Neutral Milk Hotel - In the Aeroplane over the Sea (1998)

Neil Young wel eens geluisterd? Marillion?

Ten eerste, Marillion is geen zanger. Je zult wel Fish bedoelen of zijn opvolger.

Ten tweede, ik vind beiden zangers die bij Marillion hebben gezeten haast geen emotie in hun stem hebben, maar dat is een andere discussie.

Ik ben het er iig wel mee eens dat Mangum mij ook totaal niet weet te raden, maar wie weet komt dat nog. Soms gebeurt het welleens dat iets je wel pakt, maar tot nu toe voel ik nog niks bij zijn stem.

Sommige van jullie doen net of er zangers zijn die feitelijk de meeste emotie in hun stemmen leggen De ene vind Jeff Mangum, de ander de zanger van Marillion.

Er zijn er meerdere hoor, deze legt veel emotie in z'n stem, maar wat dacht je van Morissey. Emotie is voor iedereen anders dus een zanger met de meeste emotie is er niet

Er zijn duizenden zangers die emotie kunnen opwekken. De 1 kan een zanger vreselijk vinden, terwijl het de ander diep ontroert. Maar dat is een discussie voor ergens anders.

Legedozendiscussie . Wat betekent 'emotie leggen in' nu weer? Als vroomheid een emotie is, kan de paus nog wel eens degene zijn die de meeste emotie in zijn stem legt.

Het gaat erom hoe je die zieleroerselen kanaliseert. En dat doet Mangum op een typerende wijze, die de één overtuigend vindt, de ander over de top, en nog een derde niet om wakker van liggen.

Dit album kan mijn aandacht maar niet vasthouden, dit vooral na het imo slechte nummer Two-Headed boys...

Dat vind ik ook het vreemdste nummer van de plaat. Het lijkt een akoestisch nummer net als andere nummers op dit album, maar op één of andere manier begint dit nummer, net als bij jou, bij mij pas na een luisterbeurt of twintig echt te groeien. Daarvoor was het voor mij meer het laatste nummer na het geweldige "doedelzaknummer". Het leek eerst alsof met het laatste nummer de mate van emotie langzaam werd afgebouwd, maar nu is het juist één van de hoogtepunten voor mij.
Misschien komt het doordat het nummer eigenlijk in twee delen is opgebouwd. Het was misschien beter geweest als het ook echt twee nummers waren geweest: het deel over zijn vader en dan Two-Headed Boy Pt. 2.

Dit album gaat trouwens twee plekken omhoog in mijn top-10 na mijn luisterbeurt van zonet: ik had de hele plaat lang kippenvel, ook bij het laatste nummer nu dus.

Die uithalen in Two-Headed Boy zijn zo vreselijk.
Mijn favoriete nummer van de plaat op dit moment.
Ik kan er maar niet genoeg van krijgen. Ik krijg constant de neiging om mee toe roepen met Jeff. Zo luid als het maar kan. Vals of niet, doet er niet toe.

Bij mij heeft het album juist het omgedraaide effect wat de rest heeft. Iedere luisterbeurt vind ik het minder. Die stem is gewoon niks en gewoon knettervals en dit gaat op een gegeven moment echt op mijn zenuwen werken.

Dat eind van Oh Comely, brr. En niet op een positieve manier. Gadverdamme. Ze hadden beter het hardere gedeelte kunnen uitwerken, Holland, 1945 is namelijk mijn favoriet samen met de afsluiter, hier zingt Magnum (Magnum) tenminste een beetje normaal. 2 sterren.

Laat het even rusten en pak het dan weer op. Dit album kan soms positief rare effecten hebben op de mens. Steek er nog wat tijd in! Dan vind je zelfs MANGUM geweldig.

Ik vind Magnum toch lekkerder, hoor.

Dit heb ik dus ook, had ik gelijk bij de eerste luisterbeurt al, en het blijkt niet echt te groeien voor mij!

Blijf proberen. De plaat hoeft niet per se per luisterbeurt te groeien, er is gewoon een punt waar het kwartje valt en dan vind je het helemaal geweldig. Wat vinden jullie eigenlijk van de tekst?

Dat is dus het probleem, die zijn geweldig. Alleen de zang is niks.

Het komt recht uit het hart in ieder geval. Hou dat in je achterhoofd. Ik noem Jeff altijd de 'zanger die het mooiste vals kan zingen van allemaal'.

Teksten valt inderdaad niet veel op aan te merken. Ik moet ook eerlijk toegeven dat er een magische sfeertje op het album te vinden is die mij ook wel aanspreekt. Maar kan er gewoon niet te lang naar luisteren en begint de zang en soms wat krakerig gebruik van instrumenten mij te irriteren waardoor ik het niet ontspannen kan luisteren!

Hoeveel luisterbeurten heb je erop zitten?

