Accept - Balls to the Wall (1983)

Voor mij is Accept het metalbroertje van AC/DC: simpele liedjes die je makkelijk meebrult, weinig diepgaande (understatement) teksten, veelal weinig variatie in het tempo en een zanger met een nogal kenmerkend geluid. Zowel Udo als Brian Johnson wekken bij mij altijd de indruk nogal geforceerd te zingen. Maar goed, Balls to the Wall is het enige album van Accept dat ik ken, dus ik weet niet of het hele oeuvre van deze band net zo constant monotoon is als dat van AC/DC.

Ik had weinig van dit album verwacht toen ik het een paar jaar geleden in handen gedrukt kreeg met de mededeling ‘ga dit eens luisteren’. Toch maar gedaan, en ik ben blij dat ik dat gedaan heb. De muziek is weliswaar simpel, maar ligt wel erg makkelijk in het gehoor. Ik was er al snel door overtuigd in ieder geval. En de stem van Udo Dirkscheider ligt me ook wel. Zoals ik hierboven al zei, het klinkt wat geforceerd, maar tegelijkertijd ook erg gemeen en met een scherp randje. Bovendien, de remaster die in mijn cd-kast staat, knalt de boxen uit.

De eerste 2 nummers vind ik meteen de minste 2 nummers, uitgezonderd Winter Dreams. Die ballad is wel leuk als afsluiter van het album om een beetje weer bij te komen van het meebrullen, maar verder vind ik het een weinig hoogstaand nummer. Als ik had mogen kiezen, had ik het vervangen door een heel heftig en zwaar nummer. Tussen London Leatherboys en Winter Dreams staat echter een hele rij knallers. Als ik er eentje uit zou moeten zoeken om als beste te benoemen, zou ik voor Losers and Winners gaan, en daarbij meteen de andere nummers tekort doen.

4*. Een hele fijne plaat, lekker hard en hersenloos, maar aan de andere kant ook weer niet zo briljant dat ik er dagenlang van overhoop ben geweest.

En ja, Balls to the Wall is toch wel een van de lelijkste covers in mijn cd-collectie.

Zonder twijfel een HEERLIJKE PLAAT en JA dat moest in hoofdletters!
Balls to the Wall, Fight It Back , Turn Me On & Losers and Winners deze plaat kent velen hoogtepunten en de rest van het album blijft op niveau!
Dit album op CD en pas vanaf een paar dagen ook op vinyl, i love it en ken nog lang niet alles van Accept!

4,0*

Met Fast as a Shark had Accept het record voor 'snelste metallied ooit' in handen. Voor korte tijd, maar omdat Restless and Wild een sterk album bleek met meer hoogtepunten, zaten ze voor mij bij de topfavorieten. Daarna hoorde ik voorganger Breaker, weliswaar minder goed maar toch met drie sterke nummers. Blauwdrukken van de opvolger.

Van de volgende plaat verwachtte ik dat ie weer sneller zou zijn met het melodische gitaarspel van Wolf Hoffmann als kers op de taart. Eind '83 klonk echter op de radio het midtempo, saaie titelnummer Balls to the Wall en de hoes die ik in de platenwinkel tegenkwam was er bepaald niet één waar ik opgewonden van raakte. Op de achterkant zag ik dat het tweede nummer London Leatherboys heet. Gauw de plaat weer teruggezet. Ben niet het type dat van sm houdt. In de dorpsfonotheek landde hij niet en niemand van mijn vrienden kocht 'm.

In het streamingtijdperk ben ik de discografieën van zowel Accept als Udo gaan doorspitten en al spoedig kwam deze voorbij. Had ik me indertijd vergist?
Tsja, het klinkt zoals ik soms kan ontwaken: pap in de poten. De creativiteit ontbreekt en het komt maar niet op gang. Saai. De leren jongens van het tweede nummers doen me gapen en het snellere Fight It Back mist furie, als een slap aftreksel van Fast as a Shark.
Wat wél dik in orde is: de productie! Door Accept zelf gedaan en ik denk dat dan Hoffmann vooral verantwoordelijk is. Tijdens mijn herontdekking van de groep las ik dat hij bovendien op de albums alle gitaarpartijen inspeelt, ook de slaggitaren. De tweede gitarist is er eigenlijk alleen voor de optredens - en de bandfoto's.

Love Child opent kant 2 en klinkt alsof iets van de pap is verdwenen: het komt op gang. Turn Me On echter wil mij niet onturnen. Dan liever Losers and Winners, het eerste lekkere nummer. Guardian of the Night heeft een mooi akoestisch intro, waarna een stampend nummer volgt. In dat refrein: zingt Udo nou "Man of a duck"? Met Winterdreams wordt sferisch afgesloten, één van de beste nummers van een plaat die pas op kant 2 enige glans krijgt.