Neutral Milk Hotel - In the Aeroplane over the Sea (1998)

Een van de vele hoogtepunten op dit album, inderdaad

Dat heb ik vaak, dat ik iets te enthousiast op een album..... dus toch maar van 5-->4
Niettemin een erg goed album.

Aparte en bovendien erg ontoegankelijke plaat, dit tweede komt vooral omdat de- leadzanger een ontzettend (vals) stemgeluid heeft en bij sommige nummers dan de hele tijd dat monotome accoustische gitaar gepingel erdoorheen, het is erg wennen maar zeker niet slecht. Nummers als Holland, 1945, Two-Headed Boy en het- titelnummer zijn schitterend en ook de rest kon me op wat uitzonderingen best- bekorren. Zou hem toch wat vaker moeten beluisteren, begin met een-

3,5 sterren

"In the Aeroplane over the Sea" is gewoon een prachtig, tijdloos nummer, de rest wat ik hier heb beluisterd vind ik ook mooi. Dit album in 2009 zeker aanschaffen!

En het leuke is dat de akkoorden zo simpel zijn dat zelfs een beginnende gitarist als ikzelf ze moeiteloos speel Kun je daar toch weer mee opscheppen he.. "Ik kan een Neutral Milk Hotel liedje jongens!"

Het is inderdaad een simpel nummer maar de melodie is zó pakkend dat je er niet onderuit kunt. Dit bewijst dat een nummer niet persé ingewikkeld moet zijn, je moet eerst en vooral zorgen voor een goede melodie en die van Neutral Milk Hotel hebben dat goed begrepen. Nummers worden evergreens vanwege de melodie en tekst.

Grotendeels mee eens ja. Ik heb van een paar andere nummers ook de akkoorden opgezocht en die kun je volgens mij ook snel onder de knie krijgen. Maar inderdaad, simpel werkt vaak een stuk beter dan heel vergezocht. Op dit album is het zeker het grootste pluspunt.

Ik heb een drietal nummers gevonden op soulseek die de user als bonus materiaal bij dit album plaatste: Engines, Everything Is en Tuesday Moon. Nu heb ik Everything Is op de EP teruggevonden, de rest echter niet. Het nummer Engines stelt overigens heel weinig voor. Van Tuesday Moon dacht ik eerst aan de zang dat het The Beatles o.i.d. waren. Het is in ieder geval niet de zanger van NMH die je daar hoort. Anyway, als iemand weet waar dit bij hoort dan hoor ik dat graag.

Edit: Oops, ik zie nu pas dat Tuesday Moon ook op Everything Is staat. Alleen Engines dan nog

Heb je hier wat aan?

Dat plaatje heb ik ooit eens gedraaid. Naast dat de audiokwaliteit bedroeven slecht is zijn de onbekende nummers op het album niet echt de moeite waard.

Yes! Bedankt!

Tot zo'n half jaar geleden had ik nooit gehoord van Neutral Milk Hotel, ik leerde de band kennen op MuMe vanwege het nummer "In the Aeroplane over the Sea", één van de pakkendste melodieën die ik de laatste jaren heb mogen horen en als het aan mij lag werd het een evergreen.
De overige nummers zijn ook zeer de moeite waard, veelal akoestische songs waarbij vaak blazers of geluidseffecten worden toegevoegd. De zang is - zoals velen zeggen - vaak op de rand van het valse, maar anderzijds klinkt dit ook natuurlijk, eerlijk en gevoelig met eerst en vooral zowel melodisch als tekstueel sterke songs en daar is het mij in de eerste plaats om te doen.

Engine is de b-side van de Holland single, een van mijn NMH favorieten.

Wow, ik zit nu pas bij nummer 4 en ik wil ze al 4,5* geven. Wat een ontzettend mooie nummers zeg!

edit: ook de rest is erg sterk. 4,5*!

Ik heb 'm nu ook voor het eerst sinds een tijdje weer opstaan, ben ook bij nummer vier en zou het liefst zes sterren geven Wát een album is dit toch! En Norbert, ik raad je zeker aan In the Aeroplane over the Sea nog veel en veel vaker te luisteren; je zult zien, dat dat laatste halfje niet lang op zich laat wachten!

Kijk alleen uit dat je hem niet dood luistert

Het is me opgevallen dat heel veel mensen dit album helemaal niets vonden door de valse zang, en daarna gingen ze het ineens waarderen, ik zal hier ook maar een paar luisterbeurten aan geven .

Is het normaal dat je bij het nummer Holland, 1945 een soort van ruis hoort?

Dat kan kloppen. Zo ben ik ook van 2.5 naar 4.5 gegaan. (Weliswaar op een paar jaar tijd.)

Ja. Zoiets noemt men 'noise' (want dat klinkt exotischer dan ruis). Ongeveer hetzelfde gebeurt in The King Of Carrot Flowers Part 2 & 3, dat ligt gewoon aan de effecten die zijn toegepast op de gitaren; niet aan je CD-speler of wat dan ook.

Ik kan er maar geen genoeg van krijgen. Het idee, het hoge doe-het-zelf gehalte. Heerlijk meebleren met James.

Jeff

Zijn achternaam is Magnum, toch?

Oh, het was een mopje?

Nee, gewoon een vergissing van mijn kant. Dat gebeurt wel eens.

Toch maar die 5* dan. Geweldig album dit!

Met In The Aeroplane Over The Sea wisten Neutral Milk Hotel en vooral Jeff Magnum de complete muziekwereld op te schrikken. Zoiets als dit was nog nooit vertoond en een jaar na OK Computer is de muziek weer een echte klassieker rijker die de blauwdruk zou zijn voor vele andere bands na hen.