5 pas denk ik, waarvan ik bij 1 of 2 niet tot het einde ben gekomen...

ugh, houd alsjeblieft op met dat pushen dat iedereen dit album geweldig moet vinden.
36 paginas vol met deze onzin. Ik vind het ook een goed album, top10 materiaal zelfs. Maar sommige vinden de vocalen gewoon storend. Sommige mensen kunnen Björk ook niet aanhoren terwijl ik het een geweldige zangeres vind. Genoeg andere muziek voor hun om wel goed te vinden toch?

Ik denk dat je het meer als motiveren dan als pushen moet zien. Het is misschien irritant dat er steeds maar weer word gezegd dat je er vaker naar moet luisteren, of even pauze moet nemen en er dan weer naar luisteren, maar heel veel mensen zijn op die manier gewoon van dit album gaan houden. Bij mij viel ook het kwartje ineens en ik vond het ook verschrikkelijk toen ik het voor het eerst hoorde, dus ook mijn advies is om het even opzij te leggen en later weer opnieuw proberen.

Natuurlijk kan iemand het gewoon verschrikkelijk vinden, maar ik zeg alleen dat je het op di manier nog kan proberen. Ik wil verder geen lage stemmers aanvallen en neem hun mening gewoon serieus.

Maar dat kan voor een heleboel muziek gelden, eerste luisterbeurt=bleh, tiende luisterbeurt=wauw!!!
En misschien zelfs bij alle muziek, als je t maar vaak genoeg luistert ga je het vanzelf waarderen.

Ja heb je gelijk in, maar wat rock-rick zegt, het is wel fijn als je daardoor bepaalde albums echt gaat waarderen. Ook zit er inderdaad wat negatiefs aan, en dat is dat je jezelf eigenlijk dwingt dat je het goed moet vinden, waardoor je snel afwijkt van je werkelijke mening over het album

Daar volg ik king_pin in. Als je 1 nummer erg vaak hoort vind je hem niks meer, maar een heel album geeft variatie waardoor je het met elke luisterbeurt beter gaat vinden, dat is bijna met elke muziek zo. Bij klassieke muziek is het ook heel normaal dat je een stuk eerst leert kennen, of je het nou niks vind of niet. Dan bij een volgende luisterbeurt pak je de noten of de tekst erbij, dat begin je je te leren, je begint meer in de muziek te horen, je raakt eraan gewent en het wordt iets voor je wat je zo goed kent en waar je dan van leert te houden. Dan vind ik ook van toepassing bij niet-klassieke muziek.

Wat Rock Rick zegt is waar. Sorry, ik weet dat ik het veels te veel doe, maar het werkt en ik gun iedereen een mooi album.

Volgens mij is er ook niemand die twijfelt aan jou goede bedoelingen Eveningguard. Alleen werkt het twintig keer luisteren van een album niet voor iedereen. Jij kunt waarschijnlijk zo vijftig voorbeelden noemen van mensen bij wie het werkt. Ik daarintegen kan er ook weer vijftig opnoemen bij wie het niet werkt. Mensen zijn nou eenmaal verschillend. Het punt van king_pin is dat als hier iemand vertelt dat het album hem niet echt bevalt, dat er gelijk weer tien mensen bovenop duiken om te vertellen dat ze het nog even vijfentwintig keer naar moeten gaan luisteren. Onder het mom van, dan valt het kwartje vanzelf. Inmiddels staan daar al zesendertig pagina's van vol. Hoe goed je bedoelingen ook zijn, voor iedereen werkt het anders. Ik hoef tegen jou ook niet te zeggen dat je Illinois van Sufjan Stevens even vijftig keer moet gaan luisteren, want waarschijnlijk gaat dat kwartje bij jou ook niet vallen.

Natuurlijk is het onnozel om bij elk willekeurig album aan te raden om maar vaker te luisteren wanneer ie niet bevalt, maar voor een opvallend groot deel users heeft deze plaat zich na veel luisterbeurten pas geopenbaard als een meesterwerk. Dat advies is in dit specifieke geval dus niet zo gek, ondanks dat de plaat gewoon niet kan bevallen natuurlijk.

Ik kan me nog goed herinneren dat ik ooit eens een nummer van dit album heb beluisterd en het halverwege heb afgezet, omdat ik het zo slecht vond. Ondanks dat kreeg ik vandaag ineens de neiging om Neutral Milk Hotel een nieuwe kans te geven. En nu kijk ik ineens heel anders tegen deze band aan.

Ik heb de vier populairste nummers hier op MuMe eens beluisterd en ze bevallen me erg goed. Hoewel folk niet helemaal mijn ding is kan het tussen Neutral Milk Hotel en mij best wat worden.

De eerste indruk die ik kreeg, was: Wat klinkt dit vrolijk. Maar in de meeste recensies die ik hier lees kom ik het woord 'vrolijk' maar weinig tegen. Het titelnummer, Two-Headed Boy en Holland, 1945 klinken toch hartstikke vrolijk of is er iets mis met mijn oren? Of zijn het misschien de songteksten die het minder vrolijk maken dan het klinkt? Daar heb ik me namelijk nog niet in verdiept.

Er is niks mis met je oren hoor, ben het eigenlijk wel met je eens. Overigens is het zeer de moeite waard om je in de teksten te verdiepen, die zijn prachtig.