The Rolling Stones - A Bigger Bang (2005)

Jah Inderdaad.
Maar wat ik me afvraag is waarom zou jer in een godsnaam mee stoppen als je nog door kunt gaan er zinen die je willen zien en je hebt er zelf nog plezier in???

This is a band that has, zoals Keith Richards het zei, turned into a rock & roll equivalent of the Duke Ellington or Count Basie orchestras, players that keep on playing because that's what they do.

En gelijk heeft hij

Waarom ook stoppen als ze het nog leuk vinden om met elkaar muziek te maken en dat doen ze nog steeds erg goed. Heb Shine a Light in het filmhuis gezien op het groot scherm vond ik een erg leuke show.

Bigger Bang vind ik ook geen slecht album. Het is misschien niet meer zo goed en vernieuwend als hun begin werk maar dat is niet zo vreemd naar al die jaren.

Voor het geld doen hun het echt niet meer hoor, ieder lid van de Stones heeft meer geld dan hij in zijn leven kan opmaken. Zelfs hun kinderen, klein kinderen en achter klein kinderen zullen van het geld wat de Stones verdiend hebben en nog gaan verdienen (na hun dood zullen er vast nog genoeg bootlegs en ander studio materiaal opduiken) kunnen leven.

Dat ze niet zo vaak meer een stuidioalbum uit brengen is ook niet zo vreemd, beginnende bands moeten wel om het jaar max 2 jaar een studioalbum uit brengen om fans te vreden te houden en nieuwe fans erbij te krijgen. Dat hoeft bij de Stones natuurlijk al niet meer.

Zielig zooitje bejaarden bijelkaar. Ze hebben hun tijd qua Rock 'n Roll gehad, en zoiets moeten ze gewoon accepteren. Ze lopen er nog altijd bij als losgeslagen pubers. Oudere mensen mogen best nog muziek maken, maar please. Een 80-jarige sexmaniak die op akkoorden (die nooit bij de Rolling Stones varrieren overigens) brult over Drugs, Sex & Rock 'N Roll ga ik echt niet serieus nemen.

Ik heb dit album net nieuw gekocht voor € 5,00.

Geen miskoop te zien aan de reacties hier.

Kom kom Lovestoned zo slecht zijn de stones tegenwoordig ook weer niet. Dat ze hun beste tijd hebben gehad staat vast die is al van heel geleden. Maar deze plaat is echt goed (voor driekwart dan hij is wel te lang) Streets of love is een geweldige single en Rough Justice een lekkeren rocker, Biggest mistake is ook een goeie ballad en voor de rest staan hier nog genoeg degelijke nummers op.
3,5* tegenwoordig zijn de stones ook nog live goed.

Een luisterervaring doorheen dit album is een boeiende rock 'n roll reis, die mij geen ene seconde verveelt. De Stones doen met sprekend gemak waar de meeste anderen niet in slagen. De nummers worden strak en los tegelijk gespeeld. Alsof ze er nooit voor gerepeteerd hebben en de songs toch van binnen en van buiten by heart kennen.

Dit album biedt een heleboel variatie en toont daarmee de veelzijdigheid van de band.

Ik heb eerder vandaag de eerste helft van de dvd Bridges to Babylon (tour '97-98) gezien en dat was een genot voor oog en oor. Integenstelling tot vele snotneuzen die zich op een podium nog zo nodig moeten bewijzen genieten de Stones zelf van hun concert terwijl ze gewoon hun ding doen zoals alleen zij dat kunnen. Mick Jagger maakt er een duursport van.

Het mogen dan ouwe zakken zijn maar de muziek houdt hen ongeacht die rijpheid jong en in goede conditie. Zo klinkt hun muziek dan ook.

Heel erg sterk album van de heren! Draai m 3 jaar na de release nog regelmatig, en gaat echt niet vervelen!

