Whitesnake - Slip of the Tongue (1989)

Ik blijf twijfelen bij dit album ondanks mijn toegekende vier stemmen. De ene keer kan ik genieten van de muzikale vakmanschap van Vai en consoorten hoewel de ritmesectie van Aldridge en Sarzo degelijk maar onavontuurlijk is (ik heb er speciaal op gelet op aangeven van M.Nieuweboer). De andere keer kan ik me rot ergeren aan Steve Vai, werkelijk ieder mogelijk gaatje wordt nu volgespeeld, briljante muzikant maar je moet hem in toom houden. Een andere bron van ergernis is David Coverdale, niet zozeer op dit album waar hij zich soms geweldig moet forceren, maar op een bootleg van Donnington 1990 waar hij de zanglijnen van dit album live niet aankan. Hij is een bluesrock zanger maar hier moet hij soms dergelijk hoge uithalen doen die hij live niet waarmaakt. Natuurlijk klinkt dit allemaal goed en is het technisch perfect.
Voorganger "1987" was een lekkere maaltijd die je moeder met liefde en zorg de zondag klaarmaakt en met smaak opeet, Slip of the Tongue is een overdadig gastronomisch menu die je doet verlangen naar de zondag.

Gedateerd! Dat is het eerste woord dat al jaren bij me opkomt als ik dit album van Whitesnake tegenkom in de kast of als ik er wat over lees en vooral hoor. Als er 1 album gedateerd klinkt van Whitesnake, dan is het Slip of the Tongue en waarom? De productie, de typische opbouw van de nummers en vooral die keyboards….. Nu staat gedateerd gelukkig niet gelijk aan slecht want ik moet toegeven dat de nummers best lekker in het gehoor liggen maar niet echt tijdloos zijn. Het intro van de titeltrack zegt al voldoende denk ik!

Fool for your loving had er echt niet op gemoeten. Nee, dan liever een nieuw nummer. Ik weet niet of er echt een gebrek aan inspiratie was bij Coverdale en consorten maar dit trucje hebben ze vaker uitgehaald met andere nummers. Misschien wilde de platenmaatschappij dit wel, wie zal het zeggen….

Verder drukt Vai zijn gitaarsound ook erg op heel dit album en ben er nog steeds niet uit of die sound nu recht doet aan de songs of juist afbreuk. Ik kan Vai wel waarderen maar zijn solowerk is toch wat anders dan Whitesnake.

Het klinkt nu wat negatief maar dat is dit album zeker niet: het album luistert lekker weg, goede songs en Coverdale slingert er een lekker geluid uit.
“Now You're Gone" en "Judgment Day" hebben wel enige mogelijkheden om “klassieke” Whitesnake nummers te worden maar ze worden live toch ook al jaren niet meer gespeeld en dat is veelzeggend. Een nummer als "The Deeper the Love" is een lekkere powerballad zoals dat heet maar de saus van keyboards waarin dit nummer is gedompeld, had achterwege gelaten mogen worden. Ondanks dat is het wel een song die overeind blijft.

Al met al kan dit album niet tippen aan “1987”. Slip of the Tongue heeft niet de hoge kwaliteit aan songs die “1987” wel heeft. Tel daar bij op dat Slip of the Tongue nogal gedateerd klinkt en je komt naar mijn idee niet verder dan 3 sterren: leuk/goed maar niet meer dan dat.

Ik vind Whitesnake uit hun begin periode fijn maar ik moet toch eerlijk bekennen dat de Whitesnake die hier is te horen mij nog net iets meer kan bekoren!
Wat een heerlijk album en als Steve Vai fanboy geeft hij het album toch dat beetje extra mee, luister bijvoorbeeld hoe hij zijn eigen invulling geeft aan Slip of the Tongue. Er is bij deze gitarist zo veel te horen tussen de akkoorden door, snelle loopjes en creativiteit op en top.
Now You're Gone & The Deeper the Love doen mij wat minder, maar het zijn verre van slechte songs!
Ja, ik vind dit album beter dan 1987, maar dat is natuurlijk puur een persoonlijke voorkeur.

4 WEL VERDIENDE sterren!!

Favorieten: Slip of the Tongue, Cheap An' Nasty, Fool for Your Loving(yep toevallig de eerste 3 ) & vanzelfsprekend Judgment Day!

In 1989 was ik inmiddels vertrouwd met de situatie dat Whitesnake mainstream was geworden. Sterker nog, ik vond het oprecht jammer dat "onze" Adje groot blessureleed meemaakte en enige tijd niet meer kon spelen. De stijl van volgende nieuwe gitarist Steve Vai was enigszins wennen, maar vooral klinkt hier een Whitesnake in topvorm in lijn met voorganger 1987.

Mijn favorieten: met titellied Slip of the Tongue zingt Coverdale op de toppen van zijn longen, Now You're Gone heeft mooie melancholie, de rockende ode aan het sterke geslacht via Kittens Got Claws, het vergelijkbare maar meer open klinkende Wings of the Storm en natuurlijk het juweel annex slotlied Sailing Ships.
Toen ik nog jong en fris was, kon ik de vele kleine lettertjes goed lezen. Zo ontwaarde ik dat er bijdragen klonken van twee voormalige toetsenisten van Rainbow, te weten Don Airey en David Rosenthal. Achtergrondzang was er onder andere van Tommy Funderburk, die ik toen kende van The Front en vorig jaar solo tegenkwam.

Dat ik in '89 al een grumpy old man werd, bewees de remake van Fool for Your Loving; ik was/ben te gehecht aan de versie op Ready An' Willing van negen jaar eerder. Een verschijnsel dat ik op 1987 al tweemaal eerder meemaakte. Dat je dit album steeds vaker op het kleine formaat van cd tegenkwam, was ook wel wennen: die kleine plastic doosjes haalden het niet bij de grote hoezen van elpees...
Met verzamelaar Greatest Hits uit 1994 kwam er een B-kantje bij, dat wel op het originele album had gemogen: Sweet Lady Luck. Uiteraard dook het ook op latere heruitgaven van Slip of the Tongue op.

Een lekker album en was ik tien jaar jonger geweest, dan was ik omvergeblazen. Maar ja, al in 1989 voelde deze twintiger enige bezadigdheid. Iets wat ik trouwens bij latere albums van Whitesnake weer kwijt zou raken. Desondanks houd ik wat gemengde gevoelens bij deze Whitesnake, net als hun eerste albums "gewoon voor de helft hartstikke lekker".