Whitesnake - Slip of the Tongue (1989)

Ik heb hier de Zeppelin discografie grotendeels in de kast staan. De manier waarop Coverdale zingt lijkt erg op die van Plant. Zijn maniertjes on stage lijken soms ook van Plant gekopieerd. Maar ik ben nergens in de Zeppelin historie iets als Judgement Day of Still Of The Night tegengekomen.

Dus ik ben benieuwd naar welke nummers ik dan moet zoeken.

Still Of The Night doet denken aan Black Dog. Verder is het stemmetje dat Coverdale opzet nogal Plant-achtig. Dat scherpe, hoge zingen deed hij eerder nooit, hij klonk altijd donkerder en zong over het algemeen in wat lagere regionen (waar zijn stem op zijn mooist is).

Als je dan ook nog je haar opeens blond verft en je je op het podium plotseling als een meisje gaat gedragen, ligt een vergelijking met Plant voor de hand. Ik vind Plant leuk, maar één is genoeg. Coverdale had dit niet nodig.

Judgement Day is gewoon Kashmir, dat lijkt me duidelijk.

Doet denken aan is wat anders dan een kopie zijn. En de uiterlijke trekjes van Coverdale, waar ik ook al aan refereerde, hebben natuurlijk niet zoveel met de nummers zelf te maken. Ofschoon het blond verven van je haar en je gedragen als een meisje nou niet direct hoeven te betekenen dat je Robert Plant kopieert, heeft Coverdale altijd al laten zien in Plant een voorbeeld te hebben. Zelf ontkent hij dat overigens.

Judgement Day doet misschien denken aan Kashmir, maar een kopie is een wat overdreven stelling. Still Of The Night (overigens een song van John Sykes' hand) doet misschien denken aan Black Dog maar die laatste moet het toch echt zonder dat geniale middenstuk doen.

Ik heb ooit in een interview gelezen dat Coverdale's stembanden voor de opnamen van Slip Of The Tongue aan rust toe waren. Een verblijf op een kuuroord hoog in de bergen zorgde ervoor dat zijn stem herstelde en dat zijn bereik vanwege de ijlere lucht wat groter was geworden. Dat demonstreerde hij uiteraard op de nieuwe plaat. Voor sommigen misschien too much, maar de manier waarop hij in het titelnummer het refrein eruit gooit, vind ik persoonlijk ronduit gaaf.

Ik heb het ook een gelezen. Ze zouden Coverdale moeten vragen om een script te schrijven voor "This Is Spinal Tap Part 2". Dit verhaal zou er prima in passen.

De nummers zijn natuurlijk geen letterlijke kopieën, maar de gelijkenissen lijken me onbetwistbaar.

Erg goed '80's hardrockalbum met als uitschieters de titeltrack, Now You're Gone, Sailing Ships en Fool For Your Loving (hoewel ik bij dat laatste nummer liever de oude versie van Ready an' Willing hoor).

Op die remakes ben ik ook niet zo dol.
Crying In The Rain was nog eens een spectaculaire remake. Maar zo wordt het maar zelden gedaan.

Hier is natuurlijk een compleet andere band aan het werk dan op Ready An' Willing. Wanneer je het origineel gewend bent, is dit een totaal overbodige uitvoering. Verschrikkelijk goeie bluesrock versus verschrikkelijk opgeblazen hardrock. Maar ja, als je geen inspiratie hebt om wat nieuws te schrijven dan poets je die oude zooi maar weer een beetje op.

Daar zullen vast andere motieven dan gebrek aan inspiratie aan ten grondslag hebben gelegen. De band had immers het m.i. prima Sweet Lady Luck ook nog achter de hand. Die had ik liever op plaat gezien dan nog eens Fool For Your Loving.

Ik denk dat ze Fool For Your Lovin opnieuw opnamen omdat het met Here I Go Again ook zo goed had uitgepakt. En er moest opnieuw gescoord worden he, dus waarom hetzelfde trucje niet nog een keer proberen..

Dat lijkt mij veel plausibeler dan het theorietje van de Buurman over gebrek aan inspiratie.

