Neutral Milk Hotel - In the Aeroplane over the Sea (1998)

Het optreden in Utrecht was nog beter....

Het optreden was inderdaad nog beter.
Adembenemende stiltes in de zaal tussen de nummers ('wat gaan de helden nu voor nummer inzetten...') afgewisseld met de heerlijke rocknummers, pompende moshpits en een boel zweet en pure bewondering voor deze innovatieve band.
Ik durf wel te stellen dat dat het mooiste optreden was dat ik in mijn 26 levensjaren heb gezien.
Alles zat er in , en iedereen zat er in.

Eens!

top optreden ......geen teleurstelling

Ze komen weer !!

Ik ben uiteindelijk niet naar LGW gegaan, ik durfde het gewoon niet aan. Maar naar aanleiding van alle positieve berichten hier (en elders op de interwebs), heb ik inderdaad maar een kaartje gekocht voor Paradiso (11 augustus uit mijn hoofd). Ik ben onwaarschijnlijk nieuwsgierig

yes yes yes yes, ben er bij op 11 augustus! kan niet wachten!

Idem hier, dat moet wel een van de mooiere momenten uit m'n leven worden. De beste slechtste zanger ooit gaan we live zien!

FUCK, op vakantie

Same here. Heel erg zuur..

Echt, ik kan wel janken

Waarom ken ik deze band en dit album niet (zelfs nog nooit van gehoord!) en waarom klinkt deze muziek toch na één keer al alsof ik ermee geboren ben en hoe kan het dat het titelnummer (een van de allermooiste liedjes ooit) nu al als een wilde bloem in mijn brein is geplant? Wat een sound. Zo'n zeven jaar geleden was ik gevloerd door de platen van Zach Condon (Beirut) maar dit is tien jaar ouder en ik vind het misschien nog wel veel mooier.

Eerste keur beluisterd, diep onder de indruk!

Vanochtend zat ik op mijn fietsje in de zon en ik had deze plaat op de ipod en toen ie begon te zingen over de king of carrot flowers... spatte mijn hoofd uiteen in duizendmiljoen lichtgevende knikkers en mijn fiets maakte aanstalten om te vliegen... ik had een lach zo breed als de straat... alle vrouwen wierpen me kushandjes toe... mannen namen hun hoed af...

Klopt ja, al wordt dat op den duur wel stevig irritant.

Hier ben ik een beetje van geschrokken en niet op één punt, maar op meerdere punten!
Zonder verwachtingen ben ik dit album gaan luisteren, omdat ik ooit eens de naam zag staan op internet en bij het zien van dit album hoes het mij wel interesseerden.
Vandaag heb ik dit album zitten luisteren tijdens het maken van mijn school project en ik moet zeggen dit klinkt niet slecht, maar ook (nog) niet geweldig....
Nu ik op musicmeter kijk naar dit album schrik ik er een beetje van dat dit meer dan vier sterren krijgt over ongeveer negenhonderd stemmen!!
En dat was niet het enige, ik zie nu namelijk ook dat het afkomstig is uit 1998! Terwijl ik nog zat te denken dat dit recent werk was!
Gelukkig heb ik even wat reacties gelezen en lees ik dat ik dit album nog wat meer aandacht moet geven door meerdere keren te gaan luisteren..... en dat ga ik doen ook!!

Serieus naar muziek luisteren is natuurlijk onmogelijk als je tegelijkertijd studeert...
Uit hersenscans is gebleken dat multi-tasking onzin is. Je kunt niet geconcentreerd twee activiteiten uitvoeren.

Daarom ga ik het ook meer beluisteren!

Ah dat is dus de reden dat ik nooit iets gedaan kreeg als ik goede muziek aan het luisteren was

ik heb het album ondertussen vele malen beluisterd en vind dit echt een verassing waarom het in de Top 250 zo hoog genoteerd staat. Het kan mij totaal niet boeien.

Ja jou niet, maar velen anderen wel. Daarom staat ie zo hoog

Ik denk dat ik deze later vandaag weer eens ga bovenhalen. Is alweer een tijdje geleden, en uit ervaring weet ik dat een plaat als dit dan weer gaat klinken zoals de eerste keer!

Dan vind ik 3,5* nog een hoge beoordeling!

Dat is veel te hoog. Bij de eerste beluisteringen had het een belofte in zich die niet is ingelost, waardoor nu aanpassing naar beneden plaatsvindt. Ik ben veel te positief geweest. Dat komt overigens niet heel vaak voor.

De titelsong van dit album vond ik bij de eerste keer beluisteren al prachtig, en dat is hij gebleven. Met de rest had ik meer moeite. Interessant vond ik het album vanaf het begin, en daarom ben ik het ook af en toe blijven luisteren, maar het duurde lang tot ik het echt móói begon te vinden. Het lijkt wel alsof deze muziek bewust een soort muur opwerpt van lawaaiigheid, schijnbaar leeg absurdisme en een schijnbare muzikale lelijkheid en clichématigheid. Pas na een tijd ontdekte ik langzaam de schoonheid en perfectie van de teksten (of althans, van delen ervan, een groot deel blijft ondoordringbaar), en ging ik inzien dat deze muziek zó goed, zo sterk is dat het gewoonweg geen enkel muzikaal cliché uit de weg hoeft te gaan. Het dendert overal gewoon dwars overheen. Mijn waardering voor deze muziek kwam overigens pas écht toen ik afgelopen zomer in Paradiso bij hun concert was. Onvergetelijk wat mij betreft.

Zonder enige twijfel een zeer bijzonder album, maar ook zonder enige twijfel een album waar je niet iedere dag zin in kan hebben. Maar als die zin er dan is.... dan biedt het alles wat je op dat moment nodig hebt!

Ik heb nog steeds altijd een beetje het idee dat dit zo'n plaat is die je per sé goed moet vinden ofzo zodat je dan in je omgeving er een beetje interessant over kan lopen doen.

Het is de enige reden dat mensen met me om willen gaan, dus dan dwingt de sociale druk dwingt je er wel een beetje toe..

Gelukkig maar dat ik niet hoef te doen alsof ik Marillion goed vind.

Ja dat vind ik sowieso heel belangrijk. Heb als mens weinig anders te bieden dan door mijn kamer springen in m'n tuinbroek.

Bij mij is het bijna andersom. Ik raad dit niet vaak aan aan mensen omdat ik me best kan inbeelden dat ze dit niet goed gaan vinden. Terwijl het nu al bijna tien jaar mijn favoriete plaat is. Ik denk dat je enkel als tiener iets goed vindt omdat het cool is. En volgens mij behoren tieners niet echt tot de groep mensen die deze plaat de hemel in prijzen.