Accept - Balls to the Wall (1983)

Voor mij was het de kennismaking met Accept. In die zin is Balls To The Wall een album dat enkele nostalgische gevoelens bij me oproept. Bij nadere beschouwing denk ik dat ik Restless And Wild ook beter vind. Urgenter of relevanter, zo je wilt. Maar voor nummers als Balls To The Wall, Head Over Heels en Fight It Back mag je me (vrijwel) altijd wakker maken.

Mijn eerste album van Accept was Restless and Wild. Later volgde nog Breaker en mijn jongste broer kocht het debuut. Daar bleef het bij. Pas de afgelopen jaren heb ik alles tot en met Russian Roulette aangeschaft. Uiteraard heeft dat niet eenzelfde impact, maar ik vind het allemaal de moeite. Al is I'm a Rebel wel een twijfelgeval.

Prima Album, samen met het eerste album.

Hmmm...de eeste twee van Accept vind ik nou niet zo best eigenlijk. Het begon pas interessant te worden bij Breaker gevolgd door het uitstekende Restles and wild. Of je moet natuurlijk Breaker als hun eerste beschouwen. Dat kan ook natuurlijk

De songs en soloos zijn van hetzelfde niveau als op restless and wild. Alleen klinkt het een pak minder venijnig. Dat krijg je ervan als je een succesje boekt, dan gaat eoa producer er zich mee bemoeien en moet het allemaal wat gelikter. Alsof dat zoiets lukt met zo'n stem als van Udo. Gelukkig slaat het nog niet helemaal door zodat ook Balls to the wall een lekker Metal album is. Fight back en Love child zijn voor mij de album picks.

Heerlijke plaat. Het opent al geweldig met het titelnummer. Mijn kennismaking met de band en die smaakt naar meer. Lekkere heavy metal.

Zonder twijfel een HEERLIJKE PLAAT en JA dat moest in hoofdletters!
Balls to the Wall, Fight It Back , Turn Me On & Losers and Winners deze plaat kent velen hoogtepunten en de rest van het album blijft op niveau!
Dit album op CD en pas vanaf een paar dagen ook op vinyl, i love it en ken nog lang niet alles van Accept!

4,0*

Voor mij persoonlijk het beste werk van Accept, wat vooral komt door ijzersterke nummers als Winners & Losers, Love Child en Head Over Heels. Gek genoeg heeft het titelnummer mij altijd wat minder kunnen bekoren en datzelfde geldt min of meer ook voor London Leatherboys. Voor de rest is dit een plaat die van voor tot achter blijft boeien. Ik vind ‘m net iets sterker dan Restless & Wild.

De beklemmende, dreigende sfeer die deze plaat uitstraalt helpt ook mee in mijn beoordeling, waarbij ik de lelijke albumhoes op de koop toe neem: 4*.

Vermakelijk album! Neem zo'n nummer als Turn me on: kei-simpel, maar wel 300% effectief! Ook het gruizige bas geluid in dit nummer valt zo goed. De rest van het album klinkt ook al zo uber-stoer met een ophitsende Udo en een aanstekelijke drive. Behoort samen met Metal Heart en Restless & Wild tot mijn favorieten van Accept.

Titelnummer vind ik een van de zwakste nummers van Accept uit de beginperiode.

Ik vind het titelnummer geweldig, simpel stampwerk, maar het werkt, beetje nostalgie zal ook meehelpen. Indertijd had ik zo mijn bedenkingen bij die titel, maar etymologisch is het helemaal verantwoord heb ik zojuist opgezocht.

De rest van de plaat is meer dan prima uit te luisteren voor een keer, en vast nog wel es een keer, idd allemaal wat gelikter dan voorheen. Misschien dat er een sterke verzamel van deze en de voorgaande twee platen te maken is die ik dan wel vaker zou draaien.


Kleine 7.

Toch een heerlijke plaat hoor! Wat uitgebalanceerder zoals dat heet, minder fel en gepoogd om wat doordachter en catchier voor de dag te komen. Lukt niet altijd, maar er staan toch geweldige nummers op.
Maar uh... niemand die "Losing More Than You've Ever Had" noemt!? Dat is toch echt een wereldnummer hoor...