Het album begint eigenlijk vrij normaal, zonder alle noise die op andere plekken waar te nemen is. Het eerste dat mij opviel is het vrij simpele ritme en de afgrijselijk valse zang, die ik nu wel erg goed kan waarderen, maar het kostte even moeite. Ook valt op dat het album bijna poëtisch is, in eerste instantie lijkt er weinig lijn in de lyrics te zitten, maar na een paar keer luisteren ontvouwd zich een heel verhaal.
Het eerste nummer loopt door in King Of Carrot Flowers Part 2 & 3, waar de zanger al iets hoger uithaalt en dus ook nog iets valser zingt. Ook steekt de noise hier de kop op. Je wordt met dit nummer verder het album ingezogen en waar het eerste nummer een opwarmertje was begint hier het echte werk, zeker als het nummer anderhalve minuut gevorderd is.
In The Aeroplane Over The Sea is al vele malen besproken en eigenlijk het ultieme voorbeeld van hoe simpel een goed nummer kan zijn. Eigenlijk is het nummer alleen een riffje op de gitaar en de zang daarbij, ondersteund door de bas en drums. Het klinkt zo makkelijk en daarbij is het ook tegelijk zo briljant, zeker op de momenten met de blazer, die alleen en met meerderen nog een paar keer langs zal komen.
Two Headed Boy is één van mijn grootste favorieten van dit album. Vanaf de intro waar de zanger nog redelijk laag zit tot aan de refreinen waar hij echt een eind omhoog gaat en héél erg vals zingt. Maar juist dat is de charme hier en eigenlijk wil ik hier helemaal geen clean gezongen versie van horen, naar mijn mening wordt alle emotie er dan uit gehaald en blijft er weinig van dit album over.
Two Headed Boy loopt naadloos over in The Fool. Dit is slechts een filler, maar wel een hemels mooie, met een klein beetje slagwerk en vooral blazers. Ik vind dit eigenlijk ook de mooiste stukken van het album, waar de blazers invallen en het echt een warm geluid krijgt.
Holland, 1945 geeft dan met de titel al voor een groot deel weg waar het album over gaat: het leven en vooral de dood van Anne Frank. Vooral uit de teksten van dit nummer, Oh Comely en Ghost valt dit goed af te leiden en ook in interviews heeft Jeff Magnum te kennen gegeven dat hij zo gegrepen werd door het verhaal dat hij et album daaraan gewijd heeft. Het nummer is iets meer uptempo en breekt dus een beetje met de rest van het album, dat iets rustiger is en vooral iets breekbaarder.
Communist Daughter is weer een filler en weer een erg sterke. Ditmaal minder blazers, maar een paar sampeltjes en een voor de verandering zuiver zingende Jeff Magnum. Een beetje variatie kan natuurlijk nooit kwaad.
Oh Comely is het langste nummer van het album en ook het echte prijsnummer. Vooral tekstueel is het vrij briljant allemaal, hoewel het bij de eerste luisterbeurt als een losse verzameling regeltjes klinkt) en de overgangen naar net iets andere ritmes en naar geheel andere stukken met weer die geweldige blazers zijn echt groots uitgevoerd. Het mooiste stuk in dit nummer is natuurlijk het lang uitgesponnen
dadadadadadadadaaaa dadadadadadadaaa daadadadadadadaa
waarna de tekst erg breekbaar verder gaat met

And I know they buried her body with others
Her sister and mother and five-hundred families
And will she remember me fifty years later
I wished I could save her in some sort of time machine

Know all your enemies

We know who our enemies are

Hierop volgt gelijk nog één van de sterkere nummer van het album, Ghost. Dit nummer is iets steviger dan Oh Comely en leunt op de diepe bas en een bijna dansbare beat op de achtergrond. Ook hier vallen er weer blazers in en weer weten ze het nummer echt af te maken. Dat niet veel meer bands hier gebruik van maken is echt volstrekt onbegrijpelijk, het voegt echt een extra dimensie toe.
Hierna gelukkig weer een 'rustpuntje' in de vorm van een ongetiteld nummer. Helaas voor hen die echt rust verwachtten is dit het luidruchtigste nummer van het album met een (volgens mij) doedelzak en een overmaat aan geluiden door elkaar. Het enige rustige hieraan is dat er niet gezongen wordt.
De afsluiter van het album is Two Headed Boy Part Two en de geluiden in het intro doen me denken aan een stuk uit Antennas To Heaven van GY!BE. Dit zet zich niet het gehele nummer door, want al snel komt er hier een door de akoestische gitaar gedragen liedje te voorschijn. Het is niet zo spectaculair allemaal, behalve de laatste paar regels vanaf Two Headed Boy, maar wel een fraaie afsluiter van het album.

Bij mij is dit album zijn klassieke status dus volledig waard. De eerste keren dat je het beluisterd zal je echt even een gevoel hebben van: "Wat is dit?", maar als je er eenmaal aan gewend bent en weet waar je op moet letten is dit echt een hemels album. Ik kan me echt niet voorstellen dat ik hier ooit slechts drie sterren aan toegekend heb. Nu hangt hij dicht tegen mijn top tien aan en krijgt natuurlijk de volle vijf sterren.

Gewoon in je top 10 zetten! Mooi stuk heb je geschreven.

Bij deze dan

Is het julie ooit opgevallen dat helemaal aan het eind van het album (het laatste stukje van Two-Header Boy Pt. 2) hoor je dat Jeff zijn gitaar in zijn koffer doet, vervolgens de koffer dichtdoet en de deur uit loopt. Net alsof hij even een nummer uit zijn mouw schud en daarna gewoon lekker wegloopt.