The Cure - The Head on the Door (1985)

Ach, alle 'muzikale genieën' hebben er wel eens flink naastgezeten. Ken niemand met een uitsluitend onfeilbaar oeuvre. Dan heeft Smith eerder nog relatief veel werk nagelaten wat bovenmatig de moeite is in vergelijk met sommige van die zgn. andere 'genieën'.

Ja inderdaad zelfs zijn 'al te poppy nummers' kenmerken kwaliteit. ik ben nog altijd blij dat ik ooit in aanraking kwam met deze muziek. Soms raken bands net even meer dan die ene gevoelige snaar.

@Mordor en orbit

Als jullie met genialiteit de schijnbaar onbegrensde creativiteit van Robert Smit bedoelen, dan ben ik het daar wel mee eens.

Onbegrensd creatief is hij zeker maar altijd met zijn kenmerkende eigen draai die hij aan nummers geeft. Het is gewoon een gevoelskwestie, anderen hebben dat weer heel sterk alleen met JD of the Sound.

Ik heb dat ook met The Cure hoor!

Die riff in Push klinkt zoooo Sonic Youth-achtig......

Beetje Teenage Riot; inderdaad.

Mooi album, het meest toegankelijke wat ze ooit gemaakt hebben. En met toegankelijk is in dit geval helemaal niets mis. Wel mis ik de b-kantjes die dit album geniaal hadden kunnen maken. The Exploding Boy, New Day, A Man Inside My Mouth, maar met name The Exploding boy. Laatste behoort van deze opnamesessies toch tot een van de mooiste Cure nummers. Ondanks dat dit album bij velen favoriet is heb ik er altijd wat minder mee gehad. Ik mis dat 'edgy' gevoel wat The Cure vaak oproept. Daarom ben ik ook meer een fan van The Top dan van dit album. Toch 3 en een halve ster, want met name A Night Like This, Inbetween Days, Push en Cose To Me zijn toch wel redelijk briljant.

Heb ik, samen met de A-kant, helemaal grijs gedraaid op het singletje van Inbetween Days. Nu is het te vinden op de Join The Dots-box. Inderdaad een heel tof nummer.

mochten ze willen
maar nee hoor, erg opwindend is push gewoon, vooral dankzij die riff, het heeft wel wat weg van teenage riot idd.
met het concert in ahoy ging ik ook helemaal los toen ik die riff hoorde, dan je kan gewoon niet stil blijven.
mijn favoriet van dit album, en de tekst is ook prachtig, geen enkele jongen die zich daar niet in kan vinden, voor mij is het een bitter jaloezie liedje, jaloers zijn op een andere jongen.

Na de tegenvallende verkopen van "Pornography" en "The Top" wilde the Cure het contact met het publiek weer herstellen en bracht ze een lichtvoetiger en vrolijker album uit, hoewel de Cure-stijl intact is gebleven en het album de tand des tijd goed weet te doorstaan.
Het album verkocht ook goed mede dankzij de hitsingles "Inbetween Days" en "Close to Me", twee prima songs. "Sinking" vind ik evenwel het beste nummer gevolgd door "Six Different Ways", van de overige songs vind ik enkel "Screw" een tegenvaller.

THE HEAD ON THE DOOR

Inbetween Days is Dreams never end van New Order.
Maar dan wel een pak luchtiger, doorleefder en bevrijdender.

Kyoto Song is de Cure doing their eastern thing.
Ik hou enorm van die half Arabische-half Aziatische sferen.

The Blood vond ik altijd een beetje op het randje.
Muzikaal is het allemaal ok, maar tekstueel een beetje goedkoop.

Six different Ways is voor mij het verborgen pareltje.
Mooi evenwicht tussen die kinderlijke Smithmelodie en de orchestratie.

Push is als een welgemikte vuist in je gezicht.
Een wat zwaardere gitaarmuur als tegengewicht voor de pop op kant één.

The Baby screams is net zoals The Walk
een vette knipoog naar Blue Monday etc van New Order.

Close to me is duizend keer sterker in zijn singel mix.
Het koper is de kers op de taart en wij maar lekker swingen.