Toen ik op de hoes keek van deze LP werd ik al enthousiast toen ik zag dat Whitesnake op dat moment officieel uit twee topgitaristen bestond. Jammer echter dat ik echter Ad Vandenberg helemaal niet hoor. Hij was geblesseerd las ik zojuist eerder op deze pagina.
Dit album vind ik niet zo goed als 1987 en ook hun recente album Good to be Bad vind ik beter.

Helemaal mee eens! Sweet lady luck is tig keer interessanter (en beter) dan de heropgenomen versie van Fool for your loving. Ik denk inderdaad dat de maatschappij het trucje, wat met Here I go again zo goed uitpakte, nog een keer wou herhalen.

Gedateerd! Dat is het eerste woord dat al jaren bij me opkomt als ik dit album van Whitesnake tegenkom in de kast of als ik er wat over lees en vooral hoor. Als er 1 album gedateerd klinkt van Whitesnake, dan is het Slip of the Tongue en waarom? De productie, de typische opbouw van de nummers en vooral die keyboards….. Nu staat gedateerd gelukkig niet gelijk aan slecht want ik moet toegeven dat de nummers best lekker in het gehoor liggen maar niet echt tijdloos zijn. Het intro van de titeltrack zegt al voldoende denk ik!

Fool for your loving had er echt niet op gemoeten. Nee, dan liever een nieuw nummer. Ik weet niet of er echt een gebrek aan inspiratie was bij Coverdale en consorten maar dit trucje hebben ze vaker uitgehaald met andere nummers. Misschien wilde de platenmaatschappij dit wel, wie zal het zeggen….

Verder drukt Vai zijn gitaarsound ook erg op heel dit album en ben er nog steeds niet uit of die sound nu recht doet aan de songs of juist afbreuk. Ik kan Vai wel waarderen maar zijn solowerk is toch wat anders dan Whitesnake.

Het klinkt nu wat negatief maar dat is dit album zeker niet: het album luistert lekker weg, goede songs en Coverdale slingert er een lekker geluid uit.
“Now You're Gone" en "Judgment Day" hebben wel enige mogelijkheden om “klassieke” Whitesnake nummers te worden maar ze worden live toch ook al jaren niet meer gespeeld en dat is veelzeggend. Een nummer als "The Deeper the Love" is een lekkere powerballad zoals dat heet maar de saus van keyboards waarin dit nummer is gedompeld, had achterwege gelaten mogen worden. Ondanks dat is het wel een song die overeind blijft.

Al met al kan dit album niet tippen aan “1987”. Slip of the Tongue heeft niet de hoge kwaliteit aan songs die “1987” wel heeft. Tel daar bij op dat Slip of the Tongue nogal gedateerd klinkt en je komt naar mijn idee niet verder dan 3 sterren: leuk/goed maar niet meer dan dat.

Als dit gedateerd is, is 1987 het helemaal.

Wat een kletsterm is dat toch. Gedateerd. Alles is gedateerd. Er staat een datumvermelding op de achterkant van elke geluidsdrager. Maar dat wordt niet bedoeld, denk ik.

Je kunt horen dat het in 1990 gemaakt is. So what? Je kunt aan alles wel horen uit welke tijd het ongeveer komt. Soms biedt de huidige mode ruimte aan wat toen gemaakt is. Dan is het ineens niet gedateerd.
En misschien komt er morgen ineens een nieuw hip talentje de hitparade's bestormen waardoor dit soort nummers ineens weer 'kunnen'. Dan is Slip Of The Tongue ineens niet meer gedateerd, maar tijdloos.

Nee, mode en dingen die hip zijn interesseren mij totaal niet.

Slip Of The Tongue vind ik over het algemeen wel iets minder dan zijn illustere voorganger. Het is minder overrompelend allemaal. Desalniettemin staat er een handvol leuke songs op die ik niet had willen missen.

The Deeper The Love hoorde je ook nog wel eens op de radio toen. Leuke kalme single. Het is alleen geen hit geworden.

Judgement Day is een goede spannende hardrocktrack. Het staat toch nog wel eens op de setlist?
In ieder geval staat het wel op de Live In The Still Of The Night dvd. Live klinkt het nummer wel iets beter inderdaad.

Al met al een prima oefening dat Slip Of The Tongue, maar de kwaliteit en het succes van 1987 werd niet geëvenaard.

