Whitesnake - Slip of the Tongue (1989)

Een van Whitesnake's betere platen, die echter nogal afwijkt van voorgaand materiaal. De songs zijn veel heaviër en het gitaarwerk staat meer dan ooit op de voorgrond, met dank aan Steve Vai. Eigenlijk zou onze eigen Adje Vandenberg op dit album meespelen, maar een blessure verhinderde dat. Hoogtepunten voor mij zijn vooral Now You're Gone, Sailing Ships en de vernieuwde versie van Fool for Your Loving

fool for your loving en de titelsong zijn wel aardig

Een beetje een schizofreen album. Standaard materiaal als Cheap an' nasty, Kittens got claws en de ongelofelijk slappe ballad The deeper the love worden afgewisseld met uitstekende songs als Fool for your loving en de laatste 3 tracks.

Eindelijk fijne muziek uit de 80´s goed gitaar werk en een perfecte zanger. Lees het boekje bij de cd waar je ziet wie welk instrument iedereen gebruikt en David gebruikt zijn pakjes marlboro extra large !

large? eg waar?

tis wat

best aardige plaat, 2

Wat is deze drummer een sukkel. Elk liedje drumt hij hetzelfde, met ferme klappen op de tweede en vierde tel. Bij track 4 (waar ik in de originele versie ook al niet dol op ben) kon ik mijn aandacht er nauwelijks meer bijhouden. Gelukkig gaat bij Kittens got Claws het tempo wat omhoog. Ook ontbreken voor een groot deel de basloopjes die 1987 zo boeiend maakten.
Typerend is Judgement Day: een heel goede riff en een lamlendig arrangement. Dat valt helemaal op aan het begin van Sailing Ships, dat mi verreweg de beste Whitesnake rockballad ooit is. Toch is dit album in zijn geheel net te matig om een voldoende te geven.
Het valt me tenslotte op dat David Coverdale af en toe de stijl van Robert Plant overneemt. Daar heb ik geen enkel bezwaar tegen.

Prachtig nummer ja, vooral de eerste helft van het nummer. Ik vind het altijd erg jammer dat Vai zo dominant aanwezig is op deze plaat. Er is weinig meer over van het bluesy geluid van weleer.

Erg ondergewaardeerd album van Whitesnake. Nummers als Sailing Ships, Judgement Day, Wings of the storm en Slip of the Tongue zijn van een grote klasse en behoren tot het betere werk van Whitesnake. Ik vind deze absoluut niet minder dan 1987

toch eeuwig zonde dat adje's partijen werden ingespeeld door vai

adje schreef mee aan bijna alle nummers maar wegens polsblessure kon hij de gitaarpartijen niet inspelen

had wel willen weten hoe de plaat dan geklonken zou hebben

Ik kan me een interview met Adje herinneren waarin hij vertelde dat hij samen met David de demo opnames van Slip Of The Tongue weer eens beluisterd had. Ze kwamen tot de conclusie dat het veel beter klonk dan de opnames met Vai.

Wie weet krijgen we dat ooit nog te horen. Alle ouwe Whitesnake platen zijn immers geremastered en met bonustracks uitgekomen. Alleen "Slip Of The Tongue" en "Slide It In" nog niet.

Dit album van Whitesnake verzuipt een beetje in de produktie en is als geheel wat aan de wisselvallige kant. Ik ben wat minder gecharmeerd van deze nogal klinische Amerikaanse sound die ook al op voorganger 1987 tentoongesteld werd. Ik verwacht songmatig ook wat meer van Covordale en de zijnen.
Ik heb een beetje het oor in , oor uit gevoel op deze plaat. De verpakking is groots , spuwend gitaarwerk , een wervelende drumsound , maar oh god , wat is het over the top allemaal.
Judgement Day is een favoriet , deze song bevat zowaar passie en is inhoudelijk ook dik voor elkaar. Iets wat nogal ontbreekt op veel van de songs. Whitesnake zocht aansluiting in de catagorie hairbands met de nodige produktionele toeters en bellen.
Een zanger als Covordale , een grootheid in de rock , komt zo veel beter tot zijn recht in een gepassioneerde vorm van Blues achtige hardrock . Dit is mee liften op de Amerikaanse markt.
Wat misschien ook telt , Steve vai i.p.v onze Adje Vandenberg.
Vai is een groots gitarist , technisch zijn er weinig betere , maar benadert deze klus mij te zakelijk en te kil.
Adje heeft wel die emotie , en het is daarom een gemis dat hij hier ontbreekt.