A Night like this is net zoals Push een down to earth song.
Mooie tekst waarin hoop nu eens meer dan een illusie blijkt.

Screw is een nummer dat je normaal op een b-kant zet.
Tenzij je het album echt gevarieerd wil doen klinken: leuke gimmick.

Sinking lijkt wel een verre prelude op Disintegration.
Noem het maar zo'n typsiche rainsong van Robert Smith.

The exploding Boy (wat een heerlijke sax) is een van de allerbeste b-kantjes ooit.
Niet op het album, want te veel de tweelingbroer van Inbetween Days.

A few Hours after this is al net zo briljant.
Niet op het album, want te veel de tweelingzus van Six different Ways.

A Man inside my Mouth is sterker dan Screw.
Even tegendraads en misschien beter toch op het album in plaats van ...

Stop Dead doet me wat denken aan Never enough.
Een chaossong waarin je oor moet zoeken naar de melodie.


Ik heb er lang over nagedacht, maar ik ben er eindelijk uit.
The Head on the Door is voor mij de beste schijf van de Cure,
maar dan moet je de 4 b-kantjes mee opnemen in het plaatje.

Deze 14 tracks tonen de vele facetten van Roberts popsmeedkunst.

Toch jammer dat ze niet op de deluxe versie staan,
want eerlijk gezegd kunnen live versies me gestolen worden.

Ik wou dat ik weer 15 was en deze plaat voor het eerst beluisterde.
Vijf sterren en daarmee basta.

Mooi gezegd. En wat betreft de eclectische kant van The Cure is dit wel de meest evenwichtige plaat. Ieder nummer is eigenlijk gewoon sterk (met Screw als mogelijke uitzondering). The Baby Screams is misschien een knipoog naar New Order (alhoewel ik die link niet zo hoor), maar met een finesse op gitaar die ik bij New Order of welke andere new wave band nooit heb gehoord. Ik kick bij dat nummer helemaal op die gitaarlagen! Mijn tweede favoriet na Sinking.

Mee eens.
Zonder de blazers komt het nummer nogal koud op het bord vallen.
Maar eigenlijk kan dat puntje de algehele pret niet drukken.

De link tussen The Baby Screams (en The Walk) en Blue Monday
zit hem gewoon in het feit dat Robert Smith op die nummers
het repetitieve van de New Order sequencers en gitaar- of basmelodieën.
imiteert met synthesizer/sequencers (The Walk) of gitaar (The Baby screams).

Misschien is Face up (van Low Life) een beter voorbeeld
om naast The Baby screams te leggen en te vergelijken.
Maar in The Walk hoor ik wel die sequencers van Blue Monday.

Geen probleem overigens, want Robert is een enorme New Order fan.
En Sunrise (ook van Low Life) is de New Order versie van A Forest.
Andere akkoorden, maar gelijkaardig schema.

ps. Ik heb gisteren trouwens The Head on the Door met de 4 bonustracks
erop (zelf gebrand kopietje) nog eens beluisterd en met volle teugen genoten.

Je maakt me nieuwsgierig dazzler. Als die b-kantjes het niveau van het album halen ga ik ze binnenkort zeker eens opzoeken

De enige reden waarom ze het album niet haalden
is omdat er wellicht maar 10 nummers op mochten in die tijd
en ze net iets te dicht bij de andere albumtracks aanleunen.

Vertrouw er maar op met je ogen (niet je oren natuurlijk) dicht.

Koop gewoon Join The Dots.
4 cd's met steengoeie muziek.

Dolly Dots?

Umm... Zoiets, ja.

Maar niet heus.

Heb sinds gister de Deluxe-versie hiervan.

Het album staat nogal op zichzelf zo tussen The Top en XXX Me in. Het is eigenlijk The Cure's 'perfecte popalbum', maar dan wel met die typische Cure-arrangementen erin verwerkt. Enig minpuntje aan de plaat vind ik deze versie van Close To Me dat zonder de blazers echt nergens heengaat en klinkt als een opvuller. Het had zeker meer nodig en dat kreeg het dan ook met de single-release. Verder vind ik alle andere nummers geweldig: Er is geen speld tussen te krijgen . En als je er net lekker in zit is het album alweer afgelopen. Het duurt veels te kort, helaas.