Ik hem nu gekocht voor 1 €. Raar dat zo'n band aan zo'n prijzen wordt verkocht, maar mij hoor je niet klagen.
Dit is zeker een goed album, alleen msh net iets te lang.

leuk, die oude mannen en dan nog zo leuk mee draaien in die weerbarstige popwereld die zij zelf vorm gegeven hebben en waarin zij nu een bijrol vervullen. Ik zie de scene uit een film nog voor mij waarin Mick Jagger aan leden uit de Engelse regering uitlegt wat rock 'n roll is. Mooier kan de generatiekloof niet weergegeven worden. A bigger bang is geen klapper, het is wat in de verte op een Stones plaat lijkt, zoals wij die kennen uit een ver verleden.

ja, zeker niet de beste van the stones , verre van zelfs , maar toch beter dan 50 % wat in een jaar uitkomt , een goeie 3 verdient dit album wel , het is één van de beste bands ever !

Maak daar gerust 80% van, beaster1256. Dit is inderdaad niet de beste van the Stones omdat er een paar mindere, zeg maar te doorsnee-nummers opstaan, maar er staan heel wat sterke songs op (vooral tracks 4, 6, 9 en 12), en het is een erg gevarieerd album. Maar het zijn nu eenmaal the Rolling Stones en van een band met zulke grote naam zijn de verwachtingen zeer hoog.
Moest dit het debuutalbum zijn van een beginnende band werd dit als meesterwerk bestempeld, zeker weten!

en gelijk heb je luc

maar ja, ze kunnen niet altijd zich overtreffen

mijn voorkeur gaat naar

1. sticky fingers
2. let it bleed
3. exile on main street
4. tattoo you
5. beggar's banquet
6. black & blue
7. their satanic's majestic request
8. some girls
9. shine a light ( ook de dvd van scorsese is fantastisch )
10. voodoo lounge

voila dat was het

dirty work vind ik afgrijselijk !

Zéker niet de beste van the Stones maar er staan toch een paar sterke songs op zoals " Rain Fall Down" & " This Place Is Empty".
Zéker niet meer dan 3 waard.

'Laugh, I Nearly Died' alleen al is 4* waard.

Absoluut hun sterkste song in jàààren. Sinds "Love Is Strong" niet meer zo'n sterke Stonessong gehoord, inderdaad!

Langs de andere kant.... kutsongs als Look What The Cat Dragged In.... doen me haast kokhalzen, als ze hier nou eens het kaf van het koren wisten te scheiden, waarom moet een elpee tegenwoordig ook méér dan een uur duren.... Hou een veertig minuutjes goede Stonessongs over - die staan er op - en gooi de troep (Sweet Neo Con ) eruit en je houdt een machtige Stonesplaat over.

Nou ja, ik klaag niet, hun voorlopig - en misschien definitief laatste - is dus best een goede plaat geworden! Hulde voor deze old farts!

Streets of Love is ook erg mooi.

Look What the Cat Dragged In, inderdaad een minder nummer, maar in het geheel van de plaat opgevat vind ik wel dat het zijn plekje verdient. Het voegt iets toe aan de rijke verscheidenheid aan songs op dit album zonder dat het er voor mij afbreuk aan doet.

"Streets of Love" vind ik ook erg goed evenals "Rain Fall Down", "This Place Is Empty" en "Laugh, I Nearly Died". Maar naar het einde toe zakt het album in, de laatste 4 nummers en vooral "Look What the Cat Dragged In" vind ik minder en "She Saw Me Coming" vind ik ook vrij banaal.
Maar globaal is dit beslist één van de betere Stones-albums de laatste 25 jaar hoewel een beetje wisselvallig (net als "Voodoo Lounge").

Vergelijk deze cd met de laatste van U2 of Coldplay dan zijn de Stones nog steeds een klasse beter.

Totaal niet akkoord, maar elk zijn mening, uiteraard.

Heb nu voor een schijntje de Special Edition (slipcase + dvd). Ik heb de cd zelf nog niet beluisterd, maar het is me alvast een raadsel waarom Under The Radar niet op het album terecht is gekomen...



Dat wist je al en dan ga je toch dit album beluisteren en een 1 geven? Dat neem ik niet erg serieus... Ik weet eigenlijk wel zeker dat ze zichzelf ook niet serieus nemen. Ze zijn al jaren clean (behalve Keith's drank-fixatie, maar daar is ie inmiddels tegen bestand) en weten zelf ook wel dat tienermeisjes niet om ze staan te springen en na een paar dvd's gezien te hebben kom ik eigenlijk tot de conclusie dat ze er enorm veel lol aan beleven. Dat is wat telt.

Eindelijk de tijd 'm eens aandachtig te beluisteren...

Tsjezus, wat is de productie hard, man!

‘Rough Justice’ is de ideale opener voor een Stones-plaat in de 21ste eeuw. Het rockt lekker en spreekt het jongere publiek volgens mij toch wel aan.

‘Let Me Down Slow’ is een ietwat zachter nummer, maar daarom niet minder goed. Integendeel, het is een erg aangenaam nummer om te beluisteren.

‘It Won’t Take Long’ is een wat simplistische rocksong, jammer genoeg niet van het niveau van andere ietwat simplistische rocksongs van de Stones. Van mij moest dit nummer niet op de plaat staan, maar toch kan men niet ontkennen dat het lekker klinkt. Maar van een groep als de Stones verwacht je toch altijd dat tikkeltje meer.

Jazz, daaraan dacht ik toen ik ‘Rain Fall Down’ voor het eerst hoorde. Het nummer heeft een laidback-sfeertje, maar dat begint op den duur toch een beetje de keel uit te hangen. Één van de minder nummers op het album, vind ik.

Hoogtepunt één: ‘Streets Of Love’. Volgens mij het enige nummer op dit album dat zich enigszins kan spiegelen met vroeger werk zoals op ‘Tattoo You’ en ‘Let It Bleed’ (al is dat misschien overdreven). Ontroerende lyrics, knappe opbouw en Jagger die er al z’n gevoel in legt.

‘Back Of My Hand’ had er van mij dan weer helemaal niet op gemoeten, beduidend minder dan ‘Streets Of Love’. Het klinkt qua ritme een beetje country, maar niet genoeg om een countrysong te worden genoemd.

‘She Saw Me Coming’ is in mijn ogen een vervolgstuk op ‘Rough Justice’ maar toch net ietsje minder. Daarom had ik dit nummer ook van de plaat gelaten. Het klinkt echter wel lekker en het zou niet misstaan als bonustrack op een volgend compilatiealbum, bijvoorbeeld.

Hoogtepunt twee: ‘Biggest Mistake’. Weer een wat rustiger nummer, met veel gevoel gezongen door Jagger. (let: het “Whoooo Whooo…”). De rustigere nummers op deze plaat kunnen me het meest bekoren.

Hoogtepunt drie: ‘This Place Is Empty’. Gezongen door Keith Richards, en erg goed ook. Doet me een beetje denken aan’ Losing My Touch’, dat op ‘Fourty Licks’ staat, en aangezien dat ook een erg goed nummer is… Ik hou van Richards’ zang.

‘Oh No, Not You Again’ is een erg lekkere rocksong waarin Jagger nog eens agressief uit de hoek komt. (“Oh no, not you again; fucking up my life; it was bad the First time; I can’t stand it twice”).

‘Dangerous Beauty’ is een twijfelgeval, maar krijgt van mij tot nog toe het voordeel van de twijfel, vooral vanwege de lyrics dan.

Hoogtepunt vier: ‘Laugh, I Nearly Died’, voor mij de beste en meest overtuigende zangprestatie van heel de plaat. In dit stadium van zijn carrière denk ik niet dat Jagger veel beter zou kunnen.

‘Sweet Neo Con’, de oorspronkelijke werktitel van dit album, heb ik ooit in HUMO gelezen. Ik vind het een vrij eigenaardige song, in contrast met de andere nummers op ‘A Bigger Bang’, maar het ligt me niet echt, en ik ben zeer blij dat dit niet de definitieve titel is geworden.

‘Look What The Cat Dragged In’ is wat mij betreft het zwakste nummer van dit album. De rif is zowat gestolen van ‘Suicide Blonde’ van INXS, en het is toch al erg gesteld als je al riffs gaat stelen van een band als INXS (niets persoonlijk tegen INXS, maar dat is toch van een ander allooi als Rolling Stones, me dunkt).

‘Driving Too Fast’ is weer zo’n song die er voor mij niet op had hoeven staan, het klinkt allemaal wel goed maar toch niet erg origineel. Laten we eerlijk wezen, er staan toch heel wat betere songs op deze plaat.

‘Infamy’, het slotstuk van dit album. Meestal is het laatste nummer van een album ofwel een majestueus epos of één van de beste nummers die het album dragen; ofwel een draak van een song, puur opvulsel. ‘Infamy’ is geen van beiden. Het behoort niet tot de sterkste nummers van ‘A Bigger Bang’, doch ook niet tot de slechtste nummers. Je zal er geen tranen van in je oren krijgen, je zal je oren er ook niet mee kwetsen. Het is middelmatig nummer, het laat je een beetje onverschillig achter.

Conclusie: Met ‘A Bigger Bang’ hebben de Stones een plaat afgeleverd die naar mijn immer bescheiden mening een klein halfuurtje te lang duurt. Maar ach, in het tijdperk van de CD, is de maat niet langer een halfuur voor een plaat, maar dat neigt eerder naar het uur. Daarom ook dat deze plaat niet het niveau van pakweg ‘Tattoo You’ haalt. Maar als je de plaat reduceert tot negen nummers (‘Rough Justice’; ‘Let Me Down Slow’; ‘Streets Of Love’; ‘Biggest Mistake’; ‘This Place Is Empty’; ‘Oh No, Not You Again’; ‘Dangerous Beauty’; ‘Laugh, I Nearly Died’; ‘Infamy’) zou het een zeer sterke plaat zijn, die zeker 4.5 sterren verdient. Maar nu houd ik het op 3.5 sterren.

'A Bigger Bang' valt mij toch wel wat tegen, het is allemaal iets teveel van het goede. Te veel rockers en te weinig ballads. Nee, ik zel liever het geweldige 'Bridges...' album op, of die lekkere 'Voodoo Lounge', om maar te zwijgen van het beste Stones album ooit... 'Tattoo You'.

Het lijkt wel heavy metal, of niet?
Bijna harder dan 'Death Magnetic' van Metallica, in ieder geval meer overtuigend, haha.

Prima Stones CD, hoewel niet alles is even sterk is. Het album begint sterk, maar met Rain Fall Down volgt het eerste minpuntje al snel. Gelukkig wordt dit daarna meteen goed gemaakt met Streets of Love. De energieke bluesrock nummers zoals Look What the Cat Dragged In doen het goed. Allemaal niet erg bijzonder, maar het levert gewoon een leuke plaat op.

@ AOVV; inderdaad; "Laugh, I Nearly Died" steekt met kop en schouders boven al de rest uit.
Het is het nummer waar voor mij dit album om draait. Formidabel gezongen blues- of soulnummer!
De rest is van wisselende kwaliteit.

Rain Fal Down en Biggest Mistake kunnen me ook zéér bekoren, Streets of Love was een goede single.
Look what the Cat Dragged in is een flinke misser, een uitschuiver van formaat, maar ach, voor old farts is dit een méér dan behoorlijk, zij het een iets te lang album.

Toch even wat kaf van koren scheiden had de plaat enkel ten goede gekomen.
Een goede elpee, nou cd, hoeft geen vol uur te duren.

Jajajaja en daarom zijn alle studio albums van de Stones van de afgelopen 30 jaar allemaal op nummer één van de Nederlandse Album Top 100 beland??? Jawel, incl bovengenoemde en zelfs Dirty Work.