Judas Priest - Ram It Down (1988)

Gedeelten zijn met een drummachine gedaan. De dubbele bass in Hard As Iron bijvoorbeeld. Het verhaal was dat Dave Holland last kreeg met zijn gezondheid en daardoor niet het gehele opnameproces aanwezig kon zijn. De meeste partijen heeft hij wel zelf gespeeld alleen is er wel het één en ander aan overdubs toegevoegd.
Er circuleren livedingen op Youtube waar hij wel degelijk bewijst de nummers echt te kunnen drummen.

Hij zal best wel kunnen drummen. Ik vind het op dit album nogal ééntonig . En het drumgeluid vind ik ook nogal....tja hoe zeg je dat.....klinisch.

Geen al te best Priest album vind ik. Ram it down (het nummer) is schitterend, Heavy metal gaat, Hard as iron is ook goed maar verder is het vlees nog vis. Het klopt wel dat het qua benadering niet zo gek veel anders is als overig Priest werk. Het probleem zit 'm in de nummers. Die zijn gewoon niet goed genoeg. Doe mij Turbo dan maar!

Turbo?????? Dat was voor mij toch echt een stevige tegenvaller na het geweldige Defenders of the Faith.... Grapje wellicht ?

Ik vind Turbo ook beter dan Ram It Down. Ram It down heeft zijn momenten zoals het titelnr en Bloodred Skies, maar Turbo heeft naast het geweldige Out in the Cold en Turbo Lover nog meer te bieden in de vorm van Locked In, Hot For love, Rock You All around the world...hoor ik allemaal liever dan Heavy Metal en Hard as Iron. Voor de rest moet Ram It Down helemaal het onderspit delven t.o.v. de resterende Turbo tracks, al vind ik Parental Guidance niet zo sterk.

Nou ja smaken verschillen, ik vond en vind Turbo één van de minste Priest platen. Ram it Down was weer een stukje in de goede richting wat mij betreft.

Turbo zal menigeen in het verkeerde keelgat zijn geschoten. Toch komt Turbo wat geïnspireerder op me over dan Ram it Down. Tekstueel vind ik dat album wel eens wat afgezaagd, dan liever die teksten over liefde van Turbo. Op het album Priest...Live spelen ze best wel veel van Turbo. Maar ook van Ram It Down hebben ze meerdere nummers gespeeld, als het goed is heb ik eens een bootleg gebrand met I'm a Rocker en Come and Get It.

Toch niet de bootleg Last temptation uit 1988? Die heb ik ook met o.a. Turbo Lover en Ram it Down en Heavy metal van deze cd. Best wel een goede bootleg.
Priest Live ben ik ook al niet zo gek van, geef mij maar unleashed in the east (ook al is daar aan gesleuteld achteraf).

Ben de titels even kwijt van de bootlegs die ik gebrand heb, Live U.S.A. zit er wel tussen. Kan het nog wel eens nazoeken want ik heb verscheidende bootlegs gehoord, en daardoor vat ik dat gesleutel aan Unleashed in the East ook niet meer zo ernstig op.

Ik vind Turbo één van de betere Priest platen! Juist omdat ie zo afwijkt van de overige toppers (Defenders, Screaming en Painkiller).

Ok Vielip, duidelijk. Voor mij is die plaat veels te gladjes.

Klopt, heb je ook helemaal gelijk in. Bij mij staat 'gladjes' alleen niet gelijk aan 'slecht' of 'minder'. Ieder z'n smaak zullen we maar zeggen

Toch wel één van de minste van Priest met Rob, ofschoon hier 2 krakers opstaan: het titelnummer en Blood Red Skies! Maar die 2 spreekwoordelijke krenten redden het album niet.

Aardig album, maar ook niet meer dan dat. Ik vind de opener erg sterk, daarna zakt de plaat wat in. De cover van Johnny is wel aardig. Leuke plaat voor af en toe, maar geen hoogvlieger.

Uit de cd-kast van m’n vader is dit het eerste album van Priest dat ik volledig beluister (ken al wel een behoorlijk aantal nummers van andere albums). De teksten op het album zijn bij tijd en wijle best wel slecht. Ook vind ik Halfords stem af en toe ‘over het randje’ gaan. Het gitaarwerk is over het algemeen wel in orde, maar niet al te vaak interessant.

Het titelnummer hoort tot het beste wat Priest heeft uitgebracht, lekkere riff, goede solo, lekker meebrullen. Niks mis mee. Heavy Metal vind ik behoorlijk irritant (de manier waarop Halford zingt en dat refrein ... bah. ‘Love Zone’ en ‘Come and Get It’ vind ik ook weinig aan. ‘Hard as Iron’ is wel een goed nummer: goede riffs, goede zang, goede solo. Het langste nummer, ‘Blood Red Skies’, begint met een lekker sfeervol intro. Dit nummer is met het eerste het beste van dit album. De laatste vier nummers kunnen me eigenlijk allemaal gestolen worden (ook een heel vreemde cover-keuze trouwens). Het is niet bar en boos, het is gewoon niet interessant genoeg, hoewel ik het dreigende sfeertje van ‘Monsters of Rock’ nog best aardig vind.

De balans? Drie nummers die ik graag mag horen, maar liefst zeven waarvan ik denk: dan zet ik liever iets anders op. Ik denk dat een 2,5 * mijn waardering voor dit album goed uitdrukt.

Deze Priest is niet zo slecht als dacht. Alleen de drums zijn vrij saai. Zit weinig variatie in. Alsof er maar één stand is. Het lijkt wel een drumcomputer.

Sterker nog, het is een drumcomputer, als ik me niet vergis.

