Neutral Milk Hotel - In the Aeroplane over the Sea (1998)

Als jij Captain Beefheart als avatar hebt, zou je die ook hebben moeten slikken dus dat is gewoon hetzelfde bij ITAOTS.

Het is niet zozeer dat hij vals zingt, ik vind hem niet vals zingen.. wat is vals? Het is de stem van de god Jeff Mangum. Hij rijkt zijn hand uit de hemel naar de luisteraar toe en het is aan de luisteraar om de hand vast te pakken of af te wijzen, dan valt het kwartje pas en kan je er niet genoeg van krijgen.

Als iemand op het randje zingt vind ik dat helemaal niet erg, het heeft zelfs zijn charmes. Maar Jeff Mangum zingt op sommige momenten echt knettervals en dat gaat irriteren.

Geen enkele moeite met het vals zingen. Het past zelfs bij deze plaat en als het op een andere manier was ingezongen zou dit album dus geen 4.5* krijgen van mij!

Mooi, in de zin van helder, technisch, stemgebruik past niet bij de zeer trieste teksten op dit album Net als muziek lijkt de zang verroest en half-kapot; de plaat wint hierdoor aan authenticiteit.

I know they buried her body with others,
Her sister and mother and five-hundred families.
And will she remember me fifty years later?
I wished I could save her in some sort of time machine.
Know all your enemies.
We know who our enemies are.

Ik vind de tekst die erna komt nog sterker.

Goldaline my dear
We will fold and freeze together
Far away from here
There is sun and spring and green forever
But now we move to feel
For ourselves inside some strangers stomach
Place your body here
Let your skin begin to blend itself with mine

Ik ging er ook net een link naar posten, geweldig foute remixes! Deze is ook zodanig slecht dat het weer goed wordt, halverwege wordt er zelfs een stuk Pitbull in verwerkt. "Because sometimes the best way to show appreciation for something is to destroy it completely and utterly.'

Dit is echt ongelofelijk foute boel.

Haha, wat slecht Maar wel erg vermakelijk! (en stiekem klinken sommige stukjes best lekker)

Au, dat doet echt pijn aan mijn oren.
Edit: of het nou lekker klinkt of niet, je mag dit eigenlijk niet leuk vinden natuurlijk. Wat er dan weer toe leidt dat je het juist leuk gaat vinden, want wat niet mag is natuurlijk leuk. Ik wou dat ik dit nooit geluisterd had, voel me toch een beetje schuldig aan heiligschennis inderdaad. Deze muziek is moreel verwerpelijk .

Psycosis is a video game programmer who accidentally found audio editing software and the world has been paying the price ever since.

Via MuMe deze plaat ontdekt. Heerlijk dat je na al die tijd toch weer schitterende pareltjes zoals deze tegen komt. GEWELDIG dit.

Misschien is het leuk om hier nog even stil bij te staan, aangezien Neutral Milk Hotel inmiddels al bijna drie jaar op diezelfde positie is blijven staan en daarmee tevens het album is dat het langst in mijn top 10 staat

Zo zie je maar.

Sorry, Nielsje, ik wist niet dat die opmerking je zo geraakt had dat 'ie bij is gebleven..

Afijn, natuurlijk is een felicitatie voor je bijna jubileum op zijn plaats. Mijn achterdochtigheid was onterecht. Daarbij blijft: natuurlijk gunden we het je allemaal. Hoera! Hoera!

Haha, nee, Snoeperd herinnerde me eraan, vandaar. Ik vond het zelf wel grappig. Zeker als je bedenkt dat de kans dat ik mijn nummer 1 na zo'n relatief korte tijd van ontdekken op MuMe, waarin heel mijn top 10 wel drie keer doorgewisseld is, al gevonden zou hebben, eigenlijk heel klein was. Ook aangezien mijn smaak sindsdien flink veranderd is. Maar NMH blijft stabiel op 1 staan De rest is inmiddels overigens ook allang veel vaster.

