Neutral Milk Hotel - In the Aeroplane over the Sea (1998)

Neutral Milk Hotel... een band waar ik het altijd een beetje moeilijk mee heb gehad - ik weet werkelijk niet wat ik ervan moet denken. Soms klinkt deze plaat alsof alles wat ik goed vind aan muziek samenkomt om een feestje te bouwen... maar anderzijds kan ik mij niet ontdoen van een soort ... neutral milk - gevoel... (bij gebrek aan een betere omschrijving)

Wat ik wil zeggen is: op sommige momenten klinkt het zodanig rommelig dat het niet meer natuurlijk lijkt. Pas op, ik heb niets tegen rommelige muziek - helemaal niet -, maar hier klinkt het allemaal zo... plastic. Niet echt, berekend nonchalant...

Daar komt dan nog eens bij dat ik de hele indiehype die bestaat rond deze band verafschuw, en deze mannen eigenlijk wel een beetje een bende poseurs zijn .

Dus: goed, zeer goed bij momenten, maar dan overvalt dat neutral milk-gevoel me weer... het voelt allemaal niet écht aan, niet natuurlijk... neutrale melk...

@ Arrie: Bedankt voor je reactie.

De term 'semi-zwerver' is denk ik een redelijk goede omschrijving van zanger Jeff Mangum, vooral ten tijde van de eerste Neutral Milk Hotel-opnames. Van de Wikipedia-pagina:


Ik vind de nummers wel degelijk een beetje op elkaar lijken, vooral wat betreft structuur en melodie. Een discussie hierover is lastig, omdat het me ontbreekt aan muzikaaltechnische kennis om dat goed te kunnen onderbouwen. Misschien dat iemand anders hier iets intelligents over kan zeggen?

Ik heb nergens beweerd dat deze cd 'te dramatisch' wordt, maar weerstand tegen enige dik aangezette emoties is toch wel nodig om deze plaat op waarde te schatten, vind ik. Het zal inderdaad per persoon verschillen, maar het is genoeg op het randje om het te noemen, denk ik.

Een onzettend goede plaat, die je misschien 3x moet luisteren voordat je hem kan waarderen. De zanger zingt ontzettend energiek en de "rommilge muziek" valt daarbij enorm goed op zijn plaats

Aha, interessant. Fascinerend persoon, zeg, die Mangum. Die teksten zijn soms ook onbegrijpelijk. Je vraagt je toch af wat er allemaal in zijn hoofd omgaat.


Hmm, misschien heb je wel gelijk, ja. Ik heb er zelf dan wel geen last van, maar ik heb zelf ook geen muzikaaltechnische kennis. IIk hoor dat zelf niet zo, dat het op elkaar lijkt. Vaak moet ik albums wat vaker luisteren, als ik alles op elkaar vind lijken, dus vandaar mijn opmerking.


De vraag is echter of de emoties oprecht zijn. Nou weet ik dat natuurlijk niet, maar dat maakt verder ook niet uit, want de emoties komen op mij wel over als oprecht. Daarom vind ik het mooi. Ik denk dat dat essentieel is of je het kan hebben of niet. Maar ik kan heel goed begrijpen dat het op het randje is, ja.

Door de goede recensies op Musicmeter heb ik dit album gekocht, maar ik vind het helemaal niet zo'n goed album: de uithalen van de zanger zijn irritant, de nummers lijken op elkaar en van die speciale sfeer merk ik ook niet heel veel..

Niet dat ik het een slecht album vind, ik vind de nummers The King of Carrot Flowers Pt. One, In the Aeroplane over the Sea, The Fool, Communist Daughter en Untitled varieren van redelijk naar goed, maar andere nummers (Holland, 1945, Ghost en vooral The King of Carrot Flowers Pts. Two and Three) verpesten het weer.

2,5*

Na alle goede recensies hier en op o.a. Pitchfork dit album maar eens beluisterd, maar het pakt mij nog niet. Het zal wellicht een groeier zijn want er staan wel degelijk goede nummers op en het onderwerp is indrukwekkend. Maar tot nu toe kan het me nog niet zo bekoren, ik probeer het over een tijdje nog wel een keer.

Voorlopig 3*

Opeens zag ik vandaag dat dit album al over de 500 stemmen heeft en hun voorgaande album, On Avery Island, net over de 50. Waarom heb ik dat dan ook nog niet geluisterd? Dit album staat nota bene in mijn top 10! Dan wil je toch meer muziek van deze toffe band

Allemaal doen! Wat is Naomi een wonderschoon mooi nummer!

Wat moet dit voorstellen? Zelden zo'n valse stem gehoord...

Mooi he?

Kan iemand mij uitleggen wat hier zo goed aan is?

De geweldige sfeer. Het enige probleem is dat ik daar niks van merk.

Onder andere de sfeer ja. En de emotie, en de teksten. En het feit dat het stuk voor stuk gewoon prachtige nummers zijn, die ook nog eens begeleid worden door prachtige instrumentatie, en zijn stem, tja, daar moet je aan wennen, denk ik, maar voor mij hoort zijn stem er helemaal bij, en ik vind de zang zelfs erg mooi, al kan ik me prima voorstellen dat je er niks mee kan.

En de blazers, de blazers maken hier een top tien album van, anders zou ik daar waarschijnlijk iets anders neergezet hebben. The Fool en het stuk met de blazers in Oh Comely voegen zo waanzinnig veel sfeer toe, die twee momenten zijn samen met de laatste paar regels van Two Headed Boy Pt. 2 duidelijk de hoogtepunten van dit album.

