The Cult - Love (1985)

The Cult is een band waarmee ik nog niet fatsoenlijk kennis gemaakt had. She Sells Sanctuary ken ik uiteraard en vind ik ook een pakkend en karakteristiek nummer. Ik heb het echter nooit geweldig gevonden. Dat was al een eerste teken aan de wand, want in mijn oren is dit nummer, met afstand, het beste nummer op deze langspeler. Het lukt de rest van het album niet om zich voldoende te nestelen in mijn brein, het passeert mij zonder er in te slagen om me mee te nemen in prikkelende composites. De vrij doorsnee stem van Astbury helpt ook niet echt. Het is een dynamische sound, maar het weet zich voor mij niet echt te onderscheiden

Oh man, wat is Love een fantastisch spetterende rockplaat. Duffy heeft een imposante gitaarsound aangenomen waar iemand als The Edge trots op zou zijn. Grootste verschil tussen die twee is echter vooral dat Duffy ook echt nog technisch begenadigd is onder de muur van geluid (ja U2 fans, val me daar maar op aan) qua strakke slagpartijen en prachtige gitaarmelodielijnen. Ik vergeef hem maar dat de basisriff van Love bijna een op een gelijk is aan Billy Idol's Flesh (For Fantasy).

Het debuut was prachtig, het vervolg is nog beter, bijna perfect. Brother Wolf, Sister Moon is een voorbeeld van een weergaloos sfeervolle track die ervoor zorgt dat ik moet fronsen als mensen zeggen dat alleen de hit She Sells Sanctuary goed zou zijn. Rain is ook echt een prachtig single, misschien wel beter nog dan She Sells Sanctuary. Toch moet ik toegeven dat die akoestische gitaaraanslagen onder de elektrische riffs me daar ook altijd in vervoering brengen. The Cult is bij deze ook de enige band die ik laat wegkomen met het fire-higher-desire-rijmschema, omdat Phoenix met de achtergrondzang en het bezwerende karakter helemaal overkomt als een bepaald ritueel.

Black Angel sluit het album mooi af. Het is een sterke, melancholische ballad met enkele prachtige teksten als:

"The sirens call a sailor to die
Enchanted by the sound, his desires have been found
In his mind, his life is rushing by
All this while, the storm it rages on
He's turning old, he shall never return
Sail on to the eternal reward"

Love is een ijzersterke plaat. Misschien wel een van de beste rockplaten van de jaren '80. Als metalhead ben ik doorgaans natuurlijk van harder en sneller werk, maar Duffy's gitaarpartijen vinken alle vakjes aan die ik bij mijn favoriete metalplaten ook doorgaans aanvink. De slagpartijen zijn ook zonder flinke distortion stevig, de melodielijnen die op de achter- en voorgrond doorklinken zijn enorm sfeervol en zijn solo's hebben een portie galmende melancholie die me helemaal raken. Een muzikant die in combinatie met de eigenzinnige zang van Astbury werkelijk grootse dingen kan doen.

Tussenstand:
1. Rain
2. Dreamtime

Je bedoelt Love, lennert?

Op mijn cd staat ook nog Judith en Little Face.

En dat zijn fijne nummers! Afkomstig van een EP/12" dacht ik (weet ff niet meer welke).

Precies, ze verrijken het toch al superalbum nog eens
Ze staan niet op het eind ofzo, maar gewoon tussenin. Ik dacht altijd dat dit het bedoelde album was, maar vanwege tijdsduur ze 2 nummers hadden geschrapt.

En vergeet het heerlijke 'The Snake' niet! Die had er wat mij betreft ook standaard op gemogen.

Die ja, even onthouden voor de volgende update dat ik de naam aanpas XD

Judith komt van de Revolution EP en Little Face was de B-kant van Rain. Little Face was gepland voor het album, maar viel af toen nummers Love en The Phoenix in een laat stadium nog werden toegevoegd.

Hier begint het kwartje toch wel te vallen en daarmee neemt The Cult een voorsprong op soortgelijke bands als The Cure en Ultravox, dat is al vrij vroeg een album dat wel echt bevalt en waar ik geen grote kritiek kan bedenken. The Cult is ontzettend gegroeid op dit album met prima composities en een erg sterke goth sfeer. Natuurlijk valt She Sells Sanctuary goed op. Dat kende ik wel langer als "het gave nummer dat toch niet van U2 is". De Freddie Mercury achtige zang met het sfeervolle gitaarwerk draagt ook zeker bij aan het resultaat. Dit album zou ik ook gerust kunnen opzetten voor Phoenix, Hollow Man of Rain. Ik ben misschien nog wel wat zuinig met vier sterren, maar het oordeel zou nog wel eens kunnen stijgen. Met dit soort post-punk kan ik wel degelijk wat. Ik ben benieuwd wat deze muziek buiten met warm weer doet.


Tussenstand:
1. Love
2. Dreamtime

ik bedoelde, echt mijn mooiste CD aller tijden.
Na al die jaren wordt hij alleen nog maar beter, deze gaat mee naar een onbewoond eiland.

Lennert schrijft hierboven :

Love is een ijzersterke plaat. Misschien wel een van de beste rockplaten van de jaren '80. Als metalhead ben ik doorgaans natuurlijk van harder en sneller werk, maar Duffy's gitaarpartijen vinken alle vakjes aan die ik bij mijn favoriete metalplaten ook doorgaans aanvink. De slagpartijen zijn ook zonder flinke distortion stevig, de melodielijnen die op de achter- en voorgrond doorklinken zijn enorm sfeervol en zijn solo's hebben een portie galmende melancholie die me helemaal raken. Een muzikant die in combinatie met de eigenzinnige zang van Astbury werkelijk grootse dingen kan doen.

Lennert, het doet me wat als iemand deze quote geeft terwijl hij nog niet eens geboren was toen deze plaat uitkwam.
Het heeft mij muzikaal gevormd, op mijn 19e was ik echt al dol op deze plaat en dat is nooit veranderd.

Net opnieuw uit op zwart en rood vinyl, de laatste heb ik aangeschaft. De oude lp stond hier al maar helaas letterlijk grijs gedraaid met veel sonische ongemakken. Nog steeds een waan album, heel eerlijk ff, in geen jaren meer gehoord, staat nu dan ook op onder het schrijven van deze woorden
Natuurlijk, Rain, Revolution en She sells Sanctuary staan erop en mogen bekend zijn, mag ik toch hopen. Maar er is zoveels meer te horen. De gitaarpartijen van Duffy zijn hemels, waan, groots en magisch. Dat was toen al en nu nog. De sound is geweldig, nig steeds. Ofschoon wat me opvalt is dat de bas wat minder aanwezig ware. Kwestie van productie of remaster, verder enkel uitermate positief aangaande dit album. De sfeer van Brother Wolf Sister Moon enkel al, zelfs wat mystiek en creepy ergens. Maar beklijvend en groots. Jaren niet gedraaid maar dat ga ik zeker inhalen. Machtige plaat. En Duffy speelt maar door....

She sells sanctuary is klasse maar de rest van de songs vind ik toch een klasse minder. 3 sterren

She Sells Sanctuary is een all-time classic maar er staan zeker meer top tracks op, en dat kan ook niet anders omdat het album behoort tot de best gewaarde van 1985. Het is een tijdloze rock-plaat.

Je tikt ‘Love’ in. En deze popt meteen bovenaan op. En zo hoort het! Iconisch album. Al kun je er vanuit artistiek perspectief mss best wat kanttekeningen bij plaatsen. Een te theatraal, potsierlijk geluid misschien? Als je kritisch bent. Zal best. Maar als niet, … wat zou er dan overblijven van deze plaat? En toen, voor een 15/16 jarige, was dit echt een ‘knock out’. ‘Love’ obviously, very soon, everybody. Wat een rif! Heerlijk drumwerk van Mark Brzezicki (Big Country). Totaal kapot gedraaid binnen de vriendenclub op school. Nu hard over de boxen. Ben weer die tiener. Dit album zit in de haarvaten.

Vanwege dat sentiment naar 4,5*

PS: ‘Dreamtime’ (live at the Lyceum) is net een graadje beter.

Vandaag is het album "LOVE" 40 jaar op 18 oktober 1985 werd dit album uitgebracht en werd mijn" All time Favorit "wat ook betekend dat hij in mijn top 10 natuurlijk op nummer 1 staat !!

Niet slecht, zeker niet. Love heeft die typische midden jaren ’80-sound: grootse productie, galmende gitaren, en een frontman die van elk nummer een soort heidens ritueel probeert te maken. In het begin werkt dat prima, songs als “Nirvana”, “Big Neon Glitter” en natuurlijk “She Sells Sanctuary” hebben een bezwerende energie die je meteen meezuigt. Brother Wolf, Sister Moon ook.

Maar naarmate de plaat vordert, begint het allemaal wat op elkaar te lijken. Er zit een duidelijk format in de nummers : een trage opbouw, een refrein dat heel groot wil zijn, en Ian Astbury’s stem die voortdurend op de rand van prediken balanceert. Tegen de tweede helft begint dat vermoeiend te worden; zijn zang, aanvankelijk charismatisch, gaat me dan wat tegenstaan.

Toch is Love geen slechte plaat. Er staan enkele uitstekende nummers op die nog steeds overeind blijven, maar als geheel voelt het meer als een verzameling van variaties op hetzelfde thema dan als een album dat echt blijft boeien. Ik haal zelden het einde, hoe goed die eerste helft ook is.

Welke versie van Love luister jij? Die van Stock, Aitken & Waterman? Met die typische jaren 80 sound en al die variaties op ‘Respectable’’?

Een klassieker kenmerkt zich door te beklijven, zelfs na veertig jaar. En dat doet dit album, ik had het al heel lang niet meer gedraaid tot vanavond. Nog steeds dezelfde sensatie toen ik het album destijds kocht. In '86 nog live gezien samen met The Cure op Pinkpop. Maar alles is relatief natuurlijk en je smaak wordt hoofdzakelijk bepaald in je jonge jaren. Toch wist The Cult met dit album een verbinding te maken met de jaren 70 rock van o.a. Led Zeppelin en de postpunk van de jaren 80. Sommigen vonden het toen al achterhaald, terugkijkend is dat niet terecht. Er zijn maar weinig bands die dat kunnen en dit niveau halen. Topalbum en van alle tijden!

Na het zwaar rockende Dreamtime doet The Cult met Love een stapje terug. Eerlijk gezegd sluiten de stevige Electric en Sonic Temple platen meer op Dreamtime aan, en pakt Billy Duffy daar zijn positie als toonaangevende gitarist terug. Billy Duffy die bij het emotionele gothic postpunk gezelschap Theatre of Hate zich nog bescheiden in de luwte opstelt. Love is een monument, waar dat Theatre of Hate verleden zijn definitieve weg vindt.

Herfstplaat Love verschijnt in de nadagen van de eerste postpunk golf, en scoort een onverwachte hit met de klassieker She Sells Santuary. Een krachtig nummer over sterfelijkheid en onsterfelijkheid. Iconisch zeker, maar voor mij niet eens het hoogtepunt van de plaat. Het is wel altijd kicken als deze op de radio voorbijkomt, en het volume wordt dan zeker omhoog geschroefd.

Ja, er iets bijzonders gaande als Love verschijnt. De zwarte achtergrond op de albumhoes past perfect bij de muziek, die naast iets hoopvols ook iets triest uitstralen. Lang probeer ik de tekens op de plaat te analyseren, en met een beetje fantasie zijn sommige tot albumtracks te herleiden. Ik heb mij er ondertussen bij neergelegd dat ik hier niet teveel achter moet zoeken. Het is een fraaie mix tussen Keltische mystiek en een soort van Amerikaanse Indianen symbolen. De krachtige adelaarsveren frontaal in het midden geplaatst. Deze liefde openbaart zich in het definitieve episch slepende donkere Brother Wolf Sister Moon afscheidsnummer.

De stem en uiterlijke verschijning van Ian Astbury zit ergens tussen Jim Morrison van The Doors en Jeffrey Lee Pierce van The Gun Club in. Wat zal de zanger zich vereerd voelen dat hij later door Ray Manzarek en Robby Krieger van The Doors gevraagd wordt om met hun te spelen. Het zal heus wel meespelen dat de albums van The Cult het op de Amerikaanse markt zo goed doen. Ian Astbury heeft het vermogen om melodieuze zanglijnen te zingen, maar is geen perfecte rockzanger. Hij tilt zijn ego boven zichzelf uit, datzelfde ego bezwijkt helaas bijna aan zelfverheerlijking, waarschijnlijk mede veroorzaakt door buitensporig drugsgebruik.

Toch is zijn persoonlijkheid voor mij de bepalende factor binnen The Cult. Al zitten de nummers muzikaal ook meer dan voortreffelijk in elkaar. Bijzonder want de band verkeert in een grillige periode. Nigel Preston wordt vanwege wangedrag uit de band gezet en het is Mark Brzezicki van Big Country die zijn rol overneemt. Nigel Preston drumt wel nog op She Sells Sanctuary mee, verder blijft zijn aandeel beperkt tot het slagwerk op bonustracks No. 13 en The Snake. Nigel Preston bezwijkt in 1992 definitief aan zijn drugsverslaving, amper twee maanden voor het beruchte The Cult optreden op Pinkpop.

Maar goed, weer terug naar Love. Openingstrack Nirvana verwijst naar het hemelse paradijs, maar adoreert vooral het nachtelijke kroegleven. De verleidingen liggen op de loer, en vooral Ian Astbury en dus ook Nigel Preston zijn daar zeer gevoelig voor. Nirvana kenmerkt zich vooral door het stevige instrumentale hardrockgitaar tussenstuk, vervolgens neemt Ian Astbury het weer over. The Cult kiest duidelijk ervoor om niet op te bouwen, maar gelijk te knallen. Ondanks dat er ook rustige songs op Love staan, houden ze dit gevoel de hele plaat vast.

In The Big Neon Glitter lonkt het bestaan in de grote steden. Het onbereikbare bereiken. Het is dezelfde glamrock aantrekkingskracht die bij de Los Angeles scene dan erg leeft. Later zal er ook een amicale band met Guns N’ Roses ontstaan, al kost het The Cult weer een drummer, in dit geval Matt Sorum. Het stampende Love titelstuk adoreert tevens het living in the fastlane bestaan, al gaat hier het tempo naar bluesrock niveau omlaag.

The Soultanas bestaande uit Jackie Challenor, Lorenza Johnson en Mae McKenna verzorgen de achtergrondzang op Rain. Dit zijn dus niet Wendi West and Colette Appleby die wel in de videoclip deze rol invullen. Hun sprookjesachtige gothic uiterlijk is schatplichtig aan dat van ijskoningin Siouxsie Sioux. Dat valt het humoristische glamrock gezelschap The Doctor and the Medics ook op, die ze vervolgens inlijven. Rain is mijn persoonlijke favoriet, Ian Astbury heeft blijkbaar zelf weinig met deze klassieker. Tekstueel is het een oververhit liefdesliedje, waarna het stel vervolgens de verkoeling opzoekt.

Ondanks dat Phoenix in de Griekse mythologie voor wedergeboorte staat, linkt tekstschrijver Ian Astbury het vooral aan seksuele voldoening, en de daaruit voortkomende roes. Ook hier zijn het The Soultanas die er een bezwerende twist aangeven. Ver genoeg op de achtergrond weggestopt, maar wel genoeg aanwezig om Phoenix is een griezelige sfeer te gieten. De echte Phoenix komt echter uit het vlammende gitaarspel van Billy Duffy voort, hij laat zijn instrument krijsen van genot. In Hollow Man trotseert Ian Astbury de duivel. Hij beschouwt deze als gelijke en durft hem recht in de ogen aan te kijken.

Bassist Jamie Stewart is de grote smaakmaker op de Revolution sfeersingle. Hij is grotendeels verantwoordelijk voor het briljante psychedelische jaren zestig geluid. Onderschat zijn aandeel als arrangeur niet, en ook het melancholische subtiele toetsenwerk op Love is van zijn hand. Ook hier maken de The Soultanas het af, echt een meerwaarde. Helaas is hun aandeel op de single gruwelijk ingekort. De Black Angel tragiek draagt de geesten uit het verleden met zich mee. Ian Astbury memoreert hier aan de voorouders van de Indianen, de oorspronkelijke bewoners van de Verenigde Staten.

Vanwege de opkomst van de compact disc biedt het The Cult mogelijkheden om de release met twee bonustracks uit te breiden. Little Face en Judith krijgen deze eer en misstaan zeker niet op Love.

“…het zwaar rockende Dreamtime…”, deric raven? Ik hoor niet zo heel veel rock in Dreamtime. Ik vermoed dat je doelt op ‘Horse Nation’, ‘Spiritwalker’ en het titelnummer. Het hangt er natuurlijk vanaf hoe je ‘rock’ definieert, maar erg rock vind ik het niet, laat staan “zwaar” - wel relatief stevige nummers, maar dat is imo wat anders. De rock sloop er bij Love wel duidelijk in (o.a. het titelnummer en ‘Phoenix’) en kwam pontificaal op de voorgrond op ‘Electric’, om de allure van een stadion te krijgen op ‘Sonic Temple’ en ‘Ceremony’. Die richting sprak me minder aan. Gelukkig keerde de band terug in zuiverder water met het titelloze album uit 1994. Love is imo eigenlijk geen zuivere wave/postpunk meer, ook niet naar termen van de nadagen van de eerste golf. ‘Dreamtime’ is n.m.m. veel meer daar te plaatsen.

Love ligt hier vanavond weer op de speler. Voor mij het beste album dat The Cult heeft uitgebracht. Ik denk met veel plezier terug aan de zomer van 1985 — wat een jaar. Ook met die legendarische show op Pinkpop en de klassieke vraag van Ian Astbury: "Where’s all the hippies?" Het gejuich dat volgde en Ian's antwoord "Fuck off!" zegt eigenlijk alles.

Ik weet nog goed dat ik "She Sells Sanctuary" voor het eerst hoorde, in de auto onderweg naar Sneek. Ik zat verbijsterd te luisteren en heb het album daarna meteen gekocht. De eerdere albums zijn ook sterk, en vooral het live album Live at the Lyceum hoort voor mij nog steeds bij de beste live albums ooit uitgebracht. Daar klopt gewoon alles en met Preston op drums natuurlijk.

Geen opgepompte hardrock, maar gedegen postpunk met een geweldige band. Nigel Preston (RIP) was voor mij een essentieel onderdeel; wat een drummer. Mark Brzezicki speelt hier weliswaar het grootste deel in, maar de nummers zijn wel degelijk ontstaan met Preston. Jammer dat hij in de reissue-linernotes nauwelijks wordt genoemd.

Ook voor dit album geldt dat de originele CD nog steeds het beste klinkt. Veel latere reissues missen simpelweg de dynamiek en klinken vlakker dan nodig. Dat is zonde, want dit album verdient een zorgvuldige remaster in plaats van zo’n droog, dichtgetrokken geluid. De originele versie uit 1985 steekt voor mij nog altijd met kop en schouders boven alles uit.

Jaaaa….die opname heb ik nog ergens op k7. Die Pinkpop-opnames werden trouwens gretig gedeeld destijds. …. Maar was het niet 86?

Heb zelf goede herinneringen aan zomer 87, het eindexamenjaar. In die zomervakantie illegaal aan het buitenzwembad van school gelegen en gebruik gemaakt van de tennisbanen met mijn schoolvrienden. En met The Cult snoeihard over de boxen van de Japanse slee die we naast het zwembad geparkeerd hadden….geschorst worden kon toch niet meer. Love. Obviously. Very soon. Everybody.

Hier kan ik mij, net als Chameleon Day, totaal niet in vinden. Dreamtime is helemaal geen zwaar rockende plaat en heeft al helemaal niets met Electric en Sonic Temple te maken. Het enige waardoor Dreamtime er oppervlakkig gezien iets op lijkt, is de gortdroge opname van sommige nummers — vooral op de CD-versie. De LP klinkt duidelijk beter.

Dreamtime is voor mij juist het logische vervolg op Southern Death Cult en Death Cult. Dat hoor je vooral goed terug op Live At The Lyceum: de Dreamtime-nummers passen daar naadloos tussen het oudere werk. Producer Steve Brown verdient overigens ook credits voor de productie van Love, die is voor een groot deel verantwoordelijk voor het geluid, vooral de opnamekwaliteit van She Sells Sancuary blijft fantastisch. Dat is echt een homerun.

Electric is nooit mijn favoriet geweest. Ik heb mij altijd gestoord aan die geforceerde jaren ’70-sound die ze daar ineens neerzetten. Een Engelse band met Engelse roots die als een Amerikaanse rockband wil klinken — voor mij heeft dat nooit echt gewerkt. En op de cliché gitaarposes van Billy Duffy (één voet op de monitor) ben ik later ook volledig afgeknapt.

Het was idd 1986, The Cure speelde toen ook.

Ook een fijne live registratie van een groot aantal nummers van Love

Wat ik zelf overigens fantastisch vond, waren de twee nieuwe nummers die ze speelden: Electric Ocean en Love Removal Machine. Ik heb het ook nog op cassette staan, opgenomen van de radio. Ik keek dus vol verwachting uit naar de opvolger van Love. Dat werd Electric en dat was voor mij destijds een complete afknapper. Het heeft echt jaren geduurd voordat ik ernaar kon luisteren zonder ergernis.

Later bleek dat er eerst een andere versie van Electric is geweest, eveneens geproduceerd door Steve Brown. Dat was een album dat veel meer in lijn lag met Love. Maar nee, de band wilde ineens Amerikaans en gortdroog klinken, zoals een jaren ’70 hardrockband, en dus verdwenen die opnames in de prullenbak. Gelukkig is die versie recent alsnog uitgebracht, en daar luister ik nu nog steeds liever naar dan naar de uiteindelijke jaren ’70-achtige versie.

The Cult kwam in 1992 nog een keer langs en ik herinner mij nog goed dat Jan Smeets na afloop ook HELEMAAL klaar was met The Cult en wou ze ook nooit meer op PinkPop terug zien.

Jan Smeets over The Cult op Pinkpop

Maar wel een iconisch - en uitstekend - Pinkpop optreden. Ik meen dat er vorig jaar in het NRC nog een stuk is verschenen met een beschrijving van onvergetelijke Pinkpop-momenten - daar zat dat optreden van The Cult ook bij.

Ik meen mij te herinneren dat het concert van 1992 nogal slordig was en dat zowel Astbury en Duffy "high as a kite" waren

Ian Astbury was gewoon strontvervelend op Pinkpop. The Cult kwam te laat op, en het was algemeen bekend dat ze maar tot een bepaalde tijd mochten spelen. Pinkpop duurde volgens mij tot 00:00 uur, en dan moeten ze ermee stoppen.

Ha, ha, dan zijn de herinneringen anders. Wat is je bron? Ik was er niet bij, maar afgaande op wat er op het net te vinden is, was het een prima optreden. Die uitvoering van Sun King die op YT te vinden is, is erg sterk. Wat je zegt over de staat van verruimde geest van de heren, zou idd moeten kloppen.

Ik heb het ook gezien in 1992 en heb het zelfs nog op video staan. Vermoedelijk speelden er al eerder spanningen tussen de band en Smeets. Astbury was natuurlijk ook wel een ongeleid projectiel met een groot ego, en dat zal in die periode zeker hebben meegespeeld. Het was geen slecht concert, maar ook niet heel bijzonder. Dan kijk ik liever naar het concert uit 1986.

De band was destijds waarschijnlijk wat te ongecontroleerd, terwijl het beleid juist vrij strak werd gehandhaafd. Voor zover ik weet, was het bovendien vrij uitzonderlijk dat een afsluitende band met ruzie van het podium moest vertrekken op Pinkpop. Ook totaal onnodig dat zoiets gebeurt, tenzij een band door omstandigheden veel te laat kan beginnen. In dat soort gevallen zou de organisatie waarschijnlijk ook soepeler zijn geweest. Dit lijkt vooral gewoon een botsing van ego’s te zijn geweest.

Ha ha! Laatst nog weer eens terug gezien uit de Pinkpop archieven, maar geen schoonheidsprijs voor Ian Astbury. Wat een eikel die avond.