Neutral Milk Hotel - In the Aeroplane over the Sea (1998)

Bedankt voor de tip. Heb meteen even wat van ze opgezocht. Het heeft weinig van doen met deze muziek, maar klinkt in ieder geval goed!

Ik kan me de reactie van pim556 op zich wel voorstellen. Dit zijn namelijk geen distorted (of noise-, zoals niels94 het ook noemt) gitaren zoals je die meestal hoort, zoals bijvoorbeeld op Oasis' Definitely Maybe. Dit is een bijna amateuristisch klinkende distortion, die mij altijd het idee geeft dat ze akoestische gitaren door een of ander pedaal of slecht opnameapparaat spelen (wanneer ik mij elektrische gitaar clean opneem op mijn simpele laptop-programma klinkt het ongeveer als Neutral Milk Hotel) .
Het geluid van de gitaren op deze plaat vind ik juist een van de charmes. Op het nummer Someone Is Waiting (andere NMH plaat) vind ik het ook fantastisch geslaagd. En daar ben ik er bijna zeker van dat het disorted akoestische gitaren zijn.

Dat heet lo-fi

Leuke eerste aanraking met het folk genre!
Goed bespeelde instrumenten en een vals zingende zanger blijken toch een gelukte combinatie te zijn.
De zanger( ken zijn naam niet) zingt vals maar het geeft wel een goede sfeer, maar soms gaat het net iets te vals.
Toch is het vermakelijk en krijgt het een 3.5* van mij .

Dit is geen folk, vriend. Dit is pure indie rock. Als je al met zo'n cijfer begint kan het alleen nog maar beter worden!

Maar er zit toch zeker wel een folky element in, want pure rock is dit zeker ook niet. Maar echt 'folk' kun je dit ook niet noemen, nee. Maar leuk dat het je bevalt

Noem het maar vrij bijzonder. En dat voor de eerste keer!

Is het zo raar dat ik een 3.5* geef na de eerste keer ?

Nee, zeker niet.
De meeste mensen die dit album voor het eerst horen knappen af op de valse stem van de zanger (die overigens Jeff Magnum heet).
Dus 3.5* voor dit album na een eerste luisterbeurt biedt zeker perspectief.

En hij is bevriend met John Cornetto.

Hij heet Jeff Mangum.

O, je hebt gelijk. Ik dacht dat het Magnum was.

Die John Cornetto, maakt die een beetje goede muziek?

Persoonlijk vind ik Jack Raket beter.

Hihihi

Dat valt ook wel mee hoor, er wordt hier regelmatig gedaan of dit een of andere extreme plaat is, met enorme dissonantie, waar je heel veel moeite voor moet doen... maar dat valt best mee... is gewoon lekker pop/rock plaatje met een ietwat aparte stem, maar niks onoverkomelijks.

Sam Solero is ook een uitzondelijk goede artiest.

Ik durf wel te beweren dat er veel mensen zijn die na een eerste luisterbeurt afknappen op Mangums stem. Als ik dit album aan mensen aanraad zijn er maar weinig die direct enthousiast zijn. Bij mij was dat overigens helemaal niet zo, NMH had me direct al bij de kladden. En ik ben het met je eens als je zegt dat het overkomelijk is.

Tegenwoordig is geen enkele muziek voor mij onoverkomelijk. In vrijwel iedere sfeer heb ik weleens wat gehoord. Je bent dan bij het punt belandt dat je alleen nog van kwaliteit onder de indruk raakt. Ik denk dat dat wel voor veel mensen op MusicMeter geldt.

Jij kent alle soorten muziek en toch Keane in de top 10. Bizar. Ik ga Keane nog maar eens een kans geven dan.

(Nou ja, niet echt natuurlijk he! Ben wel gek!)

Ik weet echt niet wat je probeert te zeggen. Waarom is het bizar dat Keane in mijn top 10 staat? Als je alle soorten muziek kent zou je alleen maar onduidelijke Noise-albums in je top 10 moeten hebben?

Ik bedoel te zeggen dat ik in ieder genre inmiddels wel wat gehoord heb, zoals bij zoveel mensen. Bij vrijwel ieder genre heb ik een gevoel of associatie.

Wat Sven Bersee zegt is onzin. Dat jij het niks vind betekent niet dat een ander het niets vind? Keane is populair (zie de top 250 plaats) en ik kan niet anders zeggen dan dat het album Hopes and Fears een prima album is. Met Under the Iron Sea ben ik minder bekend, maar ik heb het een maal voor een deel beluisterd en dat klonk niet slecht. Ik vind je bericht ietwat arrogant overkomen.

