Scars - Author! Author! (1981)

Wat is Your Attention Please toch een geniaal nummer. Voor dit nummer heeft Scars de tekst van het gedicht 'Your Attention Please' (1964) van Peter Porter op muziek gezet. Dit gedicht is geschreven in de vorm van een officiële aankondiging op radio en televisie van de overheid van een land in oorlog aan zijn burgers. De vijand heeft een grote nucleaire aanval ingezet en het volk krijgt via de radio en televisie instructies de schuilkelders in te gaan en wat verder te doen. Dat de situatie vrij uitzichtloos is, blijkt wel uit de volgende regels:

Give your children
The pills marked one and two
In the C D green container
then put them to bed

en

If before this your air becomes
exhausted or if any of your family
is critically injured, administer
the capsules marked 'Valley Forge'
(red pocket in No 1 Survival Kit)
for painless death. (Catholics
will have been instructed by their priests
what to do in this eventuality)

Wat op zich al een indrukwekkend gedicht is, krijgt op de muziek van Scars nog meer impact. De muziek wordt geweldig opgebouwd, de muziek zwelt steeds meer aan en het eindigt met een uitbarsting met een scheurende gitaar. De man die het gedicht op Mark E. Smithiaanse wijze voorleest doet dit eerst kil, stoïcijns en emotieloos, maar naarmate het nummer vordert verliest de voorlezer zichzelf volledig en brengt hij het nummer schreeuwend tot een einde.

De Engelse postpunk (zoals het achteraf bleek te heten) van het begin van de jaren 80 was een ware openbaring voor mij : Joy Division, New Order (de eerste plaat dan), Echo & the Bunnymen, de Cure, The Mighty Wah!, Siouxsie, Spandau Ballet (ook alleen de eerste natuurlijk), Modern Eon (geproduceerd door Laurence Diana, de geluidstechnicus van deze Scars-elpee), de Associates – en andere mensen zullen hier Depeche Mode, de Comsat Angels, de Fall nog aan toevoegen… Een ongelooflijk rijke periode, waarvan ik indertijd Heaven up here de meest indrukwekkende plaat vond (dat was nog voordat ik Joy Division echt op waarde begon te schatten).

Meer dan dertig jaar en vele stromingen later draai ik het allemaal nog wel eens; het ene vind ik leuker dan het andere, maar deze plaat van de Scars doet me eigenlijk het meest. De melodieën, de breed uitwaaierende gitaar, de ontroerende stem… de emotionele resonantie van deze plaat lijkt alleen maar te groeien. Blij dat ik 'm zelf op CD heb gezet en dus (heel) regelmatig kan draaien zonder angst voor kwaliteitsverlies.
 

Bijzonder 1 plaat maken van zodanige kwaliteit en het daar dan bij laten. Ergens ook wel mooi. Misschien hadden ze hiermee hun definitieve statement al gemaakt en wilden ze zichzelf niet herhalen. Een stoere en tegelijk schaamteloos romantische plaat, tijdloos bovendien.

