Opeth - Ghost Reveries (2005)

yup, ik ben er nu toch wel over eens dit vind ik de beste Opeth plaat. Gek genoeg vond ik hem toen hij net uitkwam het minst, maar in de loop der tijd is hij mij steeds meer gaan waarderen en nu vind ik hem nummer uno.

alles klopt gewoon aan dit album.

Voor nu een 4*, maar dat kan nog stijgen.
Echt een goed album, de grunts heb ik eigenlijk totaal geen moeite (meer) mee.
Al moet ik wel eerlijk bekennen dat ik liever de ietwat rustigere stukken heb, maar dat zal op den duur wel veranderen.

Mijn gevoel jegens Opeth kan ik altijd moeilijk omschrijven. Een hoop zaken spreken me wel aan zoals het gitaar- en drumwerk en de vernieuwende ideeën. Toch komen de composities me vaak gezocht over. Ik heb het idee dat ze vaak een trucje toepassen door stevige metalpassages af te wisselen met quasi-progrock dat bij vlagen als een lul op een drumstel slaat. Dit is mijn beleving en ik weet terdege dat dit niet ieders beleving is.

Ik ben nu bij dit album aanbelandt en dit is simpelweg mijn favoriete album van de band. Als nooit tevoren komen ze me bewust van hun daden over en als nooit tevoren draagt iedere song een boodschap met zich mee. De keyboards passen hier dan ook uitstekend in het geheel.

Allereerst is er 'Ghost of Perdition' die hoopvol begint maar dan toch in een rommeltje uitmondt. Zonde, want de goede riffs waren aanwezig. The Baying of the Hounds vind ik ook niet zoveel. Het vuurwerk gaat pas knallen bij 'Beneath the Mire', een bijzonder nummer met een eigenzinnige sfeer die ook uitstekend opgevolgd wordt door 'Atonement'. Het hoogtepunt op dit album is echter 'The Grand Conjuration'. Een sterk opgebouwd nummer met weer zo'n eigenzinnige duistere sfeer, maar toch ook zijn opgewekte momenten.

Opeth blijft hier Opeth, niet alle euvels zijn verholpen. Ik hoor nog steeds de abrupte ingetogen progmomenten met Akerfeldts matige zangstem, maar in het geheel vind ik dit album toch zeer goed. Dit album doet me blijken dat Opeth wel degelijk een uitstekende band is. Niet altijd mijn band, maar ze zijn uniek, technisch en ze weten zich in hun sound te blijven vernieuwen.

4,0*

Sowieso een van de best klinkende albums van de laatste paar jaar. Het is net niet de beste, dat was Blackwater Park, maar komt in veel gevallen toch akelig dicht in de buurt. Overigens wederom een prachtige cover.

ik vind het ook heel moeilijk tussen deze 2 te kiezen, misschien omdat ik deze eerst had afgebrand als matig album en hem veel later nog een keer probeerde dat ik hem zo goed vond.
BWP vond ik direct super goed.

Komende maand (vanaf morgen dus) Ghost Reveries maar eens goed leren kennen. Blind gekocht, goede recensies alom, maar door mij al snel weer aan de kant gelegd.
Het album deed me denken aan Orchid: veel losse fragmenten achter elkaar geprittstift tot een 66 minuten lange collage. Maar in tegenstelling tot het debuut geen enkele ademruimte voor de luisteraar.
Het is echter jaren geleden sinds ik dit voor het laatst luisterde, dus wie weet dat er een verrassing aan zit te komen deze maand.

Naar mijn mening wordt er voldoende ademruimte gehouden voor de luisteraar. De band neemt goed de tijd om de nummers op te bouwen en daar ben ik erg blij mee. In tegenstelling tot Orchid is deze zeker niet fragmentarisch.

Ghost Of Perdition is gewoon af, daar hoef je niks meer aan te doen. Bij The Baying Of The Hounds zijn de keyboards echt geweldig, die zorgen ervoor dat het geluid nog een stuk zwaarder wordt. Mijn favoriete album van Opeth na Morningrise.

Ik hoop dat je gelijk hebt. Bovenstaande was wat ik me nog van dit album herinner. In het afgelopen jaar is dit album welgeteld 1 keer uit de kast geweest. Dat was toen ik ging verhuizen.

Ik heb dit album afgelopen weken inmiddels weer enkele keren gedraaid en vind het nu in zijn geheel wel goed. Dat heeft me wel wat tijd gekost. Wat mij in het begin stoorde zijn de Tool-achtige riffs en percussie af en toe, waardoor het in mijn oren te weinig spontaan klonk. Keerpunt was Reverie / Harlequin Forest. Een zalig nummer. En de rest volgde toen wel. Maar het blijft voorlopig toch een van de wat mindere Opeth albums voor mij.

Krijgen de nog betere Opeth albums dan 6 of 7 sterren?

5+

Ghost Reveries begint toch wel sterk in die buurt te komen...

Ik vind het wel vreemd dat je zoveel luisterbeurten nodig hebt om hem goed te kunnen waarderen. Zelf had ik maar een luisterbeurt nodig, en dat terwijl ik vaak moeite heb met groeiplaatjes .

Wat is 'goed waarderen'...

