menu

Gram Parsons - Grievous Angel (1974)

mijn stem
4,06 (241)
241 stemmen

Verenigde Staten
Country / Roots
Label: Reprise

  1. Return of the Grievous Angel (4:26)
  2. Hearts on Fire (3:53)
  3. I Can't Dance (2:24)
  4. Brass Buttons (3:30)
  5. $1000 Wedding (5:10)
  6. Cash on the Barrelhead [Live] (2:29)
  7. Hickory Wind [Live] (3:59)
  8. Love Hurts (3:43)
  9. Las Vegas (3:33)
  10. In My Hour of Darkness (3:51)
totale tijdsduur: 36:58
zoeken in:
avatar van AdrieMeijer
4,5
Ik ken deze plaat al sinds 1975 en altijd heb ik gedacht dat er iets niet klopte aan die "live-medley".
Het applaus en gejoel klinkt wel heel enthousiast maar het past helemaal niet bij de muziek die je op dat moment hoort. Als Gram en Emmylou aan het einde nog eens vol uithalen met : "Keeps callin' me hooooome..... Hickory Wiiiiind...." dan zou het publiek toch uit zijn dak moeten gaan? Maar je hoort alleen wat gefluit en geschreeuw.
En gisteren hoorde ik ineens de studio-uitvoering van Hickory Wind (The Complete Reprise Sessions): dezelfde opname, wel anders gemixt, maar zonder applaus en ander kabaal. Heb ik dus toch al die jaren gelijk gehad! Of Cash on the Barrelhead ook gewoon een studio-opname is, weet ik niet maar dat zou best kunnen want ook daar past het live geluid niet bij de song.

Had ik al gezegd dat het allemaal prachtige songs zijn? Dat zou ik bijna vergeten! Je zult maar het talent hebben om songs als Brass Buttons of Return of the Grievous Angel te kunnen schrijven. Om nog maar te zwijgen van de zangstemmen... Wat een duo.
Everly Brothers, Simon & Garfunkel, Sonny & Cher; allemaal leuk, maar niets vergeleken bij Gram Parsons en Emmylou Harris.

avatar van Madjack71
3,5
Ik zelf vind G.P een slagje beter als dit Grievous Angel, het klinkt allemaal wel vlot en aardig, maar ik mis wat nummers die eenzelfde aantrekkingskracht hebben als; In the Morning, She en The New Soft Shoe. Het klikt iets teveel line-dansen achtig.

avatar van AdrieMeijer
4,5
Als ze Grievous Angel zouden draaien bij de cursus "Line dansen voor ouderen" zou ik me meteen opgeven!

5,0
Grappige conclusie Adrie, ik heb me ook vaak afgevraagd hoe het zat met dat publiekgeluid! Meesterwerk. Hearts On Fire, Brass Buttons, Love Hurts...licht uit, wijntje, hoofdtelefoon op en ik ben vertrokken mijn fantasiewereld in.

Jocharo-T
AdrieMeijer schreef:
Ik ken deze plaat al sinds 1975 en altijd heb ik gedacht dat er iets niet klopte aan die "live-medley".
Het applaus en gejoel klinkt wel heel enthousiast maar het past helemaal niet bij de muziek die je op dat moment hoort. Als Gram en Emmylou aan het einde nog eens vol uithalen met : "Keeps callin' me hooooome..... Hickory Wiiiiind...." dan zou het publiek toch uit zijn dak moeten gaan? Maar je hoort alleen wat gefluit en geschreeuw.
En gisteren hoorde ik ineens de studio-uitvoering van Hickory Wind (The Complete Reprise Sessions): dezelfde opname, wel anders gemixt, maar zonder applaus en ander kabaal. Heb ik dus toch al die jaren gelijk gehad! Of Cash on the Barrelhead ook gewoon een studio-opname is, weet ik niet maar dat zou best kunnen want ook daar past het live geluid niet bij de song.

Op de hoes staat vermeld: Medley: Live from Northern Quebec. Dan zou je er toch vanuit moeten kunnen gaan dat het ook daadwerkelijk live is ingespeeld?!?

avatar van AdrieMeijer
4,5
Inmiddels weet ik dat mijn voorgevoel juist was: er is niks 'live' aan die medley. Ik heb geen idee waarom men dat gejuich en applaus heeft toegevoegd.
Wat ze verder op de hoes zetten, zegt niet zoveel. Heb je wel eens gezien wat ze achter op de hoes van "Let it be" van de Beatles hebben gezet? ( In comes the freshness of a live performance...)

avatar van Stijn_Slayer
5,0
Er zijn veel voorbeelden van nummers waar een 'live publiek' onder gemixt is. Soms gebeurt het zelfs met een hele plaat (13th Floor Elevators).