Het is dat ik mijn uitgebreide mening al lang en breed heb neergepend, anders zou ik nog iets inhoudelijks kunnen zeggen... Nuja, In the Aeroplane Over the Sea blijft dus gewoon het meest ontroerende, meeslepende, krachtige, energieke, passievolle, intense, simpelweg geniale meesterwerk dat ik ken. En het blijft altijd iets ongrijpbaars houden.

Sinds ik zelf iets meer ervaring met het rare concept 'liefde' heb, is de tekst van het titelnummer me overigens alleen maar dierbaarder geworden, al geldt dat voor meer teksten en muziek.

"And one day we will die
And our ashes will fly from the aeroplane over the sea
But for now we are young
Let us lay in the sun
And count every beautiful thing we can see
Love to be
In the arms of all I'm keeping here with me"

Dat is het gewoon precies...

Tijd om dit schijfje voor het eerst sinds een behoorlijke tijd weer in de cd-speler te leggen

CD? Deze classic moet je gewoon op Vinyl draaien Nielsje.

Helemaal waar, en als het nog even kan de blauwe vinyl (limited edition, geremastered door Nick Venet).

Blauw?
Zalig, ik heb een zwarte 180 gram.

Ah dan heb jij dus de gewone cd-versie van King of Carrot Flowers (Part 2 en 3). Op de blauwe staat dus de originele, niet-ingekorte versie van 12:23. Ik vind nu niet meteen een link ervan op youtube, maar die versie is echt de moeite.

Whut! 12 minuten! Die moet ik echt horen!
In The Aeroplane is namelijk de plaat die al het langst in mijn Top 10 vertoeft en dan zo nog iets ontdekken. Voor de rest is de kwaliteit van mijn versie wel erg lekker, dat wel!

In The Aeroplane staat helemaal niet in je top 10, Glenn

En ja, een lange versie van The King Of Carrot Flowers pt. II en III klinkt ongelooflijk vet. Ik zou het bijna jammer vinden dat ik deze plaat niet op blauw vinyl heb!

Haha, my bad. Dacht die gewoon mooi op z'n plek stond?
Snel terug inzetten natuurlijk!

Dat is je geraden...

Wat betreft die lange versie, het is inderdaad jammer dat die vanwege dat sampleprobleem in eerste instantie niet op de plaat mocht en daardoor altijd een obscure versie is gebleven. Wist overigens zelf niet eens dat hij op die blauwe LP wel stond.

En moet daarvoor The Flashbulb wijken?

Ja, echt jammer. Al kan hij er binnekort terug inkomen ik ben echt slecht in lijstjes opstellen. Misschien mijn Top 10 maar weer voor een tijdje verwijderen.

Haha, maakt toch allemaal niks uit joh. Ik ben ook echt een ramp met lijstjes. Alleen de eerste 4 a 5 platen staan bij mij rotsvast. de rest varieert constant. momenteel voor de variatie even een electronic top 10 gemaakt om ook over een tijdje weer fris een nieuwe top10 te maken.

Ik heb dit album vorige week ontdekt via de top honderd op deze site. Ik ben helemaal bezeten door het album. Ik luister het minstens drie keer per dag. Zo'n intense muziekervaring heb ik sinds My Beautiful Dark Twisted Fantasy niet meer gehad. Iedere melodie valt precies op zijn plaats, de teksten zijn fascinerend, alles klopt gewoon. Omdat ik in deze euforische staat nog niet objectief kan zijn, voorlopig 4*, als dit gevoel langer blijft hangen zou dit zelfs nog wel hoger kunnen worden.

Waarom zou je objectief willen zijn als het gaat om muziek?

Boreq bedoelt denk ik dat albums die je de eerste aantal luisterbeurten helemaal betoveren, soms vrij snel minder interessant zijn. Ik zou dan in eerste instantie geen cijfer geven in plaats van een lager cijfer, maar verder ben ik het met zijn denkwijze best eens.

