Neutral Milk Hotel - In the Aeroplane over the Sea (1998)

De hoes van dit album is hetzelfde als de muziek. Bizar, maar op de een of andere manier toch wel weer mooi. Er zitten nummers bij die ik zeer sterk vind zoals het titelnummer en Holland, 1945 maar ook songs die me minder kunnen bekoren. Zo vind ik Oh Comely aan het einde ronduit irritant worden. Qua originaliteit en tekstueel gezien héél bijzonder, maar misschien niet constant genoeg. Moet nog even bedenken wat voor cijfer ik dit ga geven

Exact dezelfde gevoelens die ik in het begin over de plaat had. Blijven luisteren, en het bijzondere wordt alleen nog maar mooier ! (bij mij toch )

Er is al een heleboel verteld en geschreven over dit album, en allemaal gaan ze over het vermogen van Neutral Milk Hotel om dingen die zij zelf niet in woorden uit kunnen drukken door middel van muziek uit te beelden. Ik gebruik hier expres uitbeelden omdat de muziek zich uitstekend leent voor beeldvorming, een film van muziek. ('s nachts kan ik het voor mijn ogen zien gebeuren)

Mangum verteld je een verhaal, een verhaal dat je niet kan lezen en een verhaal waar ook niet makkelijk een boodschap of consequent gevoel uit te halen is. Een verhaal dat ook vaak dubbelzinnig of niet consistent is. Zoveel is me in die 2 jaar dat ik dit album nu ken wel duidelijk gewoorden. Het hangt volledig van jezelf af hoe je de trip door het album zal ervaren,een trip die je uiteraard in zijn geheel moet uitzitten (al zijn sommige nummers af en toe ook gewoon heerlijk om hard op mee te schreeuwen (Holland 1945 anyone? ).
De ene keer ben je volkomen in tranen door het gekmakende verdriet wat Jeff je in je oren schreeuwt. De volgende sessie spring je weer als een dwaas door de kamer heen. Het is als een machine waar je iets instopt maar waarvan je nog geen idee hebt wat je terug gaat krijgen.

Maar wat maakt het nu zo bijzonder? Wat is het dat mensen massaal aangeraakt worden door de woorden en muziek van Neutral Milk Hotel?

Een mogelijk antwoord zou kunnen zijn dat het album gevoelens losmaakt die je dierbaar zijn, of gevoelens die je juist liever weg zou willen stoppen. Gevoelens die iedereen heeft.
Het geheel ademt een verloren tijd uit, waarna je zo hevig terug wil keren dat het je boos of verdrietig maakt, of juist gelukkig, wetende dat er wel zulke plaatsen en tijden zijn, of in ieder geval zijn geweest. Maar tegelijk met dat geeft het je ook een vage hint om zelf iets te ondernemen, een oproep om wakker te worden en op te staan. Het album geeft me dan ook nagenoeg altijd een stoot energie waar geen pepmiddel tegenop kan.

Een ander punt is de teksten, zeer abstracte teksten waar je slechts moeizaam iets uit kan brouwen, maar zodra je dat gedaan hebt zie je waarom ik dit een film van muziek noem. Ik durf ook wel te zeggen dat je om het maximale uit dit album te halen je je absoluut moet verdiepen in de lyrics, want die geven op zichzelf al genoeg stof tot nadenken of discussie. Neem bijvoorbeeld die van Holland 1945, die overduidelijk over Anne Frank gaan. Maar dat niet alleen, in dat nummer zitten ook verwijzingen naar reïncarnatie of het verliezen van geliefden, en dat allemaal overgoten met een scala aan instrumenten die net zo hard en vals als Jeff meedoen aan de manie.

Het album dompelt je onder in dit alles en het laat je ook kopje onder gaan. Het is een album waardoor je uiteindelijk meer over jezelf te weten kan komen.

5 sterren.

Mooi geschreven Ik kan me er wel in vinden denk ik.

thanks! ik mis hem in jouw (erg mooie ) top 10

Staat er inderdaad niet meer in, maar heeft er wel een lange tijd ingestaan Staat zeker wel in mn top25 albums denk ik zo Soms verlies ik dit album even uit het oog, maar als ik het dan weer opzet ben ik weer in één klap verliefd

Jij ook een mooie top10 trouwens

Inderdaad mooi geschreven!