Losing More Than You've Ever Had viel me vroeger nooit specifiek op, draagt bij tot dat meer uitgebalanceerde catchier totaalplaatje. Tekstueel opvallend, geen typische metaltekst, meer iets wat je van Scorpions verwacht. In London Leatherboys vallen de Priest-invloeden me op met het Killing Machine-achtige riffwerk. Het hitsige Turn Me On vind ik daarentegen een zwakke schakel om snel weg te spoelen met Losers + Winners. Guardians of the Night is wat middelmatig en op het eind van de plaat verkeren we in winterse sferen; ook niet echt typisch metal die afsluiter, lijkt me iets wat gemengde gevoelens kan oproepen. Voor de rest enkel sterke tracks en alhoewel ik geen groot liefhebber van de zang van Udo Dirkschneider ben, wordt het gewaardeerd dat hij de hele plaat inzingt zonder inmenging van Peter Baltes. Ben sowieso geen groot Accept-fan.

Prima album! Fight it back & Lovechild zijn mijn favorieten.
Volgens wiki is hij in december 83 uitgekomen, maar ik heb Accept nog live gezien in november 83 en toen speelden ze het grootste deel van balls to the wall. Moet dus eerder zijn uitgekomen, sep-okt 1983 denk ik.

Kan toch....er werden toch wel vaker nummers gespeeld van een album dat nog uit moet komen.=


Gary Barden van MSG roept niet anders op Live At Budokan

Accept - Balls to the Wall - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives - metal-archives.com

Deep Purple deed dat vroeger al, er zijn wel liveopnamen van klassiekers voordat die op een studioplaat uitkwamen - echter wel later uitgebracht dan de studioplaten dus niet zo'n duidelijk voorbeeld als MSG.

Okay een nipte 7 dan, omdat ik Udo afgelopen zaterdagavond nog heb zien en horen zingen op Alcatraz.
Geen geweldige zanger, maar die schrille stem geeft de nummers echt wel power.
Toch mag dit album achteraan sluiten in wat ik tot zo ver heb geluisterd van de mannen. Er staan namelijk niet al te veel muzikaal interessante nummers op, sterker nog, de titeltrack komt ook een beetje m'n strot uit.
Love Child, Fight it Back en Losers and Winners zijn zeer degelijk.

1. Restless and Wild
2. Breaker
3. Balls to the Wall

November 1983... Nijmegen?

Recorded and mixed July/Aug. 1983 staat op EM-MA (release 5 december), dus op zich niet vreemd als ze voor het uitkomen van de plaat hiervan al live materiaal van hebben gespeeld...

Mijn kennismaking met accept was het nummer Fast as a shark in de kroeg. Dit was wel de eerste plaat van hun die ik zelf kocht. Heerlijke plaat nog steeds en een van de beste! Alleen London leather boys vind ik iets minder, verder voor mij geen zwakke broeders op deze knaller !!

Met Fast as a Shark had Accept het record voor 'snelste metallied ooit' in handen. Voor korte tijd, maar omdat Restless and Wild een sterk album bleek met meer hoogtepunten, zaten ze voor mij bij de topfavorieten. Daarna hoorde ik voorganger Breaker, weliswaar minder goed maar toch met drie sterke nummers. Blauwdrukken van de opvolger.

Van de volgende plaat verwachtte ik dat ie weer sneller zou zijn met het melodische gitaarspel van Wolf Hoffmann als kers op de taart. Eind '83 klonk echter op de radio het midtempo, saaie titelnummer Balls to the Wall en de hoes die ik in de platenwinkel tegenkwam was er bepaald niet één waar ik opgewonden van raakte. Op de achterkant zag ik dat het tweede nummer London Leatherboys heet. Gauw de plaat weer teruggezet. Ben niet het type dat van sm houdt. In de dorpsfonotheek landde hij niet en niemand van mijn vrienden kocht 'm.