De Bijna Vergeten Klassieker uit 1981 Author! Author! van de Scars. Vier scholieren uit het Schotse Edinborough startten in 1977 de band (the) Scars. Geïnspireerd door de toen opkomende Punk-beweging, maar al vrij snel ging de sound van de band, mede beïnvloed door een formatie als Roxy Music, de Pop kant op. Tevens waren er raakvlakken met Post-Punkbands als the Gang of Four en the Human League ( toen nog in de samenstelling met de leden die later Heaven 17 vormden). In de jaren die daarop volgden trad de band veel op, deed enkele John Peel sessies en bracht een drietal singles uit; Horror Show, They came and took her en Love song. Best aardige nummers, maar zich echt onderscheiden in het toenmalige Post Punk landschap, deden ze niet of nauwelijks. Ondertussen verhuisden de Scars van het Schotse Fast label naar het grotere Charisma, die het viertal uiteindelijk in staat stelden om in januari 1981 te beginnen met de opnames voor hun eerste album. Hun Sound was inmiddels geëvolueerd naar een voller Pop/Rock geluid, iets wat goed aansloot bij de toen heersende New Wave trend. Een vergelijking met Crocodiles, het debuutalbum van Echo & the Bunnymen uit 1980 zorgde ervoor dat de Scars ook voor het eerst op mijn radar kwamen. In hoeverre producer Robert Blamire ( van de mij volledig onbekende band Penetration) voor deze koerswijziging verantwoordelijk was.....ik heb geen idee maar feit is wel dat hij op het debuut album Author! Author! van de Scars uitstekend werk afleverde. Op 10 april 1981 werd de plaat uitgebracht, kreeg van de landelijke Muziekpers over het algemeen lovende recensies maar deed het verder niet echt opzienbarend, nummer 67 in de Britse albumlijsten was de hoogste positie. Zelf kwam ik in aanraking met Author! Author! door een vijf sterren waardering (de maximale score) in de Muziek express, een blad dat intussen al tientallen jaren ter ziele is en dat wat betreft inhoud ergens tussen de Oor en de Hitkrant inzat. Sinds ik Author! Author! uiteindelijk bij de Fono bus (een mobiele platenbibliotheek) wist te bemachtigen geldt het album voor mij als een Postpunk/New Wave (of wat dan ook) meesterwerk, die zeker tot één van de hoogtepunten uit die tijdsperiode mag worden gerekend. Het tien nummers tellende album levert dan ook talrijke argumenten aan om die status (voor mezelf in ieder geval) te rechtvaardigen. Zoals daar zijn; De prachtige, volle en ruimtelijke sound, die nog steeds een vrij hoog pop gehalte heeft maar toch een stuk donkerder en volwassener is dan op hun eerdere releases. Het indrukwekkende en vrij op zichzelf staande stemgeluid van zanger Robert King. Het originele en erg geraffineerde gitaarspel van Paul Research, aangevuld door een heerlijk swingend ritme tandem. En tenslotte de veelzijdige en goed uitgewerkte songs die stuk voor stuk van een uitzonderlijk hoog niveau zijn. Zelf neigt mijn voorkeur op dit moment ( het wisselt nogal eens) het meest naar het apocalyptische statement Your Attention Please, het dynamische Fear of the Dark en het lekker scheurende (de gitaren) David, en als tenslotte de balans wordt opgemaakt is er geen enkel nummer wat uit de toon valt. Dit kleine meesterwerk ten spijt was het kort daarna alweer gedaan met de Scars. Author! Author! werd ondanks zijn exceptionele kwaliteit niet zo opgepikt als gehoopt, de band ging zich rond die tijd ook hullen in soort van New Romantic (Spandau Ballet, Duran Duran en c.s.) outfit, iets wat nu ook niet direct hun status bevorderde. En toen er vervolgens meningsverschillen ontstonden over de te volgen muzikale koers en daarop zanger Robert King de Scars verliet was het snel gedaan. Het album was aansluitend al vrij snel bijna niet meer te verkrijgen, de oplage van de cd release in 2007 was gering, en dus ook in no time uitverkocht. Hierna was er weer onenigheid over de rechten, maar zo'n twee jaar geleden werden die definitief opgelost, met als gevolg dat een dik jaar geleden een drie schijfjes en platen tellende heruitgave verscheen (inclusief alle tracks van de EP's en singles) die ook nu nog goed te verkrijgen is. Een mooie gelegenheid voor de liefhebbers van de betere muziek, die nog niet bekend zijn met dit alles, om alsnog met dit bijna vergeten juweeltje kennis te maken. Geloof me het is de moeite meer dan waard.

Niet te verwarren met die andere groep Scars met gitarist Gary Moore, is dit Schotse gitaarwave uit Edinburgh. frolunda noemde het drie jaar eerder een klassieker. Ik ben er nog niet uit of ik het die waarde moet toekennen, maar positief valt het zeker op, waarbij het verbazingwekkend is dat men met deze kwaliteit niet meer heeft kunnen opnemen. Author! Author! is namelijk meer dan veelbelovend, zoals BBC radio-dj John Peel al vroeg bevroedde.

Die opvallendheid zit 'm in de aanpak van gitarist Paul Research en zanger Robert King. De eerste tovert een gevarieerd palet aan geluiden tevoorschijn, de tweede heeft een aangename, licht-hese stem. Gezamenlijk zorgen ze ervoor dat er - geholpen door de composities en de strakke basis van bassist John Mackie en drummer Steve McLaughlin - een geluid klinkt dat pas later enigszins bij The Smiths zou klinken en meer nog denk ik aan indiegroepen of de huidige postpunkgeneratie. Hun tijd vooruit.
Soms laat Research zijn gitaar huilen als John McGeoch bij Magazine en Siouxsie deed, getuige The Lady In The Car With Glasses On And A Gun! en in Attention Please weent deze traag op een 6/8-maat. Alsof het album niet uit april 1981 maar uit 2025 stamt. We noemen het tegenwoordig postpunk, waarbinnen Scars een unieke plek inneemt.

Vermoedelijk zijn er grote verschillen tussen de liefhebbers over wat de beste nummers zijn. Mijn voorkeur gaat uit naar het uptempo werk: op kant 1 Fear of the Dark en David, de laatste ook omdat McLaughlin daar zo lekker zijn toms laat rollen. Het langzamere Obsessions bevalt mij het beste als het tegen het einde versnelt.

De eerste berichten hier op MuMe bij Author! Author! gaan over de moeilijke verkrijgbaarheid van het album. Het staat weliswaar nog steeds niet op mijn streamingplatform, maar wél op YouTube en sinds 2020 is er de 3cd-uitgave van Cherry Red.

Tijdens mijn reis door new wave bevind ik me momenteel in april 1981, Komende van Public Image Ltd. en Flowers of Romance vervolg ik bij het elpeedebuut van Modern English, Mesh & Lace getiteld.