Ik wil nog even zeggen dat niet alleen Holland 1945 over Anne Frank gaat maar eigenlijk het hele album. Zelfs heel Oh Comely gaat erover

In "Holland, 1945" zingt Jeff Mangum "The only girl I’ve ever loved was born with roses in her eyes/But then they buried her alive, one evening in 1945", een expliciete verwijzing is naar het overlijden van Anne Frank

Jeff Mangum, zelf van joodse afkomst, beweerde ooit dat hij de inspiratie voor het album gedeeltelijk vond in een steeds terugkerende droom over een joodse familie ten tijde van WOII en dat hij erg geïntrigeerd geraakt door haar persoon en haar tragisch lot.

Deze plaat, misschien de beste indie plaat ooit, is zeker geen makkelijke kost maar alles wat langzaam groeit blijft ook langer hangen.

In Oh Comely zingt hij dit:

'And I know they buried her body with others
Her sister and mother and 500 families
And will she remember me 50 years later'

Volgens mij ook een directe verwijzing naar Anne Frank

In Ghost zingt Jeff dit:

'And she was born in a bottle-rocket 1929'

Toevallig het geboortejaar van Anne Frank.

Ik kan zo nog wel even doorgaan met directe en en indirecte verwijzingen naar Anne Frank

Het album sluipt trouwens steeds dichter naar de top - 50 op MUME. Fantastisch toch dat zo'n relatief onbekend album hier zo hoog aangeschreven staat. Volledig terecht trouwens !!

Ik heb op internet nog deze bericht kunnen vinden:

"Shortly after the release of In the Aeroplane Over the Sea, Puncture magazine had a cover story on Neutral Milk Hotel. In it Mangum told of the influence on the record of Anne Frank's The Diary of a Young Girl. He explained that shortly after releasing On Avery Island he read the book for the first time, and found himself completely overwhelmed with sadness and grief."

Volledig terecht!

Als ik de stemverdeling zie dan is het duidelijk dat dit album op de juiste manier gewaardeerd wordt.

In elk geval met het aantal 4-4.5-5 stemmen. Ik zou alleen verwachten dat er meer antistemmen zouden zijn (die stem van Magnum, weet je wel), maar ik vrees dat die wel zullen volgen als het album bekender wordt...

Ik heb geluisterd, en vond het instrumentaal zeer mooi - fijne arrangementen, met blazers waar nodig en extra achtergrondgeluiden. Maar ik vrees dat smans stem het voor mij verbrot heeft. Elke keer als hij weer een toon te lang aanhoudt heb ik zin om op de stopknop te drukken. Kan er niet aan doen, de stem staat me helemaal niet aan... Toch nog 2.5 sterren omwille van het instrumentale aspect. Jammer.

U vraagt wij draaien, moet Zigstar gedacht hebben.

Hehe, das graag gedaan mannen

het moet naar de 4.0, weg met die 3.99

Komt voor elkaar! Ik heb hem verhoogd naar 4*.

Oké, en nu op naar 5,00! Ik kan mijn bijdrage niet meer doen om dit album beter te beoordelen, aangezien hij al 5* heeft én op nummer 1 in m'n top 10 staat!

Wat mij ook zo aanspreekt in deze plaat is de verwondering! Luister er erg graag naar!

De eerste keer dat ik dit hoorde dacht ik dat dit het meest walgelijke was wat ik ooit had gehoord. Nu geef ik 3,5 ster en dat zou nog weleens omhoog kunnen gaan.

Net ook een paar nummers van On Avery Island beluistert en dat klinkt ook erg lekker.

Zit nu ruim een maand op MuMe en dit is samen met Curtis Mayfield en Pixies mijn mooiste ontdekking.

Een halfje erbij.

en 4.00!

