The Cure - The Head on the Door (1985)

Mijn eerste The Cure album, en wat goed zeg. Om een of andere reden ligt dit me beter dan Disintegration tot nu toe, ik hou simpelweg van de poppy inslag.

Push is het fenomenale hoogtepunt. Dat nummer kan ik altijd en overal luisteren.

Dat geldt voor mij ook.

Ik zie het toch iets anders. 17S, Faith en Porno lijken een soort weerslag te zijn van een donkere periode. Na Pornography knalde de band min of meer uit elkaar waarna Robert wat ging experimenteren met nummers met een lichtere insteek. Toen voegde hij zich (tijdelijk, bleek) toe aan de Banshees en is The Top een soort van gefragmenteerd solo-album van iemand die de weg nogal kwijt is -geen negatief gebaar richting de kwaliteit van The Top, overigens-. Er werd toen een band bij elkaar gescharreld om een tournee te starten en toen The Head On The Door verscheen was Robert er persoonlijk bovenop gekomen, denk ik, en ik denk dat dat de reden is van het lichtere karakter van dit album.

Wat kaztor vermeldt is inderdaad juist. Na "Pornography" werd de band tijdelijk min of meer ontbonden om dan een nieuwe start te beginnen deels met nieuwe leden, waarbij het geluid een stuk lichter werd en met veel succes.

Volgens mij werd er vervolgens bij bijna elk album wel iemand ontslagen of weer terug gehaald.

Met Pornography heb ik zelf ook niet zoveel, ik blijf dat een erg harde noot om te kraken (kan het album zelden helemaal uitzitten). Dit album is lichter, luchtiger en zelfs - in Curenormen dan - vrolijker, maar gekker moet het natuurlijk niet worden. Puike schijf!

Klasse album. Persoonlijk ben ik toch meer gecharmeerd van deze Mainstream pop kant van de Cure dan van hun donkere kant. Hoewel "17 seconds" voor mij het ultieme Cure-album blijft.
Ik begrijp overigens de ophef over het nummer "Screw" niet zo. Het is inderdaad mischien het minste nummer op dit album en misschien valt hij een beetje uit de toom bij de rest van de nummers, maar ik kan het toch absoluut geen slecht nummer noemen. Al het commentaar op dit nummer zegt volgens mij meer over de kwaliteit van de rest van het album dan over de slechtheid van "Screw". Hoogtepunten genoeg op dit album maar ik vind "Push" en "Sinking" toch net iets boven het toch al hoge niveau uitstijgen.

Bij de albums "The Top" en deze hoor je duidelijk de invloed van Siouxsie and the Banshees doorklinken. Het wordt allemaal melodieuzer en exotischer. Waar eerst Robert vooral geïnspireerd werd door Joy Division met zijn "Dark Trilogy".

Misschien niet het beste album van The Cure, maar wel mijn favoriete.

Dit is zonder twijfel het meest toegankelijke Cure-album zonder hun oorspronkelijkheid te verloochenen en daarom vind ik dit een sterk album.

Mooi gezegd! Dat gold trouwens voor al hun toegankelijke platen uit de jaren 80. Verfrissend, nieuw, catchy en ontzettend cure vooral.

Inderdaad een zeer rake constatering. Het klinkt zeer poppy en tegelijk superdwars.

13 augustus 1985, er slaat een bom in! Maar niet de bom waarvan iedereen dacht dat hij zou vallen. MTV had het al een tijdje op voorhand aangekondigd, het nieuwste Cure-album The Head on the Door ligt in de winkelrekken. Met deze plaat werd de band als het ware een nieuwe impuls gegeven, een geheel nieuwe generatie fans maakte haar opwachting. Op de hoes zien we een wazige afbeelding, niet voor honderd percent zeker wat het precies moet voorstellen, kunnen we alleen maar gissen. Handen en misschien zelfs voeten schijnen een hoofd of baby te dragen. Wat echter meer de aandacht trekt is het exotische lettertype waarin zowel de titel als de naam van de band zijn weergegeven, hetzelfde lettertype zal ook op de opvolger Kiss me Kiss me Kiss me gebruikt worden en lijkt perfect samen te gaan met deze vernieuwde en meer speelse Cure.