Toen ik dit album pas op cd gekocht had en de eerste keer beluisterde vond ik het meteen geweldig. Maar een 'groeiplaat' betekent niet altijd dat het met elke luisterbeurt beter wordt. En zeker ook omdat ik tegelijk een heleboel andere albums van Opeth leerde kennen beviel deze mij in vergelijking daarmee vaak minder. Met Watershed bijvoorbeeld, dat ik wel beter ging vinden elke keer ik het draaide.

Op het moment mijn top 3:
1. The Baying of the Hounds
2. Atonement/Reveries
3. Harlequin Forest

The Baying of the Hounds begint zo vreselijk bruut. Anders dan vele vind ik dit album alles behalve fragmentarisch, in mij hoofd kloppen alle nummers. Ik vind dit album perfect geproduceerd. Door de productie treden de drums naar voren waardoor je alle subtiele slagen en fills kunt horen.

De afgelopen maand heb ik me proberen te verdiepen in dit album van Opeth. Dat viel nog niet mee. Niet omdat dit zo'n slecht album is, maar omdat ik elke keer dat ik dit Ghost Reveries luisterde, halverwege mijn aandacht verloor.
Het album opent sterk, en ook The Baying of the Hounds bevalt me wel. Tijdens Atonement verlies ik mijn aandacht. Het is geen album waar me de haren van overeind gaan staan van ergernis, maar in tegenstelling tot veel andere rustige Opethnummers wringt er niks, er zit geen dreiging achter. Daarna komt mijn aandacht ook niet meer terug. De nummers missen gewoon spanning. Wat ik op Blackwater Park zo waardeer, spannende nummers die opeens om kunnen slaan van iets kwaadaardigs naar een ingetogen (ingehouden is misschien een beter woord hier) stuk, of gewoon geniale melodielijnen die naar een climax toewerken, mis ik in de rest van het album. Het klinkt allemaal een beetje vlak, bijna plichtmatig. Daarbij vind ik dat Michael's cleane zang veel gepolijster klinkt dan op eerdere albums. Heel mooi en verzorgd, maar het weet me niet te boeien.
Ghost Reveries wordt nergens echt slecht, maar na een flink aantal keren beluisteren deze maand, ben ik er ook niet van onder de indruk. De 3.0* die ik had staan, blijft staan. De komende weken proberen of Watershed wat meer indruk op me weet te maken.

3.0*

Ik vind juist achter de rustige nummers op dit album heel veel dreiging zitten. Zo´n Atonement is echt heerlijk creepy met die effecten op de zang.

Dit album is het meest creepy van allemaal vind ik. Juist de sfeer maakt deze samen met BWP tot de meest indrukwekkende Opeth plaat. Watershed vind ik weer stuk minder qua sfeer, dat vind ik meer een losse brei aan muziek (wel technisch perfect).

Voor degene die twijfelt aan de zangkwaliteiten van Mikael moet maar eens naar Soldier of Fortune luisteren. Wellicht technisch gezien niet de beste zanger maar zijn vermogen om iemand te kunnen raken is groots.

Per album is hij beter geworden. The Isolation Years is prachtig gezongen. Soldier Of Fortune moet je eigenlijk vanaf blijven als je geen Coverdale van je achternaam heet.

Doordat Heritage mij steeds beter begint te bevallen kwam ik op het idee Ghost Reveries weer eens op te zetten, en ik overweeg nu nog een halfje bovenop die 4 sterren te doen die ik hier al had staan. Er wordt hier echt uitstekend gemusiceerd, en de geweldige productie laat dat perfect horen. Ik heb zelf nergens het idee dat het geforceerd wordt, alles klinkt mij heel natuurlijk in de oren. Het enige nadeel is voor mij dat de plaat wat aan de lange kant is, maar dat verschilt nogal per situatie. Als ik nummers als Ghost of Perdition of The Baying of the Hounds dan weer op zich bekijk heb ik eigenlijk helemaal niets te klagen, de klasse spat er van af, het wordt nergens saai.

Bij nader inzien toch maar met een volledig punt verlagen, aangezien deze láng niet zo goed is als voorheen gedacht. De A-kant van de plaat is aan de behoorlijke slappe kant, gelukkig wordt dat rechtgetrokken op de B-kant. Lang niet van het caliber Blackwater Park, die ik nog steeds met zeer veel plezier kan afspelen.

Heeft dit album dan een a- en b-kant?

Verschenen op cd en dubbel vinyl...

Eerste en tweede helft van de cd. Huphup, niet zo moeilijk doen op de zaterdagavond

Zal wel gewoon over de eerste vier en laatste vier nummers gaan...

Een moeilijke vraag is het niet. Spock kan als hij dat wil zelf makkelijk vertellen hoe hij het bedoelt.

Nee, maar met een makkelijke vraag kan je nog steeds wel moeilijk doen.

Overweeg eens dat er misschien mensen zijn als ik die zich echt afvragen of er misschien iets anders schuilt achter de schrijfwijze van Spock dan de meest voor de hand liggende verklaring die hier al werd gegeven.

Het is een muzieksite he, lijkt me erg sterk als iemand Spock niet snapt. Maar het gaat nogal offtopic opzich...

Mogelijk bestaat er nog een andere versie op vinyl? Of heeft Spock dit op cassette?

Zo ja, dan wil ik dat wel weten. Niet om moeilijk te doen, maar uit interesse.