Neutral Milk Hotel - In the Aeroplane over the Sea (1998)

En als je de rest klote vind, blijven luisteren.

[quote]Esequiel schreef:

Persoonlijk vind ik dat het makkelijkste nummer, die vond ik ook het snelst goed. Lijkt ook een erg simpel nummer, maar als je de tekst erbij haalt...

Verder vind ik Oh Comely denk ik het mooiste nummer. Of het titelnummer. Of Two Headed Boy?

...:P

Verhoogt naar de maximale score. Verschrikkelijk mooi, en toch kneiter vals. Dit album is een grote paradox.

In The Aeroplane Over The Sea van Neutral Milk Hotel. Met schot het meest geniale album dat ik ken. Even een poging doen om onder woorden te brengen hoe ik dit album beleef:

Vol verwachting en alvast uitziend naar al het moois dat nog gaat komen druk ik op 'play'. King of Carrot Flowers Pt. One begint, in één klap, zonder enige poespas of vage intro's. Dit nummer is ongelooflijk pakkend, ik ken het ook helemaal uit mijn hoofd en zing het van begin tot einde vol overgave mee. Een bijna vrolijk lied met een vreemde, maar op de één of andere manier toch geweldige tekst. Het bereid mij voor op de onaardse schoonheid die dit album nog gaat brengen, ondanks dat ik nú al kippenvel heb.

King of Carrot Flowers Pts. Two and Three begint bijna onheilspellend. Je weet wat er gaat komen. Knettervals zingt Mangum 'I love you Jesus Christ'. Heerlijk. Dan bouwt het nummer zich ineens op door middel van de drums en de noisegitaar. Ook horen we nu voor het eerst één van de blazers die zo'n belangrijk deel van dit album zijn. Na ongeveer anderhalve minuut voel je het vliegtuig opstijgen, we zijn nu echt vertrokken; we vliegen door de wondere wereld van Neutral Milk Hotel. Steeds hoger en hoger gaan we, begeleidt door dat noisegitaartje en de drums.

Eenmaal hoog in de lucht zijn we aangeland bij In The Aeroplane Over The Sea. Een prachtig nummer waar bijna geen woorden voor zijn. Een gitaar die steeds dezelfde, prachtige melodie speelt, de hoge tonen van de 'singing saw' geven elke keer weer kippenvel. Mangum zingt hier gewoon fenomenaal. Ongelooflijk hoe, net als op alle nummers, de tekst gewoon precies in dit nummer past. Het brengt mij bijna in extase, kippenvel over mijn hele lijf. En dan moet het beste nog komen...

En het beste is het volgende: Two Headed Boy. Niet alleen mijn favoriete nummer van dit album, ook mijn favoriete nummer aller tijden (hoewel meerdere nummers van dit album er vlak achteraan komen). Dit nummer knalt erin door die fantastische akoestische gitaar, eigenlijk het enige instrument die in dit nummer gebruikt wordt. Dit nummer loopt over van emotie, ondanks de ogenschijnlijke eenvoud. Wederom is het ongelooflijk hoe Mangum het voor elkaar krijgt mij volledig in extase te brengen. Sterker nog, vanmiddag toen ik dit album beluisterde, bekroop mij een gevoel van volslagen geluk. Hoe valser de door merg en been gaande uithaal, hoe geweldiger ik me voelde. Bijna beangstigende schoonheid zit er in dit nummer verborgen. 'Kippenvel' beschrijft het eigenlijk niet genoeg.

Denk maar niet dat je het album nu eigenlijk wel af kunt zeggen, zeer zeker niet. Na een werkelijk perfecte overgang (de beste die ik ken?) begint The Fool. Een instrumentaal nummer, desondanks weer vol emotie. Opzwepende percussie en hartverscheurende blazers spelen perfect samen.

Holland, 1945 begint eveneens met dat onschuldige gitaartje, maar dan knalt de noise er in. Mangum zingt, heerlijk vals, een absurdistische tekst die schijnbaar over Anne Frank gaat. Wat mij duidelijk is is de pijn, angst en het verdriet die Mangum bezingt, begeleidt door kermisachtig vrolijke blazers. Heerlijk.

Dan een veel ingetogener nummer: Communist Daughter. Sinds hoi123 het in zijn recensie beschreef kan ik het beeld van Mangum die in de branding zit met zijn gitaar niet meer kwijtraken, dit ook vanwege het vage geluid, die wel aan de zee doet denken. De ingetogen zang van Mangum wordt opgevolgd door een blazer die, als ver van de plaats waar Mangum zit, om hulp smeekt, fenomenaal hoeveel emotie daar in zit.