Het album gaat van start met het lichtvoetige In Between Days. Een song die een maand eerder al als single was verschenen. Dit is het eerste teken dat ook de popkant van The Cure, zoals we die hebben leren kennen met The Walk en The Lovecats, volwassen geworden is. Kyoto Song is dan weer een voortzetting van de exotische gebieden die vogelverschrikker Robert verkent sinds The Top. Teveel naar dit liedje luisteren zal er voor zorgen dat je de letters "r" door "l" gaat vervangen en je de wereld nog maar door een klein kiertje zult kunnen waarnemen. Het volgende nummer op het programma is het door flamingo gitaar en Jezus Christus geïnfecteerde The Blood. Six Different Ways is dan weer popwave met een hypnotisch riedeltje zoals ze alleen door The Cure gebracht kunnen worden. Push het ware hoogtepunt van deze plaat, duwt ons nog meer richting new wave in de stijl van In Between Days. Met The Baby Screams lijkt Robert weer eens teveel naar mede post-punkbroeders Depeche Mode geluisterd te hebben, al geeft hij zijn band niet helemaal over aan een organische sound. Echte jaren 80 synthpop, hou je blik dus al maar naar beneden gericht, je handen langs je zij en neem een trek aan je sigaret elke 10 seconden. Close to Me, brengt ons nog eens wave in de trend van zowat al het vorige dat we al hebben moeten verteren. Vooral de bijhorende videoclip is de moeite, kruip samen met je vriend of vriendin in de kleerkast en zie wat er gebeurt. A Night Like This laat de saxofoon voor het eerst echt doorknallen in een Cure-song, je wordt er zowaar helemaal melancholisch van. Het voorlaatste nummer Screw geeft een agressievere Cure weer met een tekst duidelijk verwijzend naar hun overdosis aan haarlak en make-up. Tenslotte eindigd het geheel met Sinking, dat tegelijk de meest treurige song op dit album is, de eerste vingeroefening voor het onheil dat de naam Disintegration zou dragen, vier jaar later.

^ Slaat de spijker op het heufd!

The Cure op de poppy toer, het is even wennen maar na meerdere luisterbeurten dringt ook hier weer door wat een geweldig getalenteerde groep dit eigenlijk is. Vooral de eerste twee nummers, Push en Close to Me zijn geweldig.

4 sterren

Push....

Sinking... Wat is the Cure toch goed...

Wel een beetje schandalig dat lady sovereign (http://www.youtube.com/watch?v=_dYxu2QVlpk) met het succes van the Cure ervandoor gaat.

Al die hersenloze jonge luisteraars van tegenwoordig weten waarschijnlijk niet eens wie the Cure is... dat is misschien nog wel erger haha

OMG!! wat is dit voor een "cover"

Niks nieuws toch, op die manier zijn er al honderden 80's nummers verkracht de laatste bijna 2 decennia. Je weet wel, Ice Ice Baby en dat soort ellende...

Triest inderdaad, kwam zij nog niet eens zelf met het idee om Close to Me te gebruiken:

Lady Sovereign's single "So Human" is causing controversy in the underground music scene due to its gratuitous use of The Cure's song "Close to Me". Another underground MC/soul singer Thomas Jules had already cleared use of the melody with Robert Smith, and the idea of using The Cure song as a backing track was pushed onto Lady Sovereign by Island Records after executives heard Thomas Jules perform his track "Get Close To Me" at a live showcase. Robert Smith has since gone on record saying he prefers the Thomas Jules track.

Ik vind het nummer eigenlijk niet veel beter of slechter dan het origineel eigenlijk. Al hebben zowel Lady Sovereign als The Cure wel veel betere dingen gedaan.

Close To Me is ook niet één van mijn favoriete Curenummers, maar als ik die cover hoor, hoor ik ineens wel hoe verschrikkelijk goed het origineel eigenlijk niet is

Hmm, wat lees ik... Gaat er weer eens een of andere bimbo aan de haal met een tijdloos nummer?

Ik hoef het eigenlijk niet te horen, maar ik ben bang dat ik er niet aan zal ontkomen...

Ik voel Push niet, wat heeft de spreekwoordelijke iedereen daarmee?

Push is heerlijk opbeurend.

Ben benieuwd , ik moet nog 6 albums van The Cure ontdekken die ik laatst gekocht heb , tja tijdgebrek.

Ik vind het intro van Push misplaatst hard ingemixt en verder glijdt ie ook nogal aan me voorbij. Doe mij maar de blije kinderpsychedelica van Six Different Ways.

push is een van mn favoriete curenummers, heerlijk opbeurend idd.
de gitaarriff is meesterlijk.

Ik vind Push maar matig, maar het doet me deugd om te zien dat je nog steeds leeft, Djeff.
Als favorieten vink ik hier aan:
Close to Me - het eerste nummer dat ik tijdens mijn eerste dronkenschap hoorde, fantastisch hoe toepasselijk de tekst dan opeens is.
Sinking - een goede vriendin liet me dat nummer een keer horen in de bus naar Berlijn; mijn eerste kennismaking met deze parel. Achteaf bleek het ook het beste nummer van de LP te zijn en stiekem moet ik ook altijd even aan haar denken als ik het hoor.