Deftones - White Pony (2000)

Ik vind het juist zo fijn dat ze het een beetje hetzelfde houden. Zolang ze maar van die prachtige riffs blijven maken en die drummer zulke heerlijke beukdrums als op Digital Bath en Knife Prty blijft neerzetten, blijf ik genieten van deze band. Voor mij echt de band om mn agressie in kwijt te kunnen.

Niet om minachtend te doen, maar ik vind het altijd leuk om zulke posts te lezen. Als ik dat vergelijk met de albums waar ik dit soort dingen bijzet

Hoe bedoel je precies? Snap je zin niet helemaal. Ik begrijp in ieder geval uit je top 10 dat je van harde muziek houdt. Vind je dit maar slappe muziek ofzo?

Zo kun je het ongeveer wel noemen. Allez, geen "slappe" muziek, omdat de muziek wel een bepaalde kracht heeft, maar wel iets kalmer dan wat ik gewend ben ja.

En ik bedoelde dat ik termen zoals "beukdrums", "band om agressie kwijt te raken" bij heel andere albums zet.

Maar stoor je vooral niet aan mijn post, het voegt niets toe bij dit album

Tja aan de echte metal durf ik me niet te wagen, dat is me net iets te. Maar Deftones is wel harde muziek die goed aansluit op de nog veel zachtere andere bands die ik luister. De beukdrums zijn overigens niet al te hard opgenomen op deze plaat, maar als drummer zijnde let ik er denk ik wat meer op en valt het me op dat de drummer bepaalde items zeer hard aanslaat. Dit is vooral goed te merken op talloze live filmpjes van Deftones maar hoor je ook goed op tracks als Bored (die dan wel weer niet op deze cd staat).

Doe het dan ook niet
maar ik heb al helemaal geen recht van spreken wat dat betreft natuurlijk (zie Butchered at Birth).

Zal ik dan maar mijn mening over dit album posten? wel zo eerlijk natuurlijk, dan ziet men ook dat ik meer kan dan alleen afzeiken

Ik vind (ten eerste) dat dit album GE-WEL-DIG opent met de tracks Feiticeira en Digital Bath wat ik dan ook meteen twee van de betere nummers vind. Daarna wordt 'ie echter eventjes wat minder met Elite en (in mindere mate) RX Queen. Gelukkig wordt de draad daarna weer opgepakt met Street Carp om vervolgens een rustig intermezzootje in te lassen met Teenager. Wat mij betreft een geslaagd experimentje maar daar zijn de meningen geloof ik nogal over verdeeld.

En dan...
KNIFE PRTY/KOREA!! Wat een combo vormen die nummers toch, Knife Prty begint rustig om uiteindelijk uit te monden in een melange van 'gitaargeweld', vrouwelijk gekrijs en melodieuze zang. Dan gaat 'ie over op Korea, waar vooral de bridge indruk maakt(e) op mij (vanaf 'check the claws(?)' t/m 'Your turn to come inside').

Vervolgens gaat de plaat weer de diepte in met Passenger, een track die op vele mensen hier een diepe indruk heeft achtergelaten geloof ik. Jammer genoeg heb ik mij nooit zo kunnen vinden in dit nummer, ik vind 'm best goed hoor daar niet van maar het mist toch iets speciaals. Change, ook weer zo'n nummer dat ik niet echt kan plaatsen. Ik vind het wel één van de betere nummers op het album maar het duurde even voordat ik het kon waarderen (aanvankelijk vond ik het maar een zeiknummer ).

Maar het absolute hoogtepunt vinden we toch in Pink Maggit. Wat een prachtig nummer is dat zeg. Ik er nog steeds niet helemaal achter wat de betekenis ervan is maar soms is dat eigenlijk alleen maar beter want zo houd je genoeg ruimte over voor eigen interpretatie. Van de eerste gitaartonen tot de laatste hartslag houdt ik van dit nummer om zijn kracht en emotie.

The Boy's Republic vind ik dan vervolgens een mooie toevoeging echter een beetje misplaatst in de tracklisting aangezien ik Pink Maggit een perfect afsluiter vindt. Ik programmeer 'm dan ook vaak tussen Change en Pink Maggit waar ik 'm beter op z'n plaats vindt.