Sailing Ships is van dezelfde kwaliteit als Soldiers of Fortune. Wings of the Storm, Judgement Day en de 3 singles zijn de andere prijsnummers die een dikke 4 wel rechtvaardigen.

Sailing Ships is prachtig. Geweldig zangwerk.

Toch snap ik het relaas van Double Deuce wel een beetje. Ik heb er persoonlijk alleen totaal geen problemen mee! Met dit album trouwens in z'n geheel niet. Zoals ik in een eerdere post al aangaf had Fool for your loving niet gehoeven en ook Slow poke music vind ik niet geweldig. De overige nummers vind ik niks mis mee.

Als ik de discografie van Whitesnake bekijk tot en met Slip of the Tongue, mankeer ik enkel nog Snakebite en vind die maar eens op vinyl, het zal een ambitie blijven, denk en vrees ik. Hoop doet leven, maar realisme voorkomt desillusie.

De voorbije dagen heb ik al die platen van Whitesnake nog eens afgespeeld (beurtelings met Wishbone Ash en andere albums). Slip of the Tongue is technisch hoogstaand, maar mist compleet het soulgevoel, het bluesgevoel van de vorige platen. Was 1987 al een stap van bluesy hardrock naar hardrock, dan is deze een stap te ver. Goeie plaat maar mijlenver verwijderd van wat Whitesnake voordien was: een bluesy groep met een soulvolle zanger.

Hier hoor ik veel pompeus – maar ik geef grif toe – lekker klinkend en dikwijls te druk gedoe. Het is soms versmachtend. Steve Vai is Steve Vai met zijn kwaliteiten en gebreken maar ik mis een John Sykes en nog het meest van al de gitaristenduo Micky Moody en Bernie Marsden, die wisten de beschikbare ruimtes te gebruiken en vrij te laten: wanneer wel, wanneer niet. Ik wil dit eens horen met Adje Vandenberg, haal uit die tapes en laat ons dan oordelen.

door vai een minder album; aan de composities ligt het niet, die zijn vaak beter dan op 1987, maar dat gitaargeluid van vai en dat gepriegel, nou nee. coverdale had beter ry cooder kunnen vragen, al had ie dan geweigerd. een gemiste kans, of anders opnieuw opnemen mat adje.

Het eerste album dat ik ooit kocht op cd in 1990 en tevens mijn eerste van Whitesnake. In het begin grijs gedraaid voor zover dat kan bij cd's. Ruim twintig jaar later vind ik dit nog steeds een prima plaat. Voor mijn gevoel de hardste plaat die Whitesnake gemaakt heeft en Vai heeft daar een groot aandeel in. Misschien niet zo bluesy als eerdere albums maar wel heel lekker. Vooral 'Wings of the storm' met z'n dubbele gitaarpartijen en het epische 'Sailing ships' van ballad naar rocker kunnen mij bekoren.

Stukken minder dan de knaller 1987 en dat is natuurlijk vooral te danken aan John Sykes een beest van een gitarist. Adje vanden Berg mocht willen dat hij de helft kan laten horen wat John Sykes op 1987 laat horen. Jammer gemiste kans

Dat heeft Adje dus nooit kunnen en mogen doen van Coverdale! Toen Adje eindelijk een studioalbum in kon spelen (Restless heart), had Coverdale besloten om het muziekaal weer (heel) wat meer in de blues hoek te zoeken. Schitterend spel van Adje maar niet te vergelijken met het geweld dat Sykes op 1987 mocht laten horen. Al met al dus moeilijk met elkaar te vergelijken vind ik.

Lekker gepiel van meestergitarist Vai die zich toch prima kan onderscheiden bij de niet al te moeilijke hard rock deuntjes. De solo van bijvoorbeeld Kitten got claws is toch net of dat die kitten even speels de klauwtjes laat zien. En dat kan Vai als geen ander en zo heeft dit feelgood album weer een ander geluid dan 1987. Prima album dat mooi in dat tijdsbeeld paste.