Objectief beoordelen zoals jij het bedoelt vind ik ook stom, maar Boreq geeft mij niet het idee dat hij dat doet.

Tien jaar geleden voor het eerst gehoord, maar deze plaat blijft groeien. Iedere keer hoor je weer nieuwe details. Ik ken weinig albums met zo'n emotionele zeggingskracht. Schitterend.

In het voorjaar van 2013 heb ik dit album ontdekt. Het was lente en de treurnis van de winter was eindelijk over. Ik zette m'n koptelefoon op en drukte op play.
Het klonk goed maar nog niet fantastisch, ik wilde het album al bijna afzetten bij de lofzang over Jezus in The King of Carrot Flowers Pt. ll en lll. Het klonk wel aardig allemaal maar het was een beetje eigenaardig. Toen kwam In The Aeroplane Over The Sea, nu misschien wel mijn favoriete nummer ooit. Vanaf dat moment was ik nog niet verkocht maar wel een geobsedeerd door dit album. Na dit nummer kwamen de andere hoogtepunten: de rest van het album. Dit hele album zakt eigenlijk nooit in kwaliteit, ik kan dan ook niet maar 1 nummer afspelen want dan wil ik altijd het hele album afluisteren.
De obsessie zwakte in de herfst wel wat af, mede omdat ik het album kapot had gespeeld in de zomer. Al vind ik het nog steeds de beste luisterervaring die ik (tot nu toe) heb gehad. Het is vlekkeloos, alles past perfect in elkaar als een soort compositie. Dit album reikt dan ook bovenaan in mijn top 10 en zal daar niet snel vanaf gestoten worden.

Ik hou van chaos en wanorde. Als ik een schilderij zou moeten maken, zou ik geen Mondriaan maken maar eerder een Jackson Pollock. Van een afstand verf op een doek mikken en er niet mee zitten dat een deel van de verf naast het doek valt. Meer buiten de lijntjes kleuren dan dat is volgens mij onmogelijk. Muzikaal gaat dit natuurlijk ook op. Voor mij geen nette muziek waarbij ieder instrument herkenbaar is, maar lekker rammelen en beetje aan klooien. Ik heb al een paar albums in dit rammel genre gerecenseerd maar ik ben de overtreffende trap vergeten: Neutral Milk Hotel. Tot nu dan...

Want dit is misschien wel het meest rammelende album wat ik ken. Een zanger die niet kan zingen, akoestische gitaren met een enorme lading ruis er over, een trompet die net niet lekker in tune lijkt te zijn... Dit album heeft het allemaal. Maar alleen rammelen is niet genoeg. Het moet wel ergens naar toe gaan, er moet melodie in zitten. En ook dat heeft dit album in overvloede. Denk hierbij bijvoorbeeld aan het titelnummer 'In The Aeroplane Over The Sea' of aan 'Oh, Comely'. Mooie opbouw, toffe instrumentatie (hoor ik daar een theremin?) en fantastische lyrics. En zo gaat het album door. Van het ene hoogtepunt naar het volgende. Ondanks dat de basis van alle nummers redelijk gelijk is, zorgt de aanvullende instrumentatie (trompet, accordeon) voor de nodige variatie. En dan natuurlijk de teksten.. de tweede wereld oorlog, Anne Frank... Als het met zoveel gevoel wordt gezongen maakt het niet uit dat de zanger soms een beetje vals zingt. De emotie wordt op deze manier misschien nog wel beter over gebracht.

Nee, dit is niet een makkelijk album. Het duurde ook bij mij even voordat alle puzzel-stukjes op hun plek vielen. Maar als dat eenmaal gebeurd, dan openbaart zich pure schoonheid. Veel mooier dan dit gaat muziek voor mij niet worden. En daarom twijfel ik ook nog zo hard of ik naar Le Guess Who Mayday wil. Aan de ene kant een unieke mogelijkheid om dit live te horen. Aan de andere kant kan het eigenlijk niet beter worden dan dit, en ben ik bang dat het de glans van het album af haalt.

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds