The Rolling Stones - A Bigger Bang (2005)

Goed album, maar de 2e helft vind ik wel wat minder, nr's als Look what the cat dragged in en vooral het vreselijke Sweet Neo Con vind ik echt doorsnee (B-kant niveau).

Die 2 nr's die het album niet hebben gehaald maar wel op de bonus dvd staan vind ik dan stukken beter, maar gelukkig wordt het dan weer wel goed gemaakt met het Keith nr Infamy (klinkt live ook super!).

Is er iemand die weet of er van dit album ook zo'n 2cd promo bestaat met een interview cd er bij, net als bv bij Stripped en No Security het geval was?

‘Rough Justice’ is de ideale opener voor een Stones-plaat in de 21ste eeuw. Het rockt lekker en spreekt het jongere publiek volgens mij toch wel aan.

‘Let Me Down Slow’ is een ietwat zachter nummer, maar daarom niet minder goed. Integendeel, het is een erg aangenaam nummer om te beluisteren.

‘It Won’t Take Long’ is een wat simplistische rocksong, jammer genoeg niet van het niveau van andere ietwat simplistische rocksongs van de Stones. Van mij moest dit nummer niet op de plaat staan, maar toch kan men niet ontkennen dat het lekker klinkt. Maar van een groep als de Stones verwacht je toch altijd dat tikkeltje meer.

Jazz, daaraan dacht ik toen ik ‘Rain Fall Down’ voor het eerst hoorde. Het nummer heeft een laidback-sfeertje, maar dat begint op den duur toch een beetje de keel uit te hangen. Één van de minder nummers op het album, vind ik.

Hoogtepunt één: ‘Streets Of Love’. Volgens mij het enige nummer op dit album dat zich enigszins kan spiegelen met vroeger werk zoals op ‘Tattoo You’ en ‘Let It Bleed’ (al is dat misschien overdreven). Ontroerende lyrics, knappe opbouw en Jagger die er al z’n gevoel in legt.

‘Back Of My Hand’ had er van mij dan weer helemaal niet op gemoeten, beduidend minder dan ‘Streets Of Love’. Het klinkt qua ritme een beetje country, maar niet genoeg om een countrysong te worden genoemd.

‘She Saw Me Coming’ is in mijn ogen een vervolgstuk op ‘Rough Justice’ maar toch net ietsje minder. Daarom had ik dit nummer ook van de plaat gelaten. Het klinkt echter wel lekker en het zou niet misstaan als bonustrack op een volgend compilatiealbum, bijvoorbeeld.

Hoogtepunt twee: ‘Biggest Mistake’. Weer een wat rustiger nummer, met veel gevoel gezongen door Jagger. (let: het “Whoooo Whooo…”). De rustigere nummers op deze plaat kunnen me het meest bekoren.

Hoogtepunt drie: ‘This Place Is Empty’. Gezongen door Keith Richards, en erg goed ook. Doet me een beetje denken aan’ Losing My Touch’, dat op ‘Fourty Licks’ staat, en aangezien dat ook een erg goed nummer is… Ik hou van Richards’ zang.

‘Oh No, Not You Again’ is een erg lekkere rocksong waarin Jagger nog eens agressief uit de hoek komt. (“Oh no, not you again; fucking up my life; it was bad the First time; I can’t stand it twice”).

‘Dangerous Beauty’ is een twijfelgeval, maar krijgt van mij tot nog toe het voordeel van de twijfel, vooral vanwege de lyrics dan.

Hoogtepunt vier: ‘Laugh, I Nearly Died’, voor mij de beste en meest overtuigende zangprestatie van heel de plaat. In dit stadium van zijn carrière denk ik niet dat Jagger veel beter zou kunnen.

‘Sweet Neo Con’, de oorspronkelijke werktitel van dit album, heb ik ooit in HUMO gelezen. Ik vind het een vrij eigenaardige song, in contrast met de andere nummers op ‘A Bigger Bang’, maar het ligt me niet echt, en ik ben zeer blij dat dit niet de definitieve titel is geworden.

‘Look What The Cat Dragged In’ is wat mij betreft het zwakste nummer van dit album. De rif is zowat gestolen van ‘Suicide Blonde’ van INXS, en het is toch al erg gesteld als je al riffs gaat stelen van een band als INXS (niets persoonlijk tegen INXS, maar dat is toch van een ander allooi als Rolling Stones, me dunkt).

‘Driving Too Fast’ is weer zo’n song die er voor mij niet op had hoeven staan, het klinkt allemaal wel goed maar toch niet erg origineel. Laten we eerlijk wezen, er staan toch heel wat betere songs op deze plaat.

‘Infamy’, het slotstuk van dit album. Meestal is het laatste nummer van een album ofwel een majestueus epos of één van de beste nummers die het album dragen; ofwel een draak van een song, puur opvulsel. ‘Infamy’ is geen van beiden. Het behoort niet tot de sterkste nummers van ‘A Bigger Bang’, doch ook niet tot de slechtste nummers. Je zal er geen tranen van in je oren krijgen, je zal je oren er ook niet mee kwetsen. Het is middelmatig nummer, het laat je een beetje onverschillig achter.

Conclusie: Met ‘A Bigger Bang’ hebben de Stones een plaat afgeleverd die naar mijn immer bescheiden mening een klein halfuurtje te lang duurt. Maar ach, in het tijdperk van de CD, is de maat niet langer een halfuur voor een plaat, maar dat neigt eerder naar het uur. Daarom ook dat deze plaat niet het niveau van pakweg ‘Tattoo You’ haalt. Maar als je de plaat reduceert tot negen nummers (‘Rough Justice’; ‘Let Me Down Slow’; ‘Streets Of Love’; ‘Biggest Mistake’; ‘This Place Is Empty’; ‘Oh No, Not You Again’; ‘Dangerous Beauty’; ‘Laugh, I Nearly Died’; ‘Infamy’) zou het een zeer sterke plaat zijn, die zeker 4.5 sterren verdient. Maar nu houd ik het op 3.5 sterren.

Helemaal eens;
- SW gewoon goed album, moest ook wel, come-back na jaren 80, gepolijst maar o zo lekker,
- VL top album, goede composities en qua productie het beste album van de laatste 30 jaar,
- BtB prima met enkele echte toppers (o.o.c. & s.o.m.).

A Bigger Bang is wat wisselvalliger, helft goed, kwart redelijk, kwart matig, doet hier en daar denken aan DW cliche's en met eigenlijk een te ruige sound.
Inderdaad alle creativiteit is er uit geperst, Jagger kan niet alles alleen.......

Rick Rubin zou denk ik ook perfect passen.

Helaas heren Jagger en Richards, met deze plaat zullen we ook geen vrienden worden.

Leeftijd begint hier wel echt te tellen. Niet alleen omdat je kan horen dat Jagger duidelijk moeite heeft om te zingen als vroeger, maar ook omdat de stijlkeuze niet meer geforceerd klinkt. De Stones doen hier weer hun eigen ding. A Bigger Bang klinkt daarom weer wat spontaner en heeft met Streets of Love weer een 'hitje' te pakken. Wel grappig dat er weer een koortje in zit. Verder is het een bijzonder a-spectaculaire ouwelullenplaat. Niets mis mee natuurlijk. We zijn natuurlijk niet verplicht om er naar te luisteren. Dit is duidelijk een plaatje voor de fans. Niet voor mij dus. Ik vind het erg langdradig en wat saai.

Tussenstand:
1. 12x5
2. Sticky Fingers
3. Their Satanic Majesties Request
4. Aftermath
5. The Rolling Stones
6. The Rolling Stones No. 2
7. Some Girls
8. Out Of Our Heads
9. Tattoo You
10. Between The Buttons
11. Undercover
12. Dirty Work
13. Exile On Main St.
14. Emotional Rescue
15. Goat Head Soup
16. A Bigger Bang
17. Beggars Banquet
18. It's Only Rock n Roll
19. Let It Bleed
20. Steel Wheels
21. Black And Blue
22. Bridges To Babylon
23. Voodoo Lounge

Ik weet echt behoorlijk zeker dat ik van The Rolling Stones in het nieuwe millennium helemaal niets heb meegekregen. Als ik korte live-opnames van festivals voorbij zag komen was ik ook verre van enthousiast hoe de band klonk. Dit album valt me in dat opzicht alsnog best mee. Het heeft niet de 'wow'-factor die Bridges To Babylon voor mij wel had, aangezien ik het materiaal daar toch echt een tandje beter vond, maar het geheel blinkt wel uit in flinke degelijkheid en ervaring. Ik vind Jagger nog behoorlijk sterk zingen. Sterker nog, er is een ander unicum te vinden: ik vind Richards' zang in This Place Is Empty eigenlijk behoorlijk sterk. Misschien omdat de 'oude man die zingt' hier wat oprechter overkomt omdat hij nu ook echt als een oude vent klinkt die het wel op zijn meest oprecht brengt.

Ik denk dat ik Watts overigens nog te weinig credit heb gegeven. Hij ziet er altijd uit alsof hij op de automatische piloot drumt en het hem allemaal niet zoveel uitmaakt, maar de gast heeft schwung en is een belangrijke factor in de sound. Ook hier is het zonder poespas hard en strak slaan en het houdt de boel goed samen. Waardoor ik dit album alsnog geen hogere score geef, is het feit dat ik hier ook wat uitschieters mis, al is de totale kwaliteit in vergelijking met Voodoo Lounge wel een stuk hoger. Rain Fall Down, het loodzware Laugh, I Nearly Died en het ruige Look What The Cat Dragged In vind ik echter wel prima songs. Sweet Neo Con is daarnaast weer een lekker scherp politiek nummer met een goed snauwende Jagger.

Ik kan me van A Bigger Bang goed voorstellen dat de oldschool fans erg tevreden waren. Het feit dat ik me nergens echt heb geërgerd is daarnaast ook echt een goed teken. De oudjes konden het nog best wel.

Tussenstand:
1. Sticky Fingers
2. Their Satanic Majesties Request
3. Bridges To Babylon
4. Goat Head Soup
5. Steel Wheels
6. Undercover
7. Let It Bleed
8. A Bigger Bang
9. Dirty Work
10. Beggars Banquet
11. It's Only Rock N Roll
12. Some Girls
13. Aftermath
14. Exile On Main St.
15. Tattoo You
16. Between The Buttons
17. Voodoo Lounge
18. 12x5
19. Out Of Our Heads
20. Emotional Rescue
21. The Rolling Stones No. 2
22. The Rolling Stones
23. Black And Blue

En dan zijn we alweer bij het meest recente studioalbum met nieuw werk aangekomen, uit 2005 alweer. Met A Bigger Bang keren de Stones terug naar een basic rocksound. Op Bridges To Babylon speelden erg veel gastmuzikanten mee en waren er allerlei productionele toeters en bellen. Hoewel dat een opvallend goed album opleverde, vind ik het toch wel fijn de Stones weer in hun essentie te horen. Zanger, gitarist, bassist, drummer, keyboardspeler en gaan met die banaan. Dat levert een bij tijd en wijle vrij stevig rockalbum op.
De sfeer op het album vind ik heel goed en de beste nummers zijn echt goed, maar omdat het album te lang duurt staan er helaas ook een aantal fillers op. Als geheel zou ik zeggen dat A Bigger Bang wat doordeweekser klinkt dan haar voorganger. Daar waar Bridges To Babylon toch wel enig opzien baarde door de moderne productie, klinkt A Bigger Bang op het eerste gehoor precies zoals je mag verwachten van de Stones. Enerzijds vind ik het jammer dat er niet iets meer risico is genomen, maar anderzijds voelt het ook wel als een warm bad. Met nummers als Laugh I Neary Died, Rain Fall Down, It Won't Take Long en Look What The Cat Dragged In hoor je mij niet klagen. Ook de typische de Jagger-nummers Let Me Down Slow en Biggest Mistake bevallen mij meer dan prima. Alleen bij Sweet Neo Con frons ik mijn wenkbrauwen. Op dit soort directe politieke teksten zit ik absoluut niet te wachten. Niet bij de Stones, maar ook niet bij andere bands.
Onder de streep blijft er echter een rockalbum over waar ik prima van kan genieten. Zo goed als Bridges To Babylon wordt het niet, waardoor er een dikke 3,5 sterren overblijft.

Tussenstand:
1. Beggars Banquet: 5*
2. Exile On Main St.: 5*
3. Sticky Fingers: 5*
4. Let It Bleed: 4,5*
5. Aftermath: 4,5*
6. Black And Blue: 4,5*
7. The Rolling Stones: 4*
8. Bridges To Babylon: 4*
9. Their Satanic Majesties Request: 4*
10. Tattoo You: 4*
11. Out Of Our Heads US: 4*
12. A Bigger Bang: 3,5*
13. Steel Wheels: 3,5*
14. Some Girls: 3,5*
15. The Rolling Stones Now!: 3,5*
16. 12 X 5: 3,5*
17. It's Only Rock 'N Roll: 3,5*
18. Voodoo Lounge: 3*
19. Goats Head Soup: 3*
20. The Rolling Stones No. 2: 3*
21. Undercover: 3*
22. Between The Buttons: 2,5*
23. Emotional Rescue: 2,5*
24. December's Children (And Everybody's): 2,5*
25. Dirty Work: 2*