komt bij dat coverdale ten tijde van deze plaat helemaal klaar was met zijn carriere

hij had er geen zin meer in maar de plaat moest nog af en de tour volgde vanwege het contract

vai is een meester, maar vai mist idd emotie

heel gek want tis een gevoelig typje die vai, maar zijn muziek vind ook ik te klinisch, te technisch te veel benaderd vanuit de mogelijkheden, laten zien wat hij kan, terwijl 2 noten vanuit de ziel meer toevoegen

Te gek album van Whitesnake, hoor. Een tikkie minder dan 1987 maar toch erg genietbaar.
Vai speelt volledig in dienst van de band is daardoor niet zo heel erg zichzelf. Coverdale's bereik daarentegen is op dit album groter dan ooit, volgens mij.
Sailing Ships is werkelijk een wonderschone ballade en Now You're Gone is een lekkere catchy song met goede zanglijnen.
De herbewerking van Fool For Your Loving was wat mij betreft niet nodig geweest.
Verder een prima album.

Dit is gewoon niet waar. Zowel Coverdale als Adje Vandenberg hebben laten weten dat ze Vai's gitaarwerk overdreven en ongepast vonden.

Coverdale kende Vai alleen van de film Crossroads waarin hij een prachtig bluesy stuk speelt. Hij dacht dat dit de stijl van Vai was en ging er vanuit dat hij ook zo zou spelen op Slip Of The Tongue. In de studio kwam hij er achter dat Vai in die film gewoon speelde wat hem opgedragen werd.

Adje heeft in diverse interviews laten weten teleurgesteld te zijn in Vai's extravagante gitaarwerk. Hij had prachtige riffs geschreven voor het album maar door het continue buitensporige gestrooi met noten en solo's was daar maar weinig van te horen.

De daarop volgende tour gebruikte Vai ook voornamelijk om zijn solo album te promoten. Hij eiste dat er songs van werden gespeeld en had het in interviews voornamelijk over zijn eigen album.

Kortom, Vai speelde zeer zeker niet in dienst van de band en was juist teveel zichzelf... gebruikte Whitesnake als vehikel om zichzelf en zijn eigen album te patroneren.

welk album wilde hij dan promoten?

passion & warfare?

vai is in tegenstelling tot zijn podiumpresentatie prive een vreselijk verlegen mannetje dat nog immer aan zichzelf twijfelt, zie je terug in interviews

kan me niet goed voorstellen dat vai eist dat men materiaal van hem speelt, temeer omdat hij dat niet nodig had toen

toch is het zo

Passion & Warfare ja

Vind je dat zelf of let je alleen maar wat er op wikipedia ofzo over te vinden is?

Wie luistert naar Slip Of The Tongue hoort qua gitaarspel Vai net zoveel fröbelen als John Sykes op 1987. Of Doug Aldrich op het laatste album.
Het zal best dat Vandenberg en Coverdale het achteraf wat teveel vonden maar die mening deel ik absoluut niet. Ik hoor echt veel verschil tussen het spel op Passion And Warfare en de solootjes op Slip Of The Tongue.

Coverdale zeurt als hij zeg Vai alleen van Crossroads te kennen. Bovendien laat hij op die plaat ook al genoeg "buitensporig" gitaarwerk horen.
De man speelde bij Zappa en bij David Lee Roth en heeft daar bewezen dat hij wel degelijk goed in een band te kunnen spelen. Zelfs ik ken hem daarvan dus ik geloof nooit dat Coverdale dat nooit gehoord heeft, voordat ie hem huurde.

Uiteindelijk is het de succesvolste periode uit de Whitesnake historie gebleken.
Persoonlijk mag ik net zo graag naar de bluesrockplaten luisteren als naar de Amerikaans geörienteerde hardrockalbums.

Ik vind ook dat Coverdale boter op zijn hoofd had wat betreft Vai en ik hoor over Adje ook wel wat 'verwaande' zaken en was/is hij wat jaloers misschien; laatst zag ik hem op Het Gesprek en werd (vlgns. mij) niet over Vai gesproken inzake zijn periode bij Whitesnake, al hoef je daar niet wat achter te zoeken trouwens .......(ik heb echter niet het hele gesprek gezien).

Geen van beide. In diverse interviews (Aardschok bijv.) hebben Coverdale en Vandenberg dit laten weten. En ik ben het in grote lijnen wel met ze eens. Dat Coverdale Vai alleen kende van de film Crossraods vind ik ook wat moeilijk te geloven, maarja zo heeft ie zijn keuze later toch echt uitgelegd, kan ik ook niks aan doen verder.