Altijd als ik langs het Anne Frank huis fiets verbaas ik me erover hoeveel toeristen er in de rij staan. Weer of geen weer, ze staan er altijd. Blijkbaar verwachten ze iets belangrijks te zien of te vinden in het Achterhuis. Voor mij raadselachtig, maar ikzelf heb dan ook helemaal niets met die mondiale Anne Frank fetish. Dat hele dagboek is door film en tv tot een sentimentele, suikerzoete verdisneysering van de Holocaust opgeklopt en men komt eigenlijk voorgekookt leed op fast-food achtige wijze consumeren. Maar goed, het doet blijkbaar wat met de mensen. En een van de mensen waar het absoluut wat mee deed was Jeff Mangnum. Of hij het Achterhuis daadwerkelijk bezocht heeft is mij onbekend; wel dat het lezen van het dagboek van Anne Frank een totaal overrompelende emotionele ervaring voor hem was. Het soort ervaring wat de Amerikanen zo mooi 'a life changing event' noemen. Hij had die ervaring overigens niet als kind, een levensfase waarin het naïeve geleuter van een puberend meisje nog voor iets kostbaars kan worden aangezien. Nee, hij had het als volwassene. En (nu komen we er dan eindelijk) hij zette, als opperhoofd van Neutral Milk Hotel, deze ervaring om in de muziek op deze plaat. Je luistert dus eigenlijk naar het verslag van zijn hoogst persoonlijke Anne Frank beleving. En het moet gezegd: het valt er soms totaal niet uit te halen, en toch voel je dat de emotie van de hele plaat erover gaat. En het klinkt nog oprecht ook.

Neutral Milk Hotel is overigens niet het soort bandje waarvan iedereen zegt:' o ja, natuurlijk'. Toch is de invloed van de band, en dan met name van deze plaat, minstens net zo groot als die van The Velvet Undergound ten tijde van 'The Velvet Underground & Nico'. En dat niet alleen omdat beide bands zangers hadden die niet echt goed konden zingen. Beide bands inspireerden anderen om vooral zelf een bandje te beginnen, beide bands worden gezien als belangrijke grondleggers binnen hun tijdperk, en beide bands waren vrijwel onbekend bij het grotere publiek toen ze actief waren.

Terug naar de plaat. Een die door een met muziek en tekst schilderende Salvador Dali gemaakt had kunnen worden. Zo eentje waar de vlammende verf nog nat van af druipt, surrealistische patronen achterlatend op je gehoorbeentjes. Een plaat die je langs een bonte kermis van kaleidoscopische kleuren, geluiden en schijnbaar lukraak verknipte impressies voert, daarbij uitblinkend in soms zeer gelaagd geproduceerde simpelheid. Een werkstuk ook dat het afzonderlijk noemen van nummers eigenlijk in de weg staat. Dit is tegelijkertijd de motor achter de met terugwerkende kracht groeiende reputatie van 'In The Aeroplane Over The Sea.' Het is een totaalervaring, geen plaat met liedjes. Alsof je in een vliegtuig stapt dat je over de grenzen van je eigen bewustzijn naar een holografisch universum brengt, waar Anne Frank in vele vormen en gedaantes weerspiegeld wordt. Je komt op plekken zonder ruimte en tijd, van die plekken waarvan je niet wist dat ze er waren maar waarvan je weet dat je ze uit je dromen kent. En waar je die vreemde stem, op een spiraliserende balkan melodie, maar blijft horen zingen:
'And I know they buried her body with others
Her sister and mother and 500 families
And will she remember me 50 years later
I wished I could save her in some sort of time machine
Know all your enemies
We know who our enemies are'

Schopenhauer heeft ooit gezegd dat genieën slechts één verdieping boven de waanzin wonen. Vanaf die verdieping worden soms uiterst originele platen op de wereld losgelaten. Met daarop vaak geniale, tegen gekte aanzittende muziek. Dit is zo'n plaat.

Genial. Heel goede bericht!

Mooi

En ook wel fijn dat die quote van Schopenhauer zo treffend is. Ik denk direct aan Mangum dan.

@ Savant: Ga je niet stemmen op het album na zulke recensie?

Prachtig geschreven weer, savant Ben jaloers op je schrijfkunsten.

Album wat ik in veel top 10s zie terugkomen. Was dus wel eens benieuwd, want kende het alleen van naam. 2 videoclips 2x gekeken. Muzikaal wel ok, de rest van mn voorspelbare commentaar over de zanger kunnen jullie waarschijnlijk zelf wle invullen, want ik ben vast niet de eerste. Maargoed, muzikaal ook, dat het nu echt verbluffend speciaal is, voorlopig zie ik dat niet.

Zo'n mooie recensie verplicht mij om na ruim een week weer in te loggen. Goed geschreven hoor!