Hierna Oh Comely, een nummer dat de volle acht minuten blijft boeien. Eigenlijk is het ongelooflijk als je bedenkt uit hoe weinig dit nummer eigenlijk bestaat, slechts een akoestische gitaar, Mangum en wat blazers. Mangum zingt, werkelijk geweldig ,op zijn eigen manier, inclusief heerlijk valse stukjes, een geweldige tekst. Dan op het einde een geweldige blazerssolo. Het is een onheilspellend, verdrietig, maar bovenal prachtig nummer.

Bij Ghost komt de noise gitaar weer terug, met de akoestische gitaar die als een ondergrondse rivier constant aanwezig blijft. Ook mogen we hier weer genieten van geweldige drumpartijen; heerlijk, die roffels. Ook de blazers zijn weer van de partij, dit keer in een meer begeleidende rol. Heerlijk valse uithalen, weer valt het op hoe knap de zang hier perfect in het geheel geplaatst is. Het is weer moeilijk hier een emotie aan te koppelen, vrolijkheid en ellende lijken samengesmolten in dit nummer.

De kakofonie die Ghost afsluit gaat perfect over in Untitled, wederom een instrumentaal nummer waarin, iets wat toch redelijk bijzonder is, de doedelzak wordt gebruikt. Het is eigenlijk een vrij vrolijk nummer, het geeft me het beeld van een plein vol 'ahh' zingende mensen die heen en weer zwingen op de muziek. Dan ineens wordt het weer rustig. De daling is ingezet.

Want ja, het zou waarschijnlijk niet eens gezond zijn om ons zo in de lucht te laten hangen, in deze achtbaan van emoties. Gelukkig zetten Mangum en zijn mannen ons weer netjes op de grond met het nummer Two Headed Boy Pt. 2. Tijdens de daling krijgen we een kleine samenvatting van het album. Een ingetogen nummer vol pijn, begeleidt door een simpel gitaarriffje. Mangum zingt hier weer vol emotie en geeft me wederom kippenvel. Dit nummer eindigt ironisch genoeg met de woorden 'But don't hate her when she gets up to leave', waarna Mangum zijn gitaar pakt, wegloopt en ons beduusd achterlaat in het inmiddels op de grond gezette vliegtuig.

Wat heb je zojuist meegemaakt? Iets groots, dat is duidelijk. Elke emotie, vele gebeurtenissen, dromen, ideeën en dingen die stemmen tot nadenken.

Deze recensie is een poging onder woorden te brengen wat dit album met me doet, ik vraag me echter af of het me ooit zou lukken, nee, of het ooit iemand zou lukken. Net als dat ik me afvraag of er ooit een album is gemaakt, of gemaakt zal worden, dat dit met me doet. Dit is mijn onbetwiste nummer 1, die de nummer 2 in mijn top 10 mijlenver achter zich laat. Zo'n beetje elk nummer op dit album hoort bij mijn favoriete nummers aller tijde. Ik ga haast geloven in goddelijke interventie. Misschien denk je dat ik overdrijf, maar zo voelt het haast. Ondanks alle ruwe randjes, valse stem en instrumentatie, benadert dit album voor mij de perfectie.

@Niels

Je recensie maakte dat ik nog maar eens ging luisteren. En ik weet eindelijk hoe ik King of Carrot Flowers Part 2 & 3 in één woord kan omschrijven: dronken.
Wat is het toch een heerlijk album.

Heerlijke recensie!

Mooie recensie, ik ga hem vanmiddag meteen weer luisteren. Ik heb ook vooral bij In The Aeroplane Over The Sea het gevoel dat je zweeft door de lucht, vooral bij dat nummer heb ik het heel erg. Welke nummers heb je eigenlijk als favorieten aangeduid? Two Headed Boy en...?

Dat is leuk om te horen

Bedankt, jongens

Ik heb als favorieten aangekruist: In The Aeroplane Over The Sea, Two Headed Boy en Oh, Comely. Maar ik zou net zo goed Communist Daughter, Holland, 1945, King Of Carrot Flowers Pt. 1, wellicht nog meer, kunnen aankruisen. Erg moeilijk. Wat is dit toch een goed album (voor het geval dat nog niet duidelijk was).

Snap dat het moeilijk is. Alle nummers bevatten tonnen aan emotie.

Oh Comely. Wat een nummer.

Overigens organiseert Jeff Mangum komend jaar ATP in Engeland, en gaat hier Neutral Milk Hotel spelen. En zoals sommige wel weten betekende dat toen Godspeed You Black Emperor dat deed een tour die ook Nederland aandeed.

Dus laten we duimen

Dat zou geweldig zijn!!!

Ik heb aardig geworsteld met dit album. Een aantal luisterbeurten gehad, verspreid over een lange periode. Geen van die luisterbeurten nodigde echt uit om In The Aeroplane Over The Sea vaker te luisteren. Telkens was de conclusie: interessante muziek, maar het komt niet in de buurt bij 'mooi'.