Maar jouw stukje begrijp ik ook niet helemaal, Jasper. Wat probeer je te zeggen? Je bent op een punt beland dat je alleen nog van kwaliteit onder de indruk raakt... Wat, is dit geen kwaliteit? Ik krijg haast het idee dat je wilt zeggen dat wij nog niet op dat 'punt' (wat dat ook moge zijn) beland zijn en ook nog van niet kwalitatieve platen onder de indruk raakt en alleen daarom van deze plaat onder de indruk zijn.

Ik ging in op The Scientist. Hij had het erover dat muziek onoverkomelijk extreem kan zijn ofzoiets. Ik probeerde mijn gedachte te typeren, dat dergelijke zaken voor de meeste MusicMeter users niet zullen gelden.

Laat ik het omdraaien: Wie staat er weleens met zijn mond tot op zijn knieën open van verbazing hoe raar en extreem bepaalde muziek wel niet is? Ik nooit (meer). Alleen van kwaliteit kan ik 'wow' zeggen.

Wellicht moet je voortaan toch iets beter lezen, want dat het The Scientist nergens gezegd.
En om even inhoudelijk op je in te gaan, ik heb nog wel eens dat ik muziek met een figuurlijke open mond beluister. James Blake verbaasde mij bijvoorbeeld met z'n debuutalbum. En die verbazing was deels vanwege de 'vreemdheid' van de combinatie tussen soul en electronic.
Zo denk ik dat dit net zo goed kan gelden voor NMH. Ik weet nog goed dat ik ITAOTS met open mond beluisterde. Niet alleen omdat het zo 'vreemd' was, maar vooral omdat ik verbaasd was dat het me raakte.
Dus ik denk dat er genoeg muziek is die je met open mond kan beluisteren.

The Scientist impliceerde het wel degelijk, maar dat wil nog niet zeggen dat hij het letterlijk verwoordde.

Is bepaalde muziek dan slecht voor je gezondheid ofzo? Of kun je psychotisch worden?

Zoiets als jij had bij James Blake, overkomt mij nauwelijks meer. Misschien had ik het van hem niet zo verwacht, maar het gegeven op zichzelf genomen doet mij niet verbazen. De mix van soul en electronic dus. En ik zou eens nagaan of dat niet ook voor jouw geldt. Jouw ervaring met ITAOTS is een gevalletje: onder de indruk door kwaliteit. Daar heb ik ook nog af en toe last van.

Ik snap je punt wel, dat The Scientist zou bedoelen dat bepaalde muziek niet overkomelijk is, maar dat bedoelde hij niet zo extreem. Dit is gewoon niet de meest ontoegankelijke muziek.

Dat was inderdaad de strekking van mijn post, waarbij ik verder niet de bedoeling had iets te zeggen over de 'extreemheid' van andere platen.

Een dubbele ontkenning is natuurlijk best ingewikkeld. Niks overkomelijks betekent volgens mij dat het overkomelijk is, en dus dat het wel meevalt hoe extreem een plaat kan zijn. Hij zegt zelf dat er hier regelmatig gedaan wordt alsof ITAOTS een bizarre plaat is, terwijl dat volgens hem wel meevalt.
En wat betreft 'onder de indruk door kwaliteit': ik denk dat onze definitie van kwaliteit verschilt. Wellicht dat jij op een meer rationeel niveau met muziek bezig bent. Dat je het onder de indruk zijn van kwaliteit typeert als iets waar je af en toe last van hebt vind ik wel vreemd. Dat lijkt te impliceren dat je het vervelend vindt als muziek kwalitatief zo goed is dat het je raakt, en dus dat je graag oppervlakkige muziek luistert die gewoon lekker wegluistert. En ik kan me niet voorstellen dat dat voor jou geldt.

Zeg, we gaan niet iedere uitspraak serieus nemen hé .

Hah heerlijk, totale wanorde hier.

(En hoeveel zegt het trouwens dat Keane hier in de Top 250 staat? Op Rateyourmusic valt hij ruim buiten de Top 5000)

Zeg dat wel. Hier ga ik echt niet meer op in, dat moet iemand anders maar doen.

Ik vind dit een leuke plaat En dat heb ik er over te zeggen.