Het is trouwens gewoon een album dat je heel vaak moet luisteren, waar je helemaal in op moet gaan en dan ineens valt het heel zware kwartje met een hele zware bons en zet je dit net zoals ik in je top tien. Tip: meelezen, de teksten zijn erg belangrijk

Daarom zei ik dus al: de instrumentatie. Daar bedoelde ik dus ook zeker de blazers mee, want die zijn inderdaad erg mooi.

Het is goed omdat het gemeend klinkt en de zanger zich volledig inleeft in wat hij zingt. Bovendien kan hij liedjes schrijven en werkt hij met goede muzikanten.

Voila.

Maar ook als de zanger zich inleeft en er goede teksten zijn, (daar ben ik het wel mee eens, daarom heb ik ook geen lager cijfer gegeven) de nummers moeten ook een beetje goed gezongen en gemaakt zijn.
Maar dat is nou juist het probleem: Jeff Mangum zingt knettervals en de nummers zijn zelf niet zo speciaal. Waarschijnlijk komt het door de sfeer, dat jullie dit album zo waarderen. Maarja, als ik zelf van die sfeer ook niks merk..

De nummers zijn juist hartstikke speciaal als je het mij vraagt, gewoon allemaal sterke composities en melodieen.

Ik vind In The Aeroplane Over The Sea en allebei de King Of Carrot Flowers echt geen speciale nummers qua compositie.

Het klinkt ook allemaal wel goed, maar die stem kan echt niet hoor. Snap niet dat mensen zoiets kunnen accepteren, al is de sfeer nog zo sterk.

Ik heb er echt nooit last van gehad.

Acquired taste, my friend. Ben zelf ook ooit op 1,5* begonnen omdat het leek alsof een of andere zwerver 'I LOVE YOU JESUS CHRIST' zit te janken.

Haha, ik had precies hetzelfde. Ik vond het echt verschrikkelijk. Ik haakte steeds weer af bij het tweede nummer. Hoe ik er dan toch ooit doorheen ben gekomen en dit nu tot diep in mijn hart gedrongen is... it is the power of love

Binnen de popmuziek bestaat natuurlijk een lange traditie van zangers die niet kunnen zingen, van Bob Dylan tot Kim Gordon en verder. Luister eens naar Neil Young die op Live At Massey Hall zijn nummer Don't Let It Bring You Down krijst: juist de lelijkheid van de zang vergroot de impact.

Dit alleen maar in reactie op je bovenstaande opmerking, als jij daar anders over denkt is dat vanzelfsprekend je goed recht.
Wat mezelf betreft, ik houd best van technisch goede zangers (m/v), maar het is voor mij geen voorwaarde. De meeste winnaars van Popstars kunnen best zuiver zingen, maar zijn ze daarom beter dan Dylan of Lou Reed? Nee, geef mij dan maar Neutral Milk Hotel, met al zijn lelijkheid en grillen.

Ik vind In the Aeroplane over the Sea een erg mooi nummer! Kwartje lijkt nu gevallen te zijn...

Maarja, Mangum zingt hier ook niet vals. Maar als je de rest van de nummers ook mooi vindt: gefeliciteerd! Dat is mij niet gelukt

Ik ben ook zo begonnen. Ik lees hier mensen die afgehaakt zijn bij het tweede nummer en ik kan me dat wel voorstellen.

Ik ben echter, na alle goede commentaren gelezen te hebben, begonnen met het titelnummer te downloaden. Dat vond ik na een aantal keer luisteren zo subliem, dat ik het hele album gedownload heb.

Ook daar ben ik begonnen met eerst de beste nummers te luisteren (de nummers waarover ik het vaakst positieve commentaar las). Holland, 1945 werd op die manier mijn volgende grote liefde. Vervolgens viel het kwartje bij Two-headed boy en nog wat later ook bij Oh, comely. Voorgenoemde vier nummers vind ik nog steeds de 4 beste nummers op de cd.

Eigenlijk ben ik toen pas de cd altijd als geheel gaan beluisteren. Een groep die 4 nummers van dat niveau op plaat zet, moet immers meer te bieden hebben. Doordat ik al gewend was aan het geluid van de band, vielen alle puzzelstukjes meteen op z'n plaats en heeft dit album voor altijd een plaats in m'n hart gewonnen.

Na enkele jaren kan ik nog steeds zeggen dat dit het beste album is dat ik ken. Ik ken bands die hetzelfde gevoel bij me teweeg brengen als NMH, maar geen enkele band die dat presteert met slechts één album. In the aeroplane is perfect, geen enkel zwak punt te vinden op deze plaat!

Ik kan echter nog steeds begrijpen dat er mensen zijn die er geen ruk aanvinden. Het enige wat ik misschien kan aanraden is om de plaat op dezelfde manier te luisteren als ik, op die manier kom je er geleidelijk aan in en wen je aan het geluid.

In elk geval, ik hoop dat jij even veel gaat genieten van deze plaat als ik al gedaan heb!

Op welke bands doel je hier?

Begrijp me niet verkeerd, hetzelfde gevoel teweeg brengen betekent voor mij niet dat de groepen in kwestie dezelfde muziek maken hé. Ik doel eerder op de emotie die je 'voelt' in de muziek.

Voor mij persoonlijk denk ik dan voornamelijk aan Eels, Neil Young, Pearl Jam, Ryan Adams en Elliott Smith. Allemaal artiesten die me zowel kunnen opwekken als meesleuren in zwartgallige emoties.

Nu ik het zelf even bekijk, zijn het allemaal zangers die veel emotie in hun stem kunnen leggen, dat is wellicht wat hen bindt. Geen van hen zingt trouwens loepzuiver ...

Wat apart dat je Eddie Vedder hier noemt.
Die vind ik namelijk wel goed.

Wat vreemd dat ik 4 van jouw top-10 albums door favoriete bands van mij gemaakt zijn, terwijl je deze een 1* geeft!