In het boekje staat Dave Holland op drums. Of had hij het te druk met andere dingen ?

Wegens ziekte kon hij de opnamen niet voltooien. Vandaar dat hij wel de credits kreeg, maar dat het hele spul met een drumcomputer is opgenomen. Uiteindelijk verdween hij na (of al tijdens) de tour toch voorgoed uit de Priestgelederen.

Die andere dingen speelden pas later.

Ah...op die manier. Het leek mij al een vermoeiende manier van drummen. En van die andere dingen had ik geen idee van wanneer die speelden

Ram It Down is het laagst gewaardeerde album hier. Ik vind het juist wel iets hebben. Niet omdat het mooi is, maar extreem op een bepaalde manier. Rob Halford gilt als een bezetene, de klank is hard, het tempo vaak moordend. Painkiller kwam hierna niet uit het niets maar is best een logische opvolger van dit geweld.

87/100

Eens dat painkiller een logische opvolger is van deze plaat. Alleen gaat deze plaat gebukt onder zeer zwak song materiaal. Love-Zone, I´m a rocker, Heavy Metal, Hard as Iron dat zijn voor mij Priest onwaardige songs. Tot overmaat van ramp ook nog eens een cover, een band van het formaat Judas Priest moet gecoverd worden, en niet zelf nummer coveren (als het niet om een b-side gaat). Het enige nummer wat de de plaat nog red is het sterke titelnummer (vind ik)

Heavy metal vind ik juist één der (weinige) hoogtepunten op dit album eerlijk gezegd. Met name de geweldige gitaarsolo/intro geeft het nummer toch zeker wel iets speciaals. Als de rest van de band uiteindelijk invalt ontwikkeld het zich verder als een vrij standaard nummer. Dat wel...

Ja die solo is inderdaad wel grappig maar ik heb die hem alleen nooit begrepen. Het slaat nergens op als je het goed beluisterd, er komen geen delen terug in het nummer volgens mij, het past niet bij de melodie van het nummer en het tempo van het nummer is anders. Het is knap, maar meer dan egotripperij is voor mij niet. Naast het titelnummer vind ik het enige echte hoogtepunt het cover artwork. Dat is ronduit prachtig (is heel lang mijn bureaublad van mijn PC geweest).

Hm ja en juist omdat het zo anders is ten opzichte van de rest van het nummer vind ik het zo gaaf. Maar goed, apart is het zéker

Er is iets aan dit album waarvan je kan zeggen dat het totaal niet goed is. 'Ram it Down' past niet bij Judas Priest, beter gezegd vond ik bijna het hele album Priest onwaardig, en zoals Eddie ook al zegt in zijn reactie hierboven zijn toch vooral de nummers LoveZone, I'm a rocker, Heavy Metal, Hard as Iron en in mijn ogen ook Johnny B. Goode toch de nummers die het een beetje verpesten en dan in een zekere zin dat ze niet meer voldoen aan de Judas Priest eisen die ik nu gesteld heb, zeker na top albums als 'Screaming for Vengeance'.

En ook ik vond vooral de nummers niet aansluiten op elkaar, solo's staan vaak los van de rest van het nummer en het is soms een beetje een rommeltje, en dan moet ik toch zeggen dat dit tot nu toe wel het slechtste album is in de Judas Priest catalogus. Toch kent dit album wederom wel een heerlijk titelnummer, en dat begint het album prima.

Tussenstand:

01. Screaming for Vengeance
02. Defenders of the Faith
03. Sad Wings of Destiny
04. Sin After Sin
05. British Steel
06. Stained Class
07. Turbo
08. Killing Machine
09. Point of Entry
10. Rocka Rolla
11. Ram It Down

Ja. Het geluid klinkt onaangenaam. De nummers zijn smakeloos. Rob Halford schreeuwt meer dan zingen. Heerlijk.

Toch vond ik dit album beter te pruimen dan Turbo. Vond het wel een een (kleine) stap in de goede richting t.o.v. Turbo. Ram it Down, Heavy metal en vooral Blood Red Skies zijn wat mij betreft de toppers!

Luister hem nu voor het eerst in jáááren weer eens een keer. de 2* die ik er voor heb staan vind ik eigenlijk wat aan de magere kant. Eigenlijk is het muzikaal best een lekkere plaat, alleen tekstueel is het een drama, het lijkt wel of Rob een soort van Writersblock had en dit het beste was wat eruit kwam. Muziekaal is het eigenlijk niet zo verkeerd, productioneel wordt ik er overigens ook niet heel erg blij van. wat een dramatisch snare geluid en waarom is het gitaar geluid zo dun?

Verrassend goed album zeg. Het heeft met de titeltrack en Blood Red Skies twee erg sterke songs in huis. Grappig natuurlijk dat de ene felle heavy metal is en de andere een soort popprogmetaltrack is. De songs daartussen komen vrij standaard over, maar stuk voor stuk lijkt er steeds iets niet te kloppen. Daardoor vind ik ze uiteindelijk best leuk. De teksten volg ik bewust niet. Pas met de Chuck Berry cover Johnny B. Goode gaat het mis. Dat soort flauwe rock-n-roll heeft me nooit getrokken en deze cover is dan ook met afstand het slechtste wat dit album te bieden heeft. Ram It Down is niet het beste wat Judas Priest te bieden heeft, maar de meeste songs zijn gewoon best leuk.

Tussenstand:
1. Sad Wings Of Destiny
2. Defenders Of The Faith
3. Sin After Sin
4. Ram It Down
5. Stained Class
6. Screaming For Vengeance
7. Turbo
8. Rocka Rolla
9. British Steel
10. Killing Machine
11. Point Of Entry