diverse genres: rock, blues, jazz, gospel, Indiaanse muziek en alles daartussen. Het is zo’n plaat die ik, ongeacht hoe ik me voel, kan opzetten en niet alleen beluisteren maar ook beleven. Om me daarna weer gesterkt te voelen. Dat heb ik zeker niet met iedere plaat (ben een behoorlijk kieskeurige luisteraar), maar praktisch alles van Talk Talk vanaf The Colour of Spring (1986), David Sylvian’s Secrets of the Beehive (1987) en Daniel Lanois’ Acadie (1989) blijven een dergelijke uitwerking op me hebben: een rijke bron van muziek en emoties waaraan ik me kan laven.

Niet voor niets is laatstgenoemde ook verbonden als producent en muzikant aan dit solo-debuut van Robertson. Lanois is met zijn unieke instrumentatie verantwoordelijk voor de bezwerende, geladen en broeierige sfeer van het album, alternerend tussen stuwende rock, naar gospel neigende ballads en een jazzy/bluesy vibe op het merendeel van de composities.

De ontstaansgeschiedenis van het album is fascinerend: in 1983 kondigde Robertson na een lange muzikale rustpauze aan dat hij opnieuw de studio in wilde gaan. Filmproducent Art Linson en Robertson brachten in dat jaar beiden hun zomervakantie door in Rome, waar Linson Robertson aanmoedigde een soloproject te ondernemen. Robertson conceptualiseerde toen ‘The Shadowland’, een fictieve, mythische setting waar de songs van het nieuwe album plaats zouden vinden. ‘The Shadowland’ verandert van plaats en verschijnt aan de hand van de wolken die erboven zweven. Robertson zelf functioneert als meereizende verteller die verhaalt over de gebeurtenissen die in ‘The Shadowland’ plaatsvinden.

Er is natuurlijk niet al te veel verbeelding voor nodig om in ‘The Shadowland’ Amerika te zien, en de bewogen geschiedenis van dit continent vormt de staalkaart waartegen Robertson’s soloplaat is afgezet: roem en de schaduwzijden ervan – in het bijzonder voor James Dean, Elvis Presley en Marilyn Monroe: (‘American Roulette’), de Vietnam-oorlog (‘Hell’s Half Acre’), de dreiging van een nucleaire oorlog (‘Showdown At Big Sky’) en (racistisch) geweld (‘Sonny Got Caught In The Moonlight’). Maar ook meer persoonlijke songs passeren de revue: album-opener ‘Fallen Angel’ is opgedragen aan Richard Manuel, Robertson’s voormalige bandgenoot in de legendarische Canadees/Amerikaanse rockformatie The Band, die zichzelf in 1986 van het leven beroofde. ‘Somewhere Down The Crazy River’ is een in verhalende stijl opgenomen song die handelt over de tijd dat Robertson en Band-collega Levon Helm samenwoonden in Arkansas.

In 1990 vermeldde OOR’s Popencyclopedie over het album: “Robertson's soloplaat klinkt als de ontbrekende schakel tussen Peter Gabriel's So en U2’s The Joshua Tree.” Nu ben ik het grotendeels wel eens met deze omschrijving, al is dit natuurlijk iets te kort door de bocht. So (1986) werd geproduceerd door Lanois én Gabriel, terwijl The Joshua Tree (1987) geproduceerd werd door Lanois én Brian Eno. Hetgeen veel uitmaakte voor de vorm en diversiteit waarin genoemde albums uiteindelijk het levenslicht zagen. Tevens wordt met een dergelijke omschrijving ook voorbij gegaan aan de enorme muzikale erfenis van The Band en Robbie Robertson, en de invloed hiervan op andere muzikanten. Niet voor niets geven zowel Gabriel als U2 acte de présence op dit solo-album, deels uit respect (vermoed ik), deels omdat producent Lanois hen hierbij betrok.

Maar het valt niet te ontkennen dat, naast Robertson, Lanois’ unieke, bezwerende instrumentatie en zijn talent als producer een belangrijk stempel drukken op dit album. Lanois zou later als producent ook verantwoordelijk zijn voor kwalitatief sterke albums van uiteenlopende muzikanten als Bob Dylan, Emmylou Harris, The Neville Brothers en opnieuw Peter Gabriel en U2.

Interessant weetje: oorspronkelijk had U2’s The Joshua Tree twee werktitels. Eén was ‘The Two America’s', de andere was ‘Desert Songs’. En die laatste klinkt voor mij ook duidelijk door op Robertson's solo-eersteling: weids, stoffig, uitgestrekt en verlaten. Lanois geeft Robertson de ruimte om zijn eigen muzikale roots center stage te zetten, en dat levert een sfeervolle en intense plaat op die laveert tussen uitgelatenheid en ingetogenheid, licht en duisternis, persoonlijke geschiedenis en een groter geheel.

Voor mij is ‘Sweet Fire Of Love’, waarop naast Robbie Robertson ook de voltallige bezetting van U2 aantreedt, het absolute jubelnummer. En naast de Ierse rockers verleenden een keur aan muzikanten hun medewerking aan dit album: Rick Danko en Garth Hudson van The Band, Peter Gabriel, BoDeans, Manu Katché, Tony Levin, Gil Evans, Bill Dillon, Ivan Neville van The Neville Brothers. Met zoveel talent aan de instrumenten en achter de knoppen kon dit solo-debuut van Robbie Robertson eigenlijk alleen maar een succes worden, een belofte die ook ruimschoots ingelost is. Natuurlijk zullen puristen liever The Band horen en daarom dit album hoogstwaarschijnlijk afdoen als overgeproduceerd en onevenwichtig muzikaal gezwabber, maar ik bewonder Robertson om het feit dat hij zijn eigen muzikale en artistieke groei voorrang geeft en uit de bekrompen, kleingeestige hokjes breekt waarin dit soort ‘fans’ hem tot in lengte der tijden willen opsluiten. Zoals hij zelf zingt in afsluiter ‘Testimony’: “You got nothing to lose, but your chains”
Truer words...

Gast
geplaatst: vandaag om 04:19 uur

geplaatst: vandaag om 04:19 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.