Dan nog vind ik dat Vai op Slip Of The Tongue matter uit de hoek komt dan op zijn overige werk.

Volgende maand komt de 20th anniversary edition uit. Het is een CD/DVD met daarop:

Disc One: Original Album
1. Slip Of The Tongue
2. Judgement Day
3. Fool For Your Loving
4. Now You're Gone
5. Kitten's Got Claws
6. Cheap & Nasty
7. The Deeper The Love
8. Slow Poke Music
9.Wings Of The Storm
10. Sailing Ships

Bonus Tracks
11. Sweet Lady Luck (B side)
12. Now You're Gone (US Single Remix)
13. Fool For Your Loving (Vai Voltage Mix)
14. Judgement Day (Live...In The Shadow of The Blues)
15. Slip Of The Tongue (Live at The Monsters Of Rock, Castle Donington 1990)*
16. Kitten's Got Claws (Live at The Monsters Of Rock, Castle Donington 1990)*

Disc Two: DVD Video
1. Fool For Your Loving '89 (promo video)
2. Now You're Gone (promo video)
3. The Deeper The Love (promo video)
4. The Deeper The Love (live acoustic in Japan, from Starkers In Tokyo)
5. Sailing Ships (live acoustic in Japan, from Starkers In Tokyo)
6. Judgement Day (Live...In The Still Of The Night)
7. Slip Of the Tongue (Live at The Monsters Of Rock, Castle Donington 1990)*
8. Kitten's Got Claws (Live at The Monsters Of Rock, Castle Donington 1990)*
*Previously Unreleased

Voor de echte fans dus weinig nieuws onder de zon. Ik had gehoopt op wat outtakes, demos met Vandenberg, etc. Vreemd genoeg refereert Coverdale hier wel meerdere malen aan in de liner notes:

"Adrian & I wrote the majority of the songs at Lake Tahoe...Bits & pieces were written on tour, like the title track, I can definitely remember being on the band bus, hurtling along, jamming that song out...

When compared to the original, harder edged demos I made with Adrian, I know we lost some of that ballsy, soulful feel on the finished album, but, I still love some of the songs from those sessions, particularly 'Judgement Day','Now You're Gone' & the ballad 'The Deeper The Love'. Good songs,& still vibrant today after 20 years.

With no disrespect to Steve, I really believe the overall tone of the album would have been very different...earthier, had the Ol' Flying Dutchman been featured as well as Steve.

We'd recorded more songs than made it on the final album... Some re-recordings Don Airey played on, 'Ain't Gonna Cry No More'...Vandenberg's 'Burning Heart'...'Kill For The Cut' a rather naughty tune, & one called 'Parking Ticket'...none of these we completely finished...In fact I haven't heard them since..."

Naja.. misschien krijgen we die nummers ooit nog eens te horen, desalniettemin toch wel een beetje een gemiste kans..

Sowieso heb ik nimmer begrepen waarom Sweet Lady Luck niet op het reguliere album is komen te staan.

Dan ben ik toch wel heel benieuwd hoe 'Burning Heart' klinkt! Toen dit album uitkwam was ik me toch een partijtje terleurgesteld! Had weer een album als '87' willen horen. Het kille gitaarwerk en zielloze drumwerk hielpen ook bepaald niet. Jaren later blijft er een aardig album over met een aantal goede songs, maar ook met een aantal matige songs. Ik vind de productie ook wat te droog. Het leeft nergens.

Heb dit album gekocht bij zijn 20th anniversary. Prachtige cd!
je kan er van zeggen wat je wilt, maar er staan een paar prachtige liedjes op. Hier is mijn favoriet Now You're Gone.

Op de achterkant van de cd staan er inderdaad 16 liedjes, maar tot mijn grote spijt moet ik zeggen dat er maar 15 (bij mij toch) op de cd zelf staan. Judgement Day (Live... In the Still of the Night) staat er jammer genoeg niet op. Voor de rest, nogmaals, PRACHTIG ALBUM! wat kan Coverdale toch zingen