Verrassend lekker plaatje in een aantal opzichten. Uit pure willekeur kwam deze ineens op te staan en wat toen al gauw opviel was het Robert Plant geluid dat een grote rol op deze plaat blijkt te spelen, was niet bepaald het beeld dat ik tot op dat moment van Coverdale had. Toevallig was het ook nog eens de desbetreffende zelf die de recente circulatie had gedomineerd en dan valt wel op hoe treffend de gelijkenis hier en daar is. Dat krijserige uithaal geluid. Geen straf als je daar toch al geruime tijd voor in de juiste stemming verkeerde, liep eigenlijk gewoon naadloos in elkaar over.

Mij hebben ze zeker weten te overtuigen met dit album. Had hiervoor eigenlijk alleen 1987 goed doorgeluisterd en dat wist de middelmaat niet echt te ontstijgen voor mij, misschien ook net iets te gladjes in vergelijking met deze voornamelijk lekker rauwe rockplaat.

Hoogtepuntje hier is voor mij het nummer Judgment Day gebleken. Het eerste wat hieraan eigenlijk onmiddelijk opvalt is een nostalgisch Super Mario Bros deuntje hier in de vorm van een riff. Voor degene die er bekend mee is niet te missen denk ik. Heb voor de zekerheid even opgezocht hoe het ook alweer zat maar het is natuurlijk het deuntje dat je hoort als je zo'n buis ingaat, of in ieder geval een fragment ervan.

Wat de aard van deze gelijkenis zou kunnen zijn weten we natuurlijk niet maar wat wel opvalt is dat dit album van slechts een paar jaar later is. Wie weet wat daarvan te moeten denken, al doet het er natuurlijk ook niet heel veel toe uiteindelijk. Wat hoe dan ook vaststaat is dat het zeker vandaag de dag best een geinig dingetje oplevert, en een hele vette track waarin het vooral ook heel goed verweven zit. Zeker die momenten waar het deuntje weer inzet en Coverdale er voluit als Robert overheen gaat doen 't hem toch wel heel erg lekker.

Deze band is voor mij ineens even een paar treetjes gestegen in ieder geval.

Ik moet bij het titelnummer altijd gelijk aan de Martini reclame uit die tijd denken…. Verder geen verkeerde plaat natuurlijk. Het blijft jammer dat Vai alles ingespeeld heeft. Dat de man een begenadigd gitarist is moge duidelijk zijn. Alleen vind ik de match Vai - Whitesnake geen geslaagde. Ik wacht dan ook nog steeds met smart op een toekomstige archive release die de originele demo's bevat die Adje heft ingespeeld.

Een aantal goede nummers, maar verder nogal een tegenvaller. Verder kan ik wel genieten van Steve Vai , net mijn type (solo) gitarist uit die tijd.

Dit album haalt het totaal niet bij 1987, dat m.i. het beste is wat White Snake heeft laten horen. Toen deed wel ene John Sykes mee ( wat een topper is dat en die mis ik op dit album)

1987 vind ik ook beter dan deze. Maar dat betekend niet dat dit niks is! Integendeel; deze is ook zeer goed te pruimen. Maar wel behoorlijk anders dan z'n voorganger. En dat zit 'm dan voornamelijk in de andere gitarist(en). En dus de sound. Want had Sykes dit album ingespeeld dan had ie zeer waarschijnlijk (veel) meer in het logische verlengde van 1987 gelegen dan dat ie nu doet. Puur omdat de man zo'n eigen sound heeft. Ik deel de nieuwsgierigheid van Thenop omtrent eventuele demo's met Adje overigens.

Sykes heeft 1987 in zijn eentje bij elkaar geschreven en/of gearrangeerd. Slip Of The Tongue is toch meer een kindje van Vandenberg en Coverdale. Voortbordurend op het succes van 1987, dat wel. Maar toch een heel ander album dan een album dat de Sykes-stempel draagt. Was hij bij de band gebleven dat was het eerste Blue Murder-album door David Coverdale ingezongen.

Ik hoor dat verschil qua stijl niet zo in de nummers zelf. Ja ze zijn er natuurlijk wel alleen niet zo schokkend groot naar mijn idee. In mijn beleving zit het grootste verschil in de stijl en sound van de verschillende gitaristen. Het eerste Blue Murder album is inderdaad het logische vervolg op 1987. Maar was dat album ingespeeld door Steve Vai dan had het ook totaal anders geklonken vermoed ik. Puur omdat beide gitaristen zo'n uit elkaar liggende stijl hebben.