Neutral Milk Hotel - In the Aeroplane over the Sea (1998)

De eerste keer dat ik dit luisterde vond ik het afschuwelijk! Die stem, die raggende instrumenten... ik vond het maar niks! Maar op de één of andere manier bleef ik het toch een fascinerend album vinden, misschien ook door de albumart, wat ik één van de mooiste albumhoezen vind ooit. Uiteidenlijk toch maar gekocht en wat vaker opgezet. Dat bleek een goede keus, aangezien In The Aeroplane... toch enigszins is gaan groeien. Op de één of andere manier is die 'walging' van dit album nooit helemaal weggegaan, maar ik kom er niet meer omheen! Sommige dingen zijn nou eenmaal zo walgelijk dat je er alleen maar naar kunt kijken...

Is het nu Untitled? Op het schijfje wat ik net gekocht heb heet het 10e nummer namelijk "The Penny Arcade in California"?

Zo heettie bij mij ook. Volgens het blaadje dat bij de CD zit heeft het nummer echter geen naam.

Op mijn schijfje staat gewoon [Untitled}. Volgens mij heb ik de heruitgave uit 2005

Op de '98 versie heette het nummer gewoon Untitled.

Ik heb de 2005 heruitgave met een extra covertje met daarop wat uitspraken van mensen uit de muziekwereld, o.a. van Franz Ferdinand en Arcade Fire.

Heb 'm in ieder geval maar weer teruggezet naar [Untitled], want op Wikipedia en Last.fm wordt ie ook gewoon zo genoemd

Hoe vaak ik dit album al tegen ben gekomen bij verschillende users met een top 10 waar je u tegen zet. Op Youtube had ik het titelnummer al geluisterd en dat sprak me wel aan, maar toch vergat ik hem telkens weer en ben ik hem nooit gaan zoeken. Uiteindelijk kwam ik hem vorige week plotseling tegen bij Plato voor maar 8 euro, en daar laat je zo'n hoog aangeschreven plaat met zo'n schitterende hoes niet voor liggen.

De stem beviel bij de eerste keer meteen al goed, omdat ik het titelnummer al kende. Hetzelfde geldt voor de instrumentatie. Beiden zijn vaak vals, maar dat wekt bij mij iets op waardoor dat juist iets toevoegd aan de muziek. Favorieten zijn na ruim vijf keer de 2 delen van Two-Headed Boy en Oh Comely. Een slecht nummer kan ik hierop eigenlijk niet ontdekken.

Waarmee ik dit ga beoordelen weet ik nog niet. Ik verwacht een 4,5, maar het zou me absoluut niet verbazen als deze geweldige plaat uiteindelijk van mij een 5 krijgt en in mijn top 10 beland.

Als je geen problemen hebt met het op het randje balancerende stemgeluid en gitaarspel dan zie je idd al vrij snel de charme van deze plaat. Het euvel is dat sommigen zich niet over de "valsheid" heen kunnen zetten en het album links laten liggen. Voor anderen is het juist een zeer facinerende plaat. Dit is denk ik zo een plaat die duidelijk volgers en haters heeft, er tussenin kom je niet snel. Iets dergelijks geldt natuurlijk ook voor Loveless van My bloody Valentine. Love it or hate it!

Dat heb ik gemerkt: Mijn buren klagen al de hele tijd of die "herrie" zachter mag. Gelukkig bevallen die 'hate it or love it' platen mij meestal goed. Loveless staat ook al een tijd op mijn verlanglijstje, moet ik ook maar eens proberen.

Vanmiddag tijdens werk dit album weer 2 maal gedraaid met een koptelefoon en nu ben ik er over uit: Dit zal ik in ieder geval nooit minder dan een 4,5 geven. Waarom geen 5? In tegenstelling tot de meesten van jullie beviel mij dit album meteen goed, terwijl de les leert dat de beste albums tijd kosten. Voordat ik een 5 geef wil ik kijken of dit album me na een week of 3 nog steeds zo kan raken als dat het nu doet. Het zou me in ieder geval niets verbazen.

Ik vond deze ook goed vanaf de eerste luisterbeurt hoor. Ik vond het niet meteen zo'n goed album als dat ik het nu vind, maar om nou te zeggen dat ik me stoorde aan de stem of de muziek of de 'herrie', totaal niet. Deze plaat heeft maanden in m'n rotatielijst rondgezweefd, en reken maar dat 'ie me nog steeds zo kon raken

Zo extreem als sommige hier laten vermoeden is deze plaat eigelijk niet, hij is wel extreem goed.

Ik vond hem ook de eerste keer al goed. Nu vind ik hem gewoon abnormaal briljant!

#1!

Normaal geef ik nooit zo snel een 5, laat staan dat het een tijd duurt voordat ik een album in mijn top 10 zet, maar ik weet stiekem toch wel dat dit een blijvertje is. Want wat is dit een schitterend album zeg. Het hele album heb ik dit weekend niet meer beluisterd, maar ik heb er als nog van kunnen genieten omdat ik het (al zou ik het willen) maar niet uit mijn hoofd kon krijgen. Bij het ene nummer is het tranen met tuiten, en bij het andere nummer is het weer keihard meeblerren met de heerlijke teksten (die ik ondertussen foutloos ken).