Ik blijf twijfelen bij dit album ondanks mijn toegekende vier stemmen. De ene keer kan ik genieten van de muzikale vakmanschap van Vai en consoorten hoewel de ritmesectie van Aldridge en Sarzo degelijk maar onavontuurlijk is (ik heb er speciaal op gelet op aangeven van M.Nieuweboer). De andere keer kan ik me rot ergeren aan Steve Vai, werkelijk ieder mogelijk gaatje wordt nu volgespeeld, briljante muzikant maar je moet hem in toom houden. Een andere bron van ergernis is David Coverdale, niet zozeer op dit album waar hij zich soms geweldig moet forceren, maar op een bootleg van Donnington 1990 waar hij de zanglijnen van dit album live niet aankan. Hij is een bluesrock zanger maar hier moet hij soms dergelijk hoge uithalen doen die hij live niet waarmaakt. Natuurlijk klinkt dit allemaal goed en is het technisch perfect.
Voorganger "1987" was een lekkere maaltijd die je moeder met liefde en zorg de zondag klaarmaakt en met smaak opeet, Slip of the Tongue is een overdadig gastronomisch menu die je doet verlangen naar de zondag.

Dat Sailing Ships niet op The Definitive Collection staat, onbegrijpelijk! Eén van Whitesnake's beste nummers zonder twijfel.

Aardig "over the top" dit album... Coverdale kan zich beter bezig houden met bluesrock dan dit pompeuze aanstellerige overtheatrale stukje pastiche dat hij hier laat horen. De remake van Fool For Your Loving is daar een mooi voorbeeld van. Het origineel uit 1980 is een prachtige bluesrocksong waar zelfs BB King nog interesse in scheen te hebben. Nu krijgen we een zielloze hardrockversie vol overbodig gitaargeweld van Vai voorgeschoteld waar zelfs de honden geen droog brood van lusten. En dat manco geldt eigenlijk voor het gehele album. In aanleg prima nummers (geschreven door onze eigen Adje van den Berg) worden zonder enig gevoel, maar met een hoop krachtpatserij om zeep geholpen. Coverdale wilde natuurlijk het succes van "1987" evenaren, zo niet overtreffen, en dacht waarschijnlijk door er nog een schepje boven op te doen dit te kunnen bewerkstelligen. Dit was echter niet het geval, het album was een behoorlijke flop en Coverdale koos met de staart tussen de poten het hazepad. Hij doekte Whitesnake op en ging met Jimmy Page in zee, om daar zijn laatste restje stemband verder aan de haaien te voeren.

Dit album zie ik als de laatste stuiptrekking van de "echte" Whitesnake. Restless Heart was weer een stap in de goede richting maar was in feite toch meer een solo aangelegenheid. Over de heroprichting van Whitesnake een paar jaar geleden zal ik het helemaal maar niet hebben...

Toch nog 3,5* al was het alleen maar omdat Sailing Ships een van Whitesnake's mooiste composities is.

Dit album was absoluut geen flop! het ging alleen in Amerika al een dikke 4 miljoen keer over de toonbank. Dan spreek je dus niet van een flop! Het haalde alleen nooit d astronomische cijfers van z'n voorganger maar da's heel wat anders
Ik heb dit album altijd geweldig gevonden! Kan me nog herinneren dat ik teleurgesteld was in de sound t.o.v. het 1987 album. Heeft natuurlijk alles te maken met het feit dat Sykes er niet meer bij was. Die muur van gitaren herken je uit duizenden!
Ben het er wel mee eens dat de manier waarop de nummers zijn opgenomen elke vorm van warmte en passie missen. En dit is dan weer toe te schrijven op het conto van Vai.
Echter, nummers als Now you're gone, Deeper the love, Kittens got claws, Wings of the storm en vooral Judgement day en Sailing ships zijn van uitstekende kwaliteit!! Zelfs zonder hart en ziel blijven ze fier overeind staan! Kun je nagaan hoe het geklonken zou hebben met Adje of zelfs Sykes in de band!!!

Coverdale trok zijn stijl van 1987 nog wat verder door op deze. 't Is allemaal nog net een stukje gepolijster. Jammer dat Van den Berg niet mee doet inderdaad, maar Vai doet geen slechte job natuurlijk. En met de ritmesectie is, voor deze stijl van muziek dan, ook niet zoveel mis.

Judgement Day vind ik een schandelijke Led Zeppelin rip-off, eigenlijk in dezelfde mate als Still Of The Night dat was. Kitten Got Claws en Slow Poke Music vind ik maar matige nummertjes. Wings Of The Storm en Sailing Ships zijn echter prachtig.

Coverdale zelf probeerde zich vooral te bewijzen in kracht en hoogte. Het mooie donkere stemgeluid van weleer heeft hier grotendeels plaatsgemaakt voor hardrockgekrijs. Jammer. Net een voldoende, een hele krappe.