Al met alvind ik dit gewoon een erg goede plaat (zeker niet de beste ooit hoor). Met topnummers als Feiticeira, Digital Bath, Knife Party, Korea en Pink Maggit behoort dit zeker thuis in mijn lijstje met favoriete cd's (die ik momenteel in bezit heb) en krijgt íe dan ook 4,0 solide sterren van mij

Ik vind persoonlijk deze muziek veel beukender dan veel Metal eerlijk gezegd.. Beukendste muziek die ik ken is bijv. A Love Supreme van Coltrane (jazz) en bijv. het negende symphony (laatste deel) van Beethoven.. Niet echt op elkaar lijkend...

*on-topic: Voor mij een mooi album, (mooi ja) en voornamelijk een nostalgie omdat mijn broer en zus in een bandje veel nummers van deze band coverde.. Het is allemaal heel sferisch.

Greetz

aa... op deze diamand had ik nog niet gestemd!
o en een ode aan maynard from passenger.

muziek van de jongere laura, nu vind ik het echt herrie.

Blijft een mooi album, draai deze nog zo af en toe.
Het album begint goed met het prachtige Feiticeira, om daarna de kwaliteit van dat nummer door te zetten op de rest van het album, en af te sluiten met het zeer sfeervolle Pink Maggit.

Dat vinden we allemaal heel leuk om te weten

En dan ook nog even mijn zegje over dit album:

Dit vond ik een jaar of 2 geleden ofzo helemaal geweldig. Deftones was ook de band die ik live heb meegemaakt, ik vond het toen helemaal geweldig, vooral dit album. Nu een tijdje later vind ik het nog steeds een leuk album, alleen niet meer zo geweldig als toen. Staan voor mij een aantal nummers die ik voort haast altijd skip: RX Queen, Street Carp, Teenager en Passenger (heb gewoon niks met dat nummer) Verder zijn Feticeira, Knife Prty en Korea nog altijd echte pareltjes wat mij betreft.

Best een bijzonder album, maar met toch nogal wat beperkingen. Zo vind ik weinig inspiratie terug in de zangmelodieën die in verschillende songs soms zo op elkaar lijken dat die songs eigenheid missen. Ook wat sterke gitaarrifs betreft heeft dit album niet zo veel te bieden.

Blijft over een productie waar niets op aan te merken valt, enkele goeie tot schitterende songs en een erg herkenbare zanger. Leuk trouwens dat Maynard James Keenan op Passenger ook even komt meedoen maar wel suf dat dat nummer gewoon van Tool zelf zou kunnen zijn.

In zijn geheel kan deze CD mij niet voldoende boeien maar af en toe valt er wel echt wat te genieten van iets unieks en dat is al heel wat.

Maar het gaat hier geen jaren meer in de top 250 blijven staan denk ik.

Draai deze nog regelmatig, waar ik even wat minder naar ze luisterde, ben ik nu weer helemaal weg van de band en in het bijzonder dit album. Blijft een van mn favoriete cd's.

Vreselijke vlakke , kapot geproduceerde en totaal overgewaardeerde plaat.

Een aantal nummers is wel redelijk tot goed.
Maar ik vind (of vond, ik luisterde deze 7 jaar geleden), het allemaal een beetje kinderachtig (high-school muziek, met kleertjes en looks erbij inbegrepen) en dat geschreeuw van die 'zanger' vond ik in ieder geval helemaal niets.

Ik vind het juist een van de weinige nu metalbands (als je het zo kunt noemen) die niet echt kinderachtig klinkt. Op Back To School na dan, maar met dat nummer zijn ze zelf ook niet echt blij.

Bands die in kleding-adds staan, met allemaal hippe skatekleren en petten, neem ik nu niet zo serieus.

Ik geef toe, dat het muzikaal en tekstueel mijlen verder is dan Limp Piskit en Lickin Pork maar toch vind ik niet echt volwassen.
Mijn mening.

Qua image willen ze vaak nogal eens hip doen, maar qua muziek juist totaal niet en dat maakt dit ook zo veel beter dan die bandjes die jij net noemde. Het is natuurlijk jouw mening, maar een nummer als Knife Prty heeft naar mijn mening toch wel 1000 keer meer te bieden dan het gemiddelde hippe skaterbandje. Back To School is dan ook speciaal geschreven om te laten zien dat het niet zo moeilijk is een hitje te scoren met een hip rapmetalnummertje.