Afgelopen weekend zat ik in de bus van Amsterdam naar Berlijn. Een toepasselijk moment om dit op te zetten, gezien de thematiek. En opeens viel het kwartje. Misschien kwam het omdat ik alle tijd had om echt te luisteren en niet afgeleid werd door computer, boek of verkeer. Alleen luisteren. En wat ik hoorde was echt buitencategorie. Op de terugweg weer geluisterd, zelfde effect. Bizar hoe je ineens de genialiteit van iets kan inzien. Ik kan niets dat hier op lijkt, het is de enige in zijn soort geloof ik. Eerst was het gewoon muziek, nu is het een kunstwerk. Ik zet hoog in: 4,5*.

Hopelijk blijf ik dit album zo goed vinden als nu. Ik denk overigens niet dat ik het vaak kan luisteren, daarvoor vraagt het wel veel van de luisteraar. Daarnaast kan het onmogelijk als achtergrondmuziek fungeren, dus zijn er allerlei luistermomenten die afvallen.
Favorieten vooralsnog: In the Aeroplane over the Sea, Two-Headed Boy en Ghost. Instrumentele nummers als The Fool en [Untitled] bevallen ook erg goed.

Sterker nog, ik denk dat hij nog wel meer bij je zal groeien. Albums waar je veel moeite voor moet doen gaan qua waardering niet snel weer achteruit, tenminste, zo beleef ik het.

Ik wil niet arrogant of betweterig overkomen, maareuh: NOG EENS LUISTEREN!!

(Hoewel ik wel zie dat je de plaat intussen wel 5* gegeven hebt )

Gisteren in de auto mijn favoriete album ooit nog eens beluisterd. Wat me opviel, is dat het laatste nummer eigenlijk ook ongelofelijk goed is. Natuurlijk kende ik dat al, en ik vond het altijd al goed, maar nu komt het voor mij stilaan dichter bij de beste nummers op het album.

Mijn favoriete nummers op dit album, waarbij de spatie staat voor een (klein) niveauverschil:

1. In the aeroplane over the sea
2. Two-headed boy
3. Holland, 1945
4. Oh, comely

5. Two-headed boy, pt 2
6. The king of carrot flowers, pt 1
7. The king of carrot flowers, pts 2 & 3

8. Ghost
9. Communist daughter

10. The fool
11. Untitled


Tot en met 9 zijn de nummers heel goed tot geniaal. Eigenlijk zou ik in m'n top 10 de plaatsen 2, 3 en 4 moeten leeglaten, gewoon om te laten zien dat er geen enkel album nog maar in de buurt komt van deze ... Gewoonweg fenomenaal!

Ik vind het laatste nummer dan ook meesterlijk, daar zijn we het ook over eens. De emotie spat er vanaf!

Auwww.. Net nog een keer opgezet maar bij dat stukje van I Love Jesus christ snel weer uitgedrukt. Niet goed voor me oren deze muziek. Het enige goede nummer is het openingsnummer wat wel redelijk leuk is. Maar de rest..

Ik zie Neil Young in je top 10 staan, dus je kunt wel tegen een apart stemgeluid. Blijven proberen zou ik zeggen.

Laten dat nou net twee van mijn favorieten op dit album zijn .

Dat vind ik juist een hele mooie stem. Ja het klinkt raar. Misschien dat ik het over een tijdje weer probeer maar voorlopig niet.

Jawel, je blijft luisteren totdat er ineens een kwartje met een noodgang naar beneden flikkert. Je zult versteld staan!

Dat is het ook absoluut, maar dat hoort niet iedereen direct. Hetzelfde geldt hier eigenlijk. Neem je tijd maar hoor, vooral als je hoort hoe lang sommigen over dit album gedaan hebben . Ik ben allang blij dat het bij mij niet lang duurde.

Goed gezegd , dit vind je echt van de een op de andere minuut ineens mooi.

Is dit een dreigement?

Ik ben het met rock-rick en Eveningguard eens, maar om het kwartje te laten vallen is het soms nodig om dit een tijd niet te luisteren. Als je te hard probeert, gaat het waarschijnlijk niet vallen. En als je het dan weer opzet om erachter te komen hoe dit ook al weer klinkt, dan grijpt het je bij de lurven.

Know all your enemies....
Maar serieus, ook voor mij is NHM een van de pareltjes die ik ontdekt heb via MusicMeter. Na het lezen van de recensies hierzo ben ik eens écht goed voor het album gaan zitten, met teksten erbij, en nu vind ik zelfs het Jesus Christ-stuk geweldig

Dat is wat mij betreft wel het moeilijkste stuk van het album.

En het vreselijkste stuk...

Weet je, ik geef je daar nog gelijk in ook. Dat ben ik dan helemaal met je eens .

Jelle, zo'n 80 procent van de NMH fans vond deze plaat in het begin ook oerlelijk en vals. En kijk eens nu. Dit is het ultieme bewijs dat muziek, hoe lelijk dan ook, pure emotie is.

Ja, dat zal best. Alleen hoor ik dat niet.