Vergeet de eerder genoemde 3 weken dus. Ik ben helemaal verliefd geworden op dit album met Oh Comely als de absolute topper. Geen minpunten meer te bedenken. Eerst nog het nummer Ghost, maar dat nummer kostte dus wel wat tijd. 5 sterren en nummer 3 in mijn top 10.

PS: Woensdag meteen dubbel op vinyl halen waarvan er één in een lijstje aan de muur gaat.

Wat zitten de mensen te zeuren over een valse stem, dat vind ik wel erg meevallen en ruis hoor ik ook niet.

Die valse stem valt toch wel meteen op, het is natuurlijk zo bedoeld, maar dan nog kun je daar aan ergeren. Bij mij is het meteen een afknapper tenminste, ook het straatmuziek gehalte, voor straatmuziek ga ik wel naar een zwerver in de metro en gooi ik een muntje.

De eerste keer dat ik Holland, 1945 hoorde schrok ik me ook kapot van die stem. Gelukkig raakte ik er snel genoeg aan gewend, want als het eenmaal zover is, dan is dit album niet meer te stoppen

Als straatmuzikanten met zulke muziek aankwamen zou ik geen stuiver betalen meer voor een concert. (tenzij het was om na afloop een euro in de pet te werpen.)

Ik kan me wel vinden in de opmerking van Dn!S dat deze muziek lijkt af te stammen uit de middeleeuwen: In The Aeroplane Over The Sea roept bij mij dezelfde beelden op, iets dat nog in de hand wordt gewerkt door de (bijzonder mooie) hoes.

Zonder twijfel één van de mooiste platen uit m'n collectie en misschien wel as lo-fi as it gets: het kraakt langs alle kanten maar toch vindt de schoonheid nog vrij makkelijk de doorgang naar mijn buis van Eustachius.
Ook tekstueel behoort dit album tot het betere werk, soms wel wat op het bizarre af. De zinsnede 'and this is the room one afternoon I knew I could love you' uit de prachtige opener is hier al meermaals aangehaald, maar ook ik vind het een van de beste stukjes tekst die ik ken.
Nogal wat mensen vinden Magnums vocalen aan de zagerige kant, maar eigenlijk heb ik die zang vanaf het begin graag gemogen. Niet elke song vind ik even sterk en ook mocht Oh Comely ietsje minder lang duren, maar wat een pareltjes staan hier toch op.

Nee joh, Oh Comely duurt precies lang genoeg, zou er geen seconde aan durven veranderen

Precies. Oh Comely, In The Aeroplane Over The Sea, Ghost en de twee Two-Headed Boy delen konden niet beter.

wel sympathieke teksten en leuke spitsvondige instrumentale arrangementen. Maar sorry dat ik het zeg: vinden jullie het niet erg als ik hier zeg dat ik het verder niks muzikaals vind hebben?
die gozer kan echt niet zingen!!

Dat laatste vind ik niet erg nee, want dat is iets waar je langsheen moet kunnen kijken. Maar hier niets muzikaals aan vinden?

Langsheen moet kijken? Die zang, wat heet, gaat door merg en been. Probeer dat maar eens te negeren. Hoofdpijn muziek.

hanzie, eeuwige negativist

Ja, mooi he?

nou ja Ok ,niks muzikaals aan is ook wat overdreven,maar echt muzikaal hoogstaand is anders.
Ik bedoel,behalve de zang is ook het gitaarspel toch niet om over naar huis te schrijven. En qua melodielijn heeft het toch ook wel een erg dreinerige en irritante monotonie

Heb er een tijdje aan gedacht om deze in m'n top-10 te zetten. Daar denk ik nog steeds over, maar het komt er toch voorlopig nog even niet van. Heb de plaat nu weer eens opstaan en hij blijft gewoon érg goed. Ik vind eigenlijk bijna alle nummers wel op z'n minst vrij aardig, en dan zitten er nog absolute meesterwerkjes als het titelnummer, de openingstrack, Holland 1945, Oh comely en Two-headed boy pt1 tussen!
Wat de valse stem betreft: die vind ik juist geweldig! Geeft de muziek zo'n lekker menselijk karakter. Iets waardoor je het idee krijgt dat dit gewoon jongens van de straat zijn die hun passie aan de wereld vertonen. En als je dan als luisteraar de neiging niet kan onderdrukken om bepaalde delen lekker mee te zingen, dan kan er in elk geval niet gezegd worden dat je vals zingt - dat hoort immers zo!
Erg gezellige plaat, die je zoals eerder al werd gezegd inderdaad als in een achtbaan door de veertig minuten muziek heen voert.

Blijft bij mij keurig op 4½* staan!

In the Aeroplane over the Sea is een liedje dat je 10 x achter elkaar kunt horen en niet aan kracht verliest.

Ghost vind ik een onderschat liedje, is ook erg goed namelijk.

Wat is die stem toch prachtig vals. Kan er uren naar luisteren, heerlijk.

Als je nog niet tegen die stem kan is Two-Headed Boy amper te verdragen, maar het lukt me wel Die uithalen!

Gelukkig maakt het nummer dat volgt heel wat goed.