Overigens vind ik dit album over de gehele lijn genomen ook niet continue boeiend, een 4 is ook best aan de ruime kant, maar er staan wel echt een aantal erg mooie dingen op. Denk ook wel dat ik beide albums die hierna komen beter vind dan deze (in tegenstelling tot velen).

Als de heren consequent zijn dan komt er dit jaar een nieuw album . Ik vind Deftones ook steeds beter worden met de jaren. Met deze White Pony heb ik een haat/liefde verhouding. Net als Clutch.

Inderdaad een nieuw album dit jaar zeggen ze, maar dan moet Chi wel eerst uit z'n coma ontwaken...

Bands die hun geluid veranderen worden nogal eens voor sellouts uitgemaakt, al helemaal als ze een stuk softer worden. Ironisch genoeg gaan 'sellouts' meestal niet meer verkopen maar storten ze juist in elkaar omdat niemand ze nog leuk vind,

Gelukkig is dat de Deftones niet overkomen, en dat is volkomen terecht. Want White Pony is een van de meesterwerken van de jaren 2000 (jaren 0 klinkt zo flauw), dat de riffs en raps op dit album grotendeels naar de achtergrond verdwenen zijn is alleen maar goed, het enige wat er zonder die twee namelijk nog van het Deftones geluid overblijft is een soort pure dromerige schoonheid die zelden geëvenaard is.

In het mooiste nummer van het album zit niet een riff en er wordt geen woord in gerapt. Maar de melodie in de zang van Chino Moreno en zijn diepe teksten maken dat meer dan goed, veel meer dan goed, die bolle kan zich meten met Thom Yorke en Kyo, geen twijfel aan. Instrumentaal is het nummer ook zeer sterk, en er wordt slim gebruik gemaakt van digitale effectjes. Hetzelfde kan gezegd worden over RX Queen en Change In The House Of Flies.

Maar ook de relatief harde nummers als Elite, Street Carp en Korea zijn zeker goed te doen, al geef ik toe dat ze vooral bij luisteraars die niet van nu-metal houden in een verkeerd keelgat kunnen schieten.

Misschien wel het mooiste nummer van heel White Pony is Passanger, het duet met Maynard James Keenan (tool). De samenzang van Chino en James is prachtig, het is soms zelfs moeilijk om de twee stemmen van elkaar te onderscheiden, niet omdat ze precies hetzelfde klinken, maar omdat ze zo goed bij elkaar passen. Als Passenger niet de beste is is het wel Pink Maggit. Dat nummer krijgt in een kleine 8 minuten voor elkaar waar een band als Boris zo'n beetje een uur voor nodig heeft.

Ik kan wel proberen om elk nummer van dit prachtige album te beschrijven, maar dat zal nergens voor nodig zijn, het is beter ze zelf te ontdekken en een eigen betekenis aan ze te geven. Want geloof me, elk nummer op dit album staat als een huis. White pony is het magnum opus van de Deftones.

Krappe voldoende. Er staan een aantal goede nummers op(Feiticera, Digital Bath, Elite en Passenger), maar het lijkt allemaal wel erg veel op elkaar. Ze hebben goed naar Faith No More geluisterd in ieder geval.

Ik vind het een prachtige plaat, veel emoties!
Een lekkere plaat om mee wakker te worden

Bassist Chi Cheng is nog steeds niet uit zijn coma.. de kans dat hij er nog normaal uitkomt (als hij er uberhaupt al uitkomt) wordt zo wel steeds kleiner. Het nieuwe album Eros waar ze mee bezig waren komt voorlopig ook nog niet uit, maar nu gaan ze beginnen aan een ander album met een andere bassist dat ze eerst uit gaan brengen, Eros komt er nog wel, maar dat album zou niet goed weergeven wie ze op dit moment als personen en muzikanten zijn... aldus Chino Moreno.

Mijn favoriete Deftones album met een aantal prachtige nummers. Favoriet bij mij zijn Knife Party, Passenger en Change. Niet veel bands waar ik in die tijd naar luisterde staan nog in m'n playlist, maar Deftones zeker wel. Wat ze hierna uitbrachten vond ik toch allemaal wat minder op een paar nummers na.