In het streamingtijdperk ben ik de discografieën van zowel Accept als Udo gaan doorspitten en al spoedig kwam deze voorbij. Had ik me indertijd vergist?
Tsja, het klinkt zoals ik soms kan ontwaken: pap in de poten. De creativiteit ontbreekt en het komt maar niet op gang. Saai. De leren jongens van het tweede nummers doen me gapen en het snellere Fight It Back mist furie, als een slap aftreksel van Fast as a Shark.
Wat wél dik in orde is: de productie! Door Accept zelf gedaan en ik denk dat dan Hoffmann vooral verantwoordelijk is. Tijdens mijn herontdekking van de groep las ik dat hij bovendien op de albums alle gitaarpartijen inspeelt, ook de slaggitaren. De tweede gitarist is er eigenlijk alleen voor de optredens - en de bandfoto's.

Love Child opent kant 2 en klinkt alsof iets van de pap is verdwenen: het komt op gang. Turn Me On echter wil mij niet onturnen. Dan liever Losers and Winners, het eerste lekkere nummer. Guardian of the Night heeft een mooi akoestisch intro, waarna een stampend nummer volgt. In dat refrein: zingt Udo nou "Man of a duck"? Met Winterdreams wordt sferisch afgesloten, één van de beste nummers van een plaat die pas op kant 2 enige glans krijgt.

Oei wat ben je streng. Een 2?! Ik zie dat ik zelf niet eens een beoordeling heb geplaatst maar zo uit m'n hoofd vond ik dit altijd wel een aardig album. Zal 'm eerdaags weer eens draaien. Kijken of ik er dan zó naast zit met m'n herinnering

Wel hun eerste die de Duitse albumlijsten haalde en bovendien goud haalde in de VS en Canada, aldus Wikipedia. Had vast ook iets te maken met Gaby Hauke, manager en vriendin van Hoffmann, die de teksten neerpende in beter Engels dan eerst.
Maar niet mijn ding inderdaad, de lat lag bij mij na Restless and Wild een stuk hoger.

. Heb onlangs dit album weer eens gedraaid en vind het absoluut geen slecht album. Ben het volledig met je eens. MAAR!!!!!! wat schetst mijn verbazing : 42 jaar later ben je minder enthousiast over dit album. In de Aardschok van deze maand heb je dit album beschreven en alles wat je schrijft kan tegen je worden gebruikt. De band Dirkschneider heeft het album uitgebracht onder de titel Balls to the wall reloaded. Ik wil er wel 1 ding aan toevoegen : waarom wordt dat album niet integraal gespeeld met alleen Udo als originele zanger?? gastzangers voegt naar mijn mening niks toe aan dat album, dit terzijde. De zwakke nummers zijn Head over heals, Turn me on en Winterdreams. Met Winterdreams gaat dit goeie album uit als een nachtkaars, helemaal als je het vergelijkt met Princess of the dawn van het Restless and wild album. Tot slot wil ik nog een compliment maken naar jou collega Andre Verhuysen. Met het interview met Jess Cox n.a.v. het voor mij toch plotselinge overlijden van 1 van mijn gitaarhelden John Sykes. John Sykes R.I.P. ook hij gaat gemist worden in de Rockmuziek. Balls to the wall 4.0!!!!

Uhm, ik ben/word door vrienden en vriendinnen "MetalMike" genoemd, omdat Metal Mike door de Aardschok iemand van naam is en ook ik Michael heet en van Metal houd. Ik ben echt niet DE Metal Mike.

Natuurlijk wel. Die van Aardschok haalt het niet bij jou. Vraag maar aan je familie en vrienden! Met bovendien een leuke profielfoto en altijd goede bijdragen hier op MuMe.

Maar zonder meer, staat buiten kijf, logisch

Dit is ronduit briljant weer.. haha

Potjandorie, straks gaan jullie me nog vertellen dat Neal Peart, B.Robertson, fish, lennon, milesdavisjr, Wolfmother, parlotones, henley, EttaJamesBrown en weet ik wie nog meer ook niet degenen zijn waar ze zich voor uitgeven. Valt dát even tegen. Het stelt het gebruik van MuMe voor mij opeens wel in een heel ander licht, moet ik zeggen...

Volgens mij zijn alleen Hans Brouwer, vielip, RonaldjK en ik zichzelf op deze site. En misschien nog een paar anderen, maar daar ben ik nog niet achter.