Dus toch maar de b-kantjes aan toevoegen.
Dat zijn 4 tracks die zo goed zijn als de 10 albumtracks.

Join the Dots ...

Het is ergens in 1985 op een maandagavond en ik luister zoals altijd toen naar de LP top 50 (naar ik meen) en hoor een nummer voorbij komen die direct mijn oren doet spitsen; Push van The Cure (men draaide altijd 1 nummer).
Nog steed vind ik dit het mooiste nummer van The Head on the door, maar het album biedt veel meer. Het is een toegankelijker album dan het eerdere werk en dat ligt me bij The Cure beter. Ik vind persoonlijk kant 2 mooier, maar dat kan een kwestie van smaak zijn. Naast het genoemde Push val ik vooral voor Sinking, A night like this en The baby screams.

Geef mij maar toch wat meer de 'dramatische' Cure zoals op Pornography, Disintegration en The Cure.

Toch een aardig popalbum.

Toch wel een vreemde eend in de Cure vijver, zowel uitermate vrolijk en lichtvoetige jaren 80 pop, maar wel van een tijdloos soort. Je zal er bijna vrolijk van worden, ik in ieder geval wel. En draai deze liever als een loodzware tegenhanger als Disintegration of meer recentelijk The Cure (2004). Die twee gaan vele malen dieper en zijn loodzwaar gaan onder je huid zitten, terwijl deze het gemoed goed doet. Love it!!!

Met deze plaat is in elk geval duidelijk dat The Cure geen geforceerd slaphangend treurwilgje is, zoals veel zanikbands nu vaak wel proberen te zijn (voor de verkeerde alto-redenen).
Verder staan er gewoon een paar van hun meest briljante nummers op, zowel aan de popzijde (Night Like This, Close To Me, In Between) als de wat steviger kant (Baby Screams en Sinking). Heerlijke plaat inderdaad!

The Cure kreeg bakken kritiek van de pers na het uitbrengen van "Pornography" (het is ook niet mijn favoriete Cure-album) vanwege te bombastisch, waar dat postpunk/new wave juist een reactie was op de bombastischer wordende progrock.
Wellicht de reden dat the Cure (om de critici van antwoord te dienen) een totaal andere richting inging, naar de luchtige, vrolijke en op de hitparade gerichte pop. Maar de Cure-sound bleef gehandhaafd vanwege de zeer herkenbare zang en gitaar van Robert Smith, men kan er niet omheen dat zijn stijl uniek en origineel is en bovenal staan tal van sterke songs op deze "Head on the Door".

Deze Cure laat in ieder geval hun veelzijdigheid horen en draai ik nog regelmatig. Hij is wel aan de korte kant.
Push is ook een van de betere nummers op dit album.

Wat zo leuk is aan het dubbel album Kiss Me Kiss Me Kiss Me,
is het feit dat je met de 10 meest poppy nummers een soort Head on the Door
volume 2 kan maken ... en dat je met de 10 meest getormenteerde nummers
dan weer een soort The Top volume 2 kan maken.

Nog anders uitgedrukt: The Top en The Head on the Door zijn beide zeer kleurrijke Cure platen, maar The Top is zwaarmoediger en heeft dus niet het lichtvoetige van The Head on the Door. Kiss Me Kiss Me Kiss Me heeft beide kwaliteiten in huis.

Wat mij betreft een aardig album, met als uitschieter Sinking, maar mist de magie die The Cure wel had met 17Sec, Faith, Pornography en Disintegration. Objectief bezien misschien goede composities (whatever that may be), maar ik mis op dit album (als ook op veel andere van hun), een bepaalde emotie, sfeer, die ik bij genoemde albums wel voel. Zo heeft The Cure overall bezien een wat wisselvallig repertoire, maar is het heerlijk toeven op de toppen van hun kunnen.