Ik ben als tiener opgegroeid met een brede, wisselende muzieksmaak. Dan was het weer simpele dancemuziek, dan weer hevig beukend de metalkant op en ondertussen heel veel stijlen daar tussenin meepakkend. Uiteindelijk ben ik behoorlijk de electronicakant opgegaan (trip-hop, idm, breakbeat, drum 'n' bass). Terugkijkend op de muziek waar ik vroeger naar luisterde is een behoorlijk deel van de (nu-)metal waar ik vroeger naar luisterde flink onderuit gevallen. Soms luister ik het nog, maar dat is dan puur vanuit nostalgische overwegingen. Zo niet deze plaat. Het is inmiddels een jaar of 8 geleden dat ik er naar luisterde, maar ik luister er met nog net zo veel plezier naar. Schitterende nummers als Feiciteira, Digital Bath, RX Queen, Knife Prty, Passenger en Change (In The House Of Flies) zijn stuk voor stuk klassiekertjes voor me. Daarbij zijn de overige nummers ook goed (al ben ik geen grote fan van Pink Maggit) en vormen de nummers een heel mooi geheel. Al met al het enige metalalbum wat ik ken welke ik met recht 5 sterren durf te geven. Nu ik me een beetje in 'electronica kringen' begeef valt het me trouwens op dat dit album daar nog redelijk gewaardeerd wordt. Aan de ene kant wel maf, aan de andere kant ook wel logisch. Ik zie de overeenkomst in ieder geval wel die het af en toe heeft met het trip-hop genre bijvoorbeeld.

Deze derde Deftones plaat heeft veel meer rustigere nummers dan de vorige twee.
Chino klink nog beter dan op de vorige albums.
De andere instrumenten komen zeer goed uit de verf, de band en producer hebben fantastisch werk gedaan.
Er zit weer veel variatie in de songs, maar van mij mocht er gerust nog een hard nummer bij.
Net zoals bij het vorig album mocht bassist Chi van mij wat meer achtergrondzang doen, dan zat er nog wat meer variatie in de nummers.
Er zit ook geen enkel slecht nummer op de CD, al duurt het bij sommige songs wat langer voor je ze apprecieert.


01. Feiticeira: Stevig nummer op het album op gang te trappen, sterke song en opbouw.
02. Digital Bath: Wat rustiger dan het vorige, maar wel goed, vooral naar het einde toe.
03. Elite: Hard en best aanstekelijk nummer, al mocht het van mij wel wat korter. Leuke riffs.
04. RX Queen: Dromerig nummer die mij in het begin niet zo opviel, maar na een tiental luisterbeurten vind ik het echt een sterk nummer. Vooral de live versie is geweldig.
05. Street Carp: Leuk nummer, goede variatie in de zang.
06. Teenager: Rustig en beetje dromerig nummer, de DJ treed hier ook wat meer op de voorgrond. Klinkt goed.
07. Knife Party: Goed nummer maar ik vind het geschreeuw op de achtergrond naar het einde toe niet zo gepast.
08. Korea: Weer wat snellere en hardere song hier, met een aanstekelijk refrein. Ook hier treed de DJ wat meer op de voorgrond.
09. Passenger: Chino en gastzanger Keenan (Tool, A Perfect Circle) zetten een zeer goede prestatie neer. De 2 stemmen zijn soms zelfs moeilijk uit elkaar te houden. Donkere sfeer hier, goede song.
10. Change (In the House of Flies): Song met zeer veel sfeer, geweldig nummer.
11. Pink Maggit: Rustigste en, naar mijn mening, het beste nummer van het album. Zit ook hier zeer veel sfeer in.

Top 3:
Pink Maggit, Feiticeira, Change (In the House of Flies)

4.5*

Ik kende eerst de Deftones alleen van My Own Summer (Shove It). Nou, ik ben blij dat ik verder ben gaan luisteren, want anders had ik het geweldige album White Pony nu nog niet gehoord. Geweldige productie, heerlijke drums, geweldige riffs en nog het belangrijkste de zang van Chino Moreno. Wat ik ook mooi vind aan het album is de diversiteit van de nummers. En een van de hoogtepunten is toch wel Passenger met Maynard James Keenan van Tool. Bij Knife Prty kwamen van die rare schreeuwen waarbij ik even dacht aan The Great Gig in The Sky van Pink Floyd . Dit album moet echt in de top 250 blijven, want hij ligt er bijna uit.