Wiki geeft ook niet aan dat deze plaat deels live is opgenomen, maar dat is niet de beste bron.

avatar van herman
3,0
Massive Attack heeft dat ook een keer gedaan, op Protection. Een 'live' nummer is gewoon in de studio opgenomen, waarna er wat publiek bij is geplakt. Het hoeft niet echt af te doen aan de muziek, maar ik vind het wel een beetje flauw.

avatar van NewYorkCityLight
3,5
Warme plaat. Emmylou voegt zeker veel toe, maar hoe kan het ook anders met mijn favoriete zangeres. 'Return of the Grievous Angel' is zo fantastisch gezongen door deze twee hemelse stemmen (vooral de laatste twee regels ), onmiskenbaar één van de hoogtepunten van dit album. 'Love Hurts' en 'Hearts on Fire' zijn beide langzame liefdesnummers en ik vind ze dan ook wel wat van elkaar weg hebben. Allebei hebben ze echter hun charme en ik kan nooit bepalen welke van de twee ik het beste vind. Eerst was dat echt 'Hearts on Fire' maar 'Love Hurts' is ongelofelijk gaan groeien en een oneindig aantal keren beter dan die bekende versie.
Verrassend genoeg is het nummer zonder Emmylou, 'Brass Buttons', misschien nog wel mijn favoriet op deze plaat. Vooral vanwege de tekst. De lijn ''The sun comes up without her, it just doesn't know she's gone'' is een van mijn favoriete lijnen die ik gehoord heb. Ongelofelijk sterk geschreven nummer, en nog wel door Gram hemzelf.
'Cash on the Barrelhead' ken ik verder ook in de versie van Dolly Parton die ik toch net iets beter vind. 'Las Vegas' staat ook op de 'Elite Hotel' plaat van Emmylou haarzelf en het blijft een fijn nummer. Het album sluit ook nog eens sterk af met 'In My Hour of Darkness' met de opvallende bijdrage van Linda Ronstadt. Ik had het nummer waarschijnlijk nog beter gevonden als ze nog even een couplet had meegepakt ipv enkel background vocalen.

Al met al sterk album van Gram. G.P. haalt het hier niet bij wat mij betreft, en ik kan niet zeggen of dat enkel komt door de toevoeging van Emmylou op deze plaat.

uilenei
NewYorkCityLight schreef:
Al met al sterk album van Gram. G.P. haalt het hier niet bij wat mij betreft, en ik kan niet zeggen of dat enkel komt door de toevoeging van Emmylou op deze plaat.


Ik denk niet dat het dan aan Emmylou ligt. Ze zingt immers ook op G.P.

4,0
Voorlopig kan ik hier een stuk meer van genieten dan Flying Burrito Brothers. Het is dan wel wat zoeter en minder vlot, maar aan de andere kant vaak iets warmer. De samenzang met Emmylou werkt ook gewoon erg goed. Jep, fijn.

Moet zeggen dat ik een rocker als Las Vegas ook wel lekkerder vind dan Christine's Tune.

avatar van henk01
4,0
Mooie dag om deze weer eens op te zetten.

avatar van Stijn_Slayer
5,0
Ach, met een meesterwerk als Grievous Angel wordt elke dag vanzelf mooi.

avatar van brandos
5,0
ThirdEyedCitizenzegt:
kan ik hier een stuk meer van genieten dan Flying Burrito Brothers
Ja ik vind hem inderdaad ook een ietsje pietsje beter, geweldige bijpassende 2e stem natuurlijk die Emmylou Harris. Maar ik vind de stijlvorm ook echter, minder de pretentie dat er een nieuwe stijl uitgevonden moest worden, maar gewoon recht uit het hart zoals in de beste country(-traditie). Alleen heel wat duisterder en interessanter dan het gros van de countryproducten. Je kunt dit album al niet meer los luisteren van het heftige naderende einde van de veel te vroeg gestorven held.

avatar van Rudi1984
4,5
Return of the Grievous Angel: een mooier nummer moet ik nog tegenkomen. Hij blijft ook maar op repeat staan, jaar in jaar uit.

Gast
geplaatst: vandaag om 19:01 uur

geplaatst: